De Snijd: Kwajongen Melvin en sargassum

DE SNIJD / Armand Snijders

Het zal wel met mijn al redelijk gevorderde leeftijd te maken hebben, maar iedere keer dat ik Melvin van het ministerie van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking (BIS) op een otje van de CDS of zo zie staan, zie ik hem vooral als de kwajongen in het inmiddels grijze verleden. En daardoor lukt het mij niet om hem echt serieus te nemen, wat natuurlijk ook wordt versterkt door zijn magere optreden op het wereldtoneel waar hij ons land vertegenwoordigt. Maar daar kom ik straks nog even op terug.Ik leerde hem in de eerste jaren van deze eeuw kennen toen hij zich in de kijker speelde als voorzitter van het eerste Nationaal Jeugdpraathuis. Daar baarde hij vooral opzien door direct te pleiten voor een betere vergoeding voor de verse praathuisleden en voor een fatsoenlijk onderkomen. Daaraan kon je gelijk zien welk vlees je in de kuip had: jeugdzaken – die hij vooral moest behartigen – werden direct ondergeschikt gemaakt aan eigenbelang. Toen wist ik al dat hij het ver zou schoppen; een van de belangrijkste basisprincipes van de Surinaamse politiek had hij toen immers al goed in de vingers én genen!Hij likte zich daarna in bij de NDP en Desi, die hem goed kon gebruiken om het jonge kiezerspubliek aan te trekken. Goedgebekt als hij was, wist hij behoorlijk wat jongeren ervan te overtuigen dat de paarse partij de juiste keuze zou zijn. In de aanloop naar 25 mei 2010 ben ik voor de Nederlandse televisie een tijdje met hem opgetrokken tijdens zijn campagne. Ik zat in een party-bus die met donderend geraas door de straten van Paramaribo sukkelde.En ik wist te bewerkstelligen dat Desi – met een kind op zijn arm – voor het toenmalige Krasje in de Domineestraat iets aardigs in mijn microfoon zei over de jongeren en Melvin, die hij ter plekke en voor de ogen van de camera een brasa gaf. Op een bankje voor het presidentieel paleis sprak Melvin zelfverzekerd en openhartig over zijn ambities en dat hij zichzelf – wijzend op het paleis – in de toekomst dáár als president zag zitten. Of het allemaal echt geloofwaardig was, weet ik niet. Maar het was in ieder geval een mooi stukje televisie. En daar deed ik het voor.We weten allemaal hoe het verder met hem verliep. Hij werd gekozen in het parlement en zelfs ik had – ondanks zijn geflopte avontuur als jeugdparlementariër – enige hoop dat hij de voorbode zou zijn van een nieuwe politiek die zou gaan waaien. Hij ontpopte zich als een kundig en goedgebekte debater, maar al snel bleek hij dezelfde streken te hanteren als zijn collega’s die tot de ‘oude politiek’ worden gerekend en vooral de opgelegde partijopdrachten als een blinde kip te volgen. Dieptepunt was dat hij in april 2012 klakkeloos vóór de zelfamnestiewet stemde die Desi moest vrijwaren van de decembermoorden van 1982 – een issue die ook nog altijd aan tante Jenny kleeft.Sindsdien ben ik klaar met Melvin en heb ik ook behoorlijke aanvaringen met hem gehad, vooral door het corrupte sjoemelgedoe rond de naschoolse opvang, waar met name NDP-prominenten grof aan verdiend hebben. Ook zijn naam werd daarbij regelmatig genoemd, maar hij hield vol dat hij niet heeft geprofiteerd. En aangezien geen procureur-generaal het onder geen enkele regering heeft aangedurfd om de onderste steen boven te krijgen en ook in Suriname iemand onschuldig is totdat het tegendeel is bewezen, kunnen de daders van toen ongestoord en ongestraft door.Maar in de samenleving blijft altijd het vermoeden bestaan dat betrokkenen -inclusief Melvin dus – geen smetteloos blazoen hebben. Want zolang er geen onderzoek is geweest, zal ook niet kunnen worden aangetoond dat ze echt onschuldig zijn. Melvin heeft er ook nooit op aangedrongen dat er een onderzoek zou komen – hoewel hij wel in de positie verkeerde dat (mede) af te dwingen. Dat zegt in mijn ogen eigenlijk alles; hierdoor zal hij tot in lengte der dagen worden nagewezen.Bovendien wordt Melvin verweten medeverantwoordelijk te zijn voor de ellende waar het land in 2020 mee opgezadeld werd doordat de NDP en zijn gevluchte partijgenoot Gillmore als financiënminister – een vrijwel lege staatskas achterlieten en daarmee een crisis van jewelste veroorzaakten. Wat de meeste kiezers betrof mocht Melvin na 25 mei vorig jaar ophoepelen, want hij kreeg slechts een schamele 328 stemmen, wat natuurlijk bedroevend is voor iemand die al vijftien jaar aan de politieke weg probeert te timmeren. Helaas werd hij toch weer tot parlementariër gekozen, dankzij het kromme kiessysteem waar Suriname mee kampt.Tot overmaat van ramp vond tante Jenny het blijkbaar een goed idee om Melvin een ministerspost toe te be-delen. Vermoedelijk als beloning voor zijn jarenlange trouwe dienst voor de paarse partij, waarbij ze haar eerder gedane belofte (die er kort samengevat op neerkwam om alleen de meest geschikte mensen voor cruciale functies in aanmerking te laten komen) kennelijk voor in de ijskast moest parkeren. En nu reist Melvin dus trots als minister van Buitenlandse Zaken en verkleed als een soort waardige staatsman naar allerlei buitenlanden, echter zonder duidelijk doel.Hij doet eigenlijk precies hetzelfde als zijn voorganger koning Albert van Bibisland, die ook op staatskosten de wereld over trok en meestal daar pas achteraf ruchtbaarheid aan gaf en een slappe verantwoording van gaf.De recente reis naar Dubai, waar Melvin met een delegatie deelnam aan de 10e International Cooperation Conference van de Association of Caribbean States in Dubai, is daar een treffend voorbeeld van. Het ministerie schreef in een verklaring dat deze ‘World Governments Summit’ in het teken stond van het ‘versterken van samenwerking binnen het Caribisch gebied en met de Mena-regio (Midden-Oosten en Noord-Afrika)’.Op de eerste conferentie-dag positioneerde Melvin Suriname ‘als belangrijke partner en begunstigde van initiatieven op het gebied van toerisme, kust- en riviertransport en het beheer van sargassum (drijvend zeewier)’. Hij benadrukte verder ‘dat toerisme kan bijdragen aan economische diversificatie, dat Surinames strategische ligging kansen biedt voor betere transportverbindingen, en dat wetenschappelijke capaciteit en kustbescherming nodig zijn voor duurzame ontwikkeling’, schreef BIS. En ‘daar gaan we weer’, was wat ik gelijk dacht toen ik dat las. De clichés zijn uit de kast gehaald en de vernieuwde oude koeien – die al jaren als een zogenaamde verrassing worden gepresenteerd – worden voor de tienduizendste keer herhaald. Dat is volkomen zinloos maar je moet toch wat als je als minister met consorten gratis wil reizen en de vorstelijke dagvergoedingen wil opstrijken.Maar wacht een even! De passage over ‘het beheer van sargassum (drijvend zeewier)’ is compleet nieuw in dit verband. Ik denk dat veel mensen nog nooit van hebben gehoord. Het is in elk geval voor ons land geen hot item. Ik weet dat enkele Caribische landen, onder andere de eilanden Barbados en Bonaire daar van tijd tot tijd mee overspoeld worden, maar dat we daar in Suriname geen (opvallende) last van hebben. Het is totaal vaag wat Bouva met het beheer van sargassum bedoelt. En waar hij de zogenaamde wijsheden vandaan heeft gehaald. Zijn er nu echt geen belangrijker zaken waar hij zijn BIS-hoofd over moet breken?Ik denk eerlijk gezegd dat hij niet weet wat er in de wereld gaande is dat zijn aandacht wél verdient. Sargassum dient als bliksemafleider voor zijn eigen onkunde! Misschien is er ver weg binnenkort wel een sargassum-seminar waar hij absoluut als expert – met delegatie – bij aanwezig moet zijn. Dan is iedereen weer in zijn sas, ook al heeft het land daar helemaal niets aan.-.

armand.snijders@gmail.com

STREAMERDieptepunt was dat hij in april 2012 klakkeloos vóór de zelfamnestiewet stemde die Desi moest vrijwaren van de decembermoorden van 1982.Het is totaal vaag wat Bouva met het beheer van sargassum bedoelt. Zijn er nu echt geen belangrijker zaken waar hij zijn BIS-hoofd over moet breken?

...