De Snijd: Het is weer zover, Modderdag!

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Klieder, kledder, klodder, speel maar lekker met modder! Op één dag in het jaar is dat echt toegestaan, en wel op 29 juni. Want dat is International Mud Day, ofwel de internationale modderdag. Je hebt tegenwoordig voor ieder dingetje wel een speciale dag, dus die voor modder kan er ook nog wel bij, moeten de oorspronkelijke bedenkers uit het Aziatische Nepal hebben bedacht.

De bedoeling van deze dag is destijds om kinderen positieve ervaringen in de natuur op te laten doen en de verbinding op sociaal gebied te vergroten. En zoals zo vaak zijn anderen met dit idee aan de haal gegaan waardoor er nu in vrijwel de hele wereld International Mud Day wordt gevierd. Van Australië tot Denemarken en van de Verenigde Staten tot Groot-Brittannië staat op die dag bij sommige mensen modder centraal. Nederland doet sinds 2013 mee.

“De verwijten over wat er in het verleden is gebeurd en wat er anders moet in de toekomst, vliegen over en weer van hot naar her, van paars naar oranje en van geel naar rood”

In Suriname heeft echter (nog) niemand het initiatief genomen om het ook hier tot een jaarlijks terugkerend evenement te maken. Terwijl kinderen zich ook hier toch uitstekend zouden vermaken met gespetter in de smurrie; reken maar dat ze daarvoor hun telefoon of tablet maar al te graag eventjes opzij willen leggen. En zonder het gemopper van mama of papa kunnen ze zo vies worden als ze maar willen, want dan mag het! Onderzoek toont aan dat spelen met veilige bacteriën in de natuur de weerstand en immuniteit van kinderen versterkt én het stimuleert de fijne motoriek, creativiteit en het probleemoplossend vermogen.

Dit laatste zou ook goed zijn voor alle volwassen beleidsmakers in het land, maar dat terzijde! Helaas wil kennelijk niemand de handen in Suriname vies maken aan zo’n speciale dag. Hopelijk komt dat nog. Als ik jonger was geweest en vooral flexibeler, had ik misschien zelf wel het initiatief genomen. Aan de andere kant, ik denk dat mijn dochters en kleindochter de moddertijd inmiddels wel ontgroeid zijn…

Dat wil niet zeggen dat er nooit met modder wordt gesmeten. Vooral de ‘kinderen’ in ons nationale praathuis kunnen er geen genoeg van krijgen. De discussies tijdens de recente en nog lopende begrotingsbehandeling ontaardden traditiegetrouw weer in ordinaire moddergevechten. Eindelijk wordt de begroting voor dit jaar (!) door onze praathuisleden doorgenomen en daar rammelt traditiegetrouw het een en ander aan. Maar daar gaat het nu niet om.

De verwijten over wat er in het verleden is gebeurd en wat er anders moet in de toekomst, vliegen over en weer van hot naar her, van paars naar oranje en van geel naar rood. Een van die zaken is – om in de stemming te blijven – de enorme dyugudyugu rond de modderpoel van de Van ’t Hogerhuysstraat, die al jaren dé bron van ergernis is van weggebruikers en waar ook deze regering haar tanden vooralsnog net zo stuk op bijt als het asfalt is.

“Toen had je nog geen omhooggevallen figuren die nauwelijks kunnen debatteren en vermoedelijk hun eigen achternaam niet eens kunnen spellen”

Maar in plaats van een oplossing te zoeken en vinden, blijft men steken in eindeloos gezwets waarom het allemaal niet lukt. Minister André van Volksgezondheidsellende sprak vorige week namens zijn even afwezige collega en partijgenoot Stephen van OWee ROmmel en zei “dat wij dat probleem hebben geërfd.” Dus hij geeft de vorige regering de schuld. Dat is erg dom, in de wetenschap dat de ‘vorige vorige regering’ – die van zijn partijgenoot Desi – Suriname een prachtige weg beloofde vanaf de Van ’t Hogerhuysstraat tot aan Zanderij, met fly-overs en andere moderniteiten waar we alleen maar van konden dromen.

Er kwamen gelikte visuele presentaties die waarschijnlijk veel te veel geld hebben gekost, maar er werd uiteindelijk nooit een stukje asfalt gelegd. Op dat zinloze tracé van iets meer dan negen kilometer na dan, tussen de Afobakaweg en de weg Zanderij, dat vooral bedoeld was om Desi nog iets in het land naar zichzelf te laten vernoemen. Maar ondertussen staan wij in Paramaribo nog altijd in files die niet nodig hadden moeten zijn. Vaak omringd door flinke modderpoelen.

De komende maanden gaat de Van ’t Hogerhuysstraat eindelijk opgelapt worden. Tenminste, dat hebben OWee-minister Stephen en de aannemer beloofd. Het zal mij benieuwen of dat ook echt gebeurt en wat voor beren er nog allemaal op de weg naar het eindresultaat zullen worden gevonden. In ieder geval anderhalf jaar zullen weggebruikers nog hinder ondervinden van de werkzaamheden en kunnen ze alleen maar hopen dat na bijna tien jaar achter de vele bergen modder van wanbeleid en corruptieve praktijken de zon eindelijk eens gaat schijnen.

In Suriname is het dus iedere dag Modderdag, want naast de Van ’t Hogerhuysstraat zijn er nog vele andere issues waarbij vooral met rotzooi gesmeten wordt door de praathuisleden. En op dagen dat er niet gemodderd wordt in het nationale praathuis, worden anderen wel via de (vooral sociale) media besmeurd. Dat is inmiddels gewoongoed geworden in dit land en helaas vooral te danken aan het betreurenswaardige niveau van menig praathuis-lid, dat weet u ook toch. En de (sociale) media zijn daar ook absoluut debet aan, want zij bieden de niveau-loze schreeuwlelijkerds een podium om hun vuil te spuien.

Goh, ik verlang vaak terug naar de min of meer beschaafde tijden met inhoudsvolle discussies met onder andere Jagernath Lachmon, Otmar Rodgers en Fred Derby. Dat was soms ook niet alles, maar het was een stuk verheffender dan het nu is. En toen had je nog geen omhooggevallen figuren die nauwelijks kunnen debatteren en vermoedelijk hun eigen achternaam niet eens kunnen spellen maar wel iedere maand zo’n SRD 130.000 ontvangen. Over dat bedroevende niveau waardoor we voort blijven modderen zal ik het echter een andere keer wel hebben.armand.snijders@gmail.com