De sluwe stappen van Albert (en Xaviera)

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Ik was als tiener dol op spannende tienerboeken, liefst met een thriller-gehalte. In het bijzonder de Bob Evers-reeks heb ik in mijn jonge jaren verslonden. In de grote vakanties deed ik altijd een paar exemplaren in mijn bagage, om lekker te lezen op het zonnige strand of terwijl ik in mijn tent lag als het regende.

In de spannende avonturen van de onverschrokken Amerikaanse jongeman Bob, de rossige en wat corpulente Arie Roos en de serieuze en pientere Jan Prins, reisde het trio de hele wereld over. Samen rolden ze van het ene avontuur in het andere, waarbij ze smokkelaars, piraten en oplichters te slim af waren.

““De hoge OAS-pieten in Washington doen er alles aan om eventuele misstappen van wie dan ook binnen de organisatie met de mantel der liefde te bedekken”

De eerste tweeëndertig delen verschenen al in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw en waren in de zeventiger jaren – toen ik ze las – kennelijk nog zo actueel dat ik ze ademloos in mij opnam. Met pakkende titels als ‘Vreemd krakeel in Californië’, ‘Pyjama-rel in Panama’, ‘Hoog spel in Hong Kong’ en ‘Een vliegtuigsmokkel met verrassingen’ was mijn aandacht bij voorbaat al gegrepen. Ze verveelden mij in ieder geval nooit; sommige boeken heb ik zelfs meerdere malen gelezen.

Wie mij tegenwoordig ook nooit verveelt, is oud-koning Albert van Bibisland. En hoewel hij al flink wat ouder is dan Bob en zijn twee vrienden, zou hij zeker een rol kunnen spelen in zijn eigen thriller-reeks die hij met al zijn avonturen de afgelopen jaren heeft beleefd en de fratsen die hij heeft uitgehaald. Wat alleen ík al over hem heb geschreven sinds hij in 2020 door Chan triomfantelijk binnen werd gehaald, zou in een heel dik boek passen. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik hem – en zijn rechterhand en toeverlaat Xaviera – een beetje zou gaan missen.

Nadat hij ons vorig jaar heeft verlaten voor Washington om zich daar in te graven in een volgens mij oersaaie baan bij de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), is er enige tijd weinig van hem vernomen. Tenminste niet wat zijn werk daar betreft. Af en toe komt er wel een verklaring over het een of ander uit de OAS-burelen, maar dat haalt maar sporadisch de krantenkolommen in Suriname. Ik ben hem uiteraard blijven volgen om te zien hoe hij het ervan af brengt in Washington. Het OAS-kantoor ligt daar hemelsbreed op slechts 550 meter afstand van het Witte Huis, van waaruit doldrieste Donald de wereld een stuk onveiliger maakt.

Er viel inderdaad lange tijd weinig te melden, al was er in het verleden wél het nodige gedoe. In eigen land vooral rond de wijze waarop Albert zijn ministerpost in Suriname heeft misbruikt. En ook tienduizenden US dollars belastinggeld heeft verbrast om – met hulp van reisgenoot Xaviera – deze droombaan in de wacht te kunnen slepen. De vroegere activiste werd voor haar nobele werk beloond; hij gaf haar direct een overgewaardeerde baan bij de OAS, waar niet iedereen gelukkig mee is. En daar begon het gedonder mee.

We kregen de afgelopen dagen de ingrediënten voor het zoveelste deel in de inmiddels roemruchte thrillerreeks ‘De sluwe stappen van Albert’ voorgeschoteld. De voorgaande delen met de titels ‘Dubieuze praktijken in Dubai’, ‘Gedonder in Jeruzalem’, ‘Paniek om narcoboeven’, ‘Sinistere contracten in China’ en ‘Gescharrel op de werkvloer’ waren al een groot succes. De nieuwe afleveringen ‘Femme fatale in Yankeeland’ en ‘Kopje onder in Washington’ zullen alle verkoopcijfers overtreffen!

En die zijn allemaal te danken aan het feit dat hij het flink aan de stok heeft met de Amerikaanse OAS-ambassadeur Lee, die Xaviera nu in feite de deur uit heeft gewerkt door haar diplomatenvisum te laten intrekken. De activiste in haar kwam gelijk weer bovendrijven en ze schreeuwde moord en brand over het onrecht dat haar is aangedaan. Albert viel ook uit zijn rol als OAS-baas en kon het niet laten om het op te nemen voor zijn geliefde protegé; want kom je aan haar, dan kom je aan hem. Niet beseffend dat hij deze ellende over zichzelf uitgeroepen heeft.

“Ik pleit nu ook voor een sequel, zoals een afgeleide van een oorspronkelijke serie wordt genoemd, met Xaviera in de hoofdrol onder de titel ‘De capriolen van Xaviera’”

Het is allemaal nogal verwarrend wát zich precies heeft afgespeeld, er lopen immers verschillende verhalen door elkaar. Haar SLM-rechtszaak in Suriname, het intrekken van haar diplomatieke paspoort door Alberts opvolger Melvin én over de stevige ruzie met Lee. Die vindt naar het schijnt dat er een onderzoek moet komen naar het handelen van Albert bij de aanstelling van Xaviera en andere ongezonde praktijken.

Daar pleit ik ook al tijden voor, maar ik vind dat eigenlijk geen aangelegenheid waar de Amerikanen zich mee zouden moeten bemoeien. Hij moet echter wel, zo vindt hij kennelijk. De hoge OAS-pieten in Washington doen er immers alles aan om eventuele misstappen van wie dan ook binnen de organisatie met de mantel der liefde te bedekken. Zoals Albert ook met liefde de benoeming van Xaviera heeft doorgedrukt.

Deze hele kwestie kent alleen maar verliezers: Xaviera, die haar droom om zich onder de groten der aarde te kunnen begeven en vooral belangrijk te worden gevonden, in duigen heeft zien vallen, de OAS waarvan het aangezicht als ooit gerespecteerde organisatie is geschonden en vooral Suriname, dat met de inmiddels aangeschoten Albert internationaal een modderfiguur slaat. En Albert zelf natuurlijk, die in ijltempo van zijn voetstuk dondert en binnenkort ook zijn baantje kwijt zal zijn, tenzij hij het nog bij weet te leggen met Lee en de VS.

Ik pleit nu ook voor een sequel, zoals een afgeleide van een oorspronkelijke serie wordt genoemd, met Xaviera in de hoofdrol onder de titel ‘De capriolen van Xaviera’. Het eerste deel heet ‘Van Washington naar Hollywood’. Ik zie zeker een grote toekomst voor haar, tussen allerlei – veelal aanstellerige – groten uit de filmwereld. Het wordt echter geen thriller, maar heeft hooguit het niveau van een keukenromannetje. Daar is echter ook een markt voor.

Misschien dat Albert daarin een bijrol mag spelen als over een tijdje zijn werk in Washington er op zit en hij in de vergetelheid begint te raken. Dat is wel het minste dat Xaviera voor hem kan doen nadat zij zich via hem van schreeuwerige activiste en geflopte president-commissaris van ’s lands nationale carrier omhoog had gewerkt naar de zeer goedbetaalde OAS-job. Wordt vervolgd dus.

armand.snijders@gmail.com