De presidentiële commissie Grondenrechten: een herhaling van falend beleid?

door

INGEZONDEN

Het is opmerkelijk dat de huidige regering in dezelfde valkuil stapt als haar voorgangers door de oplossing van het grondenrechtenvraagstuk wederom uit te besteden aan een commissie. De Surinaamse geschiedenis wijst uit dat dergelijke commissies vaak fungeren als instrumenten voor beleidsmakers om verantwoordelijkheid te ontduiken, zonder dat er daadwerkelijke wettelijke bevoegdheden worden overgedragen.

In de afgelopen twintig jaar hebben we talloze commissies de revue zien passeren (onder andere Mijnals, Van Dijk-Silos, Lim A Po en Misiedjan). Dat er nu onder leiding van de heer Dikan opnieuw een commissie wordt geïnstalleerd, wekt weinig vertrouwen. Opvallend is de aanwezigheid van twee prominente Marron-leden die in eerdere hoge functies, zoals minister van Justitie en Politie, agent van de Staat bij de OAS en minister van Regionale Ontwikkeling, al over de uitvoerende macht beschikten om dit vraagstuk aan te pakken. Dat zij destijds geen blijvende resultaten hebben geboekt voor de inheemse en tribale volken, roept vragen op over de effectiviteit van hun huidige benoeming.

De keuze voor de heren Dikan en Misiedjan lijkt eerder ingegeven door partijpolitieke belangen (BEP/NDP) dan door zuivere deskundigheid. Het ontbreken van namen zoals mevrouw Meulenhof, die zich de afgelopen jaren aantoonbaar in de materie heeft verdiept, versterkt dit vermoeden. Mevrouw de president, indien u werkelijk streeft naar een duurzame oplossing, verdient deze commissie een grondige herziening. Transformeer haar van een vrijblijvend adviesorgaan tot een uitvoerend orgaan met mandaat.

Hugo Jabini

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.