De mug werd een olifant

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

En nu is de kogel door de kerk. De historische binnenstad van Paramaribo is door Unesco geplaatst op de lijst van bedreigd werelderfgoed. Nog een kleine fout en we worden geschrapt. Deskundigen zagen het reeds jaren aankomen. En waarschuwden. Niet alleen het afbranden van historische panden, maar vooral het parkeergebouw van Yogh en de bouw van de nieuwe vergaderzaal van nota bene De Nationale Assemblee bleken een doorn in het oog van Unesco. Maar er werd doorgebouwd en nu zitten we op de blaren. Met dank aan Riad Nurmohamed en Henri Ori. Dit duo meende beter dan de deskundigen te weten wat de risico’s waren en meenden ook nog een grote mond te moeten opzetten. Nu hoor je dit betweterige duo niet meer. Het geniet thuis rustig van zijn ministerspensioen.

“Wat dan?” was de letterlijke reactie van Ori toen hem tijdens een persconferentie eind oktober 2023 werd gewezen op het gevaar dat Suriname loopt. “Het betreft geen groot probleem. Soms maken we van een mug een olifant in dit land”, sneerde hij nog richting de criticasters die volgens hem dreigverhalen verzonnen. Zowel hij als Nurmohamed beweerde in overleg met Unesco de zaak te zullen oplossen. “We gaan dit professioneel oplossen”, klonk het nog uit zijn mond.

“Unesco kent geen ‘vorige regering’, maar een land. En dat land zal er alles aan moeten doen om enerzijds niet verder af te glijden en anderzijds te krabbelen uit het dal van bedreiging”

“Suriname moet zelf bepalen wat ze belangrijk vindt. We gaan een eigen lijst maken”, riep collega betweter Riad Nurmohamed. Die lijst zagen we nooit. Misschien goed ook, want met de ondertussen gebleken kennis zouden we niet vreemd moeten opkijken als Assuria High Rise ook op de lijst van Riad’s gebouwen zou prijken. Het is maar wat je belangrijk vindt en kennelijk niet wat historisch belangrijk is.

Mogelijk moet worden gevraagd waarom het zo belangrijk was de bouw van beide gebouwen door te drukken. Je wilt geen conclusies trekken zonder bewijs, maar we zijn niet vergeten dat de ene aannemer terzijde werd geschoven ten voordele van de andere. En van de warme banden met de eigenaren van Yogh weten we genoeg.

Hoe dan ook, Henri en Riad mogen het op hun palmares noteren dat zij voorlopen in de sores waarin wij ons nu bevinden. Immers van de lijst van bedreigd erfgoed zullen we niet gemakkelijk komen. Unesco kent geen ‘vorige regering’, maar een land. En dat land zal er alles aan moeten doen om enerzijds niet verder af te glijden en anderzijds te krabbelen uit het dal van bedreiging. De mug blijkt inderdaad een olifant te zijn geworden. Echter is het de vraag of deze constatering meer is dan een muggenbeet op het olifantenego van Riad en Henri.

roziegeur@gmail.com