De man achter de groove: het muzikale leven van Roberto van Berk

door

Er zijn muzikanten die je ziet en er zijn muzikanten die je voelt. Roberto van Berk plaatst zichzelf in de laatste categorie. Zijn naam staat misschien niet altijd op de voorgrond, maar zijn baslijnen leiden al tientallen jaren hun eigen leven; diep verweven in de muziek, als een hartslag die alles bij elkaar houdt.

Tekst Shanavon Arsomedjo

Beeld privécollectie

Sinds eindjaren tachtig beweegt Roberto van Berk zich tussen Suriname en Nederland, van kleine podia tot grote festivals, van invaller tot onmisbare kracht. Een carrière die niet alleen lang is, maar vooral rijk aan verhalen, wendingen en momenten die niet kunnen worden gepland. Want zoals bij veel muzikanten begint ook zijn verhaal niet met applaus, maar met iets anders: honger. Honger om te leren en om beter te worden.

“Surinaamse muziek moet je voelen. Dat leer je niet uit een boek”

Onverwachte start

In 1989 zet Van Berk zijn eerste echte stappen in de muziekwereld bij de band Yakki Famiri. Niet als bassist, terwijl dat juist zijn eerste liefde is, maar als toetsenist. “Ik was leerling van Henry Simson, mijn basgitaarleraar. Maar als bassist kon ik toen bijna nergens terecht.”

Hij volgde ook keyboardlessen en blonk daar uit. Toen zich een groep muzikanten, onder wie Iwan Esseboom en Errol Burger, zich vormde, was Van Berk de enige die die specifieke stijl echt beheerste. Zo werd hij toetsenist.

Yakki Famiri was op dat moment al een gevestigde naam, met de maxisingle ‘Soso Koloku’ op zak en bekendheid tot in Nederland. Voor een jonge muzikant was het een vliegende start, maar ook meteen een stevige leerschool.

Na Yakki Famiri volgde een periode waarin hij zich razendsnel ontwikkelde. Hij speelde bij Young Brothers, La Rouge en ook kort bij La Caz. “Young Brothers was vooral gezelligheid, gewoon muziek maken met vrienden, maar La Rouge was technisch veel verder. Jongeren, maar met een serieuze drive.”

In die jaren gebeurt er iets essentieels. Muziek was geen hobby meer, maar noodzaak. “Het  werd een verslaving.” Hij speelde overal waar hij kon en zei zelden ‘nee’. Het maakte hem veelzijdig en zichtbaar, maar zorgde ook voor spanningen. Niet iedereen waardeerde het dat hij in meerdere bands tegelijk actief was.

Suriname als spiegel

Ondertussen bleef zijn liefde voor de basgitaar groeien. Bij de formatie Keti Koti kreeg hij de kans om die liefde opnieuw centraal te zetten. Hij speelde toetsen, zong, maar zodra de bas leeg viel, stapte hij naar voren en uiteindelijk werd hij muzikant.

Van Berk, die intussen in Nederland woonde, keerde In 2007 terug naar Suriname. In eerste instantie voor werk – hij was betrokken bij projecten rond de Bosjebrug – maar de muziek trok hem al snel weer naar zich toe. Hij sloot zich aan bij Half Naks en Pepre Siri en speelde met muzikanten als Ernie Wolf en Enver Panka. “Ik dacht dat ik al veel wist, maar onder Ernie ging er een nieuwe wereld voor me open.”

Vooral de kennismaking met winti poku maakte indruk. Het is geen muziek die simpelweg wordt gespeeld; het is muziek die moet worden begrepen, gevoeld en gerespecteerd. “Surinaamse muziek moet je voelen. Dat leer je niet uit een boek.”

Het werd een keerpunt. Niet alleen in zijn spel, maar ook in zijn begrip van cultuur en identiteit. Terug in Nederland kreeg hij steeds vaker aanbiedingen. Bands wilden hem exclusief, optredens overlapten, verwachtingen groeiden. Hij koos voor vrijheid en eigen regie en begon te freelancen.

Maar ook vrijheid heeft een prijs. Werk, muziek en verplichtingen begonnen te botsen en de druk liep op. Toen kwam het moment dat hij moest kiezen voor zichzelf en besloot te stoppen. “Het werd me te veel. Ik had een time-out nodig.”

Een nieuwe fase

Maar muziek liet zich niet zomaar wegdrukken. Op een dag in 2018 liep hij op straat, hoorde bij een huisfeest een band spelen en herkende meteen de sound. Hij bleef even staan, luisterde en liep door. Maar de muziek bleef in zijn hoofd hangen. Totdat hij op een dag werd gebeld door zijn muziekvriend Marcian Kroes. “Buru, we hebben een probleem. Onze bassist is er niet. Kan je helpen?” Hij aarzelde geen moment: “Zeg me wanneer we oefenen.”

Eind 2019 sloot hij zich aan bij de band Opmaat. Wat volgde was een frisse periode vol energie, groei en plezier. In 2023 trok de band zelfs naar Suriname voor een tour. Maar het echte keerpunt kwam een jaar later, in Berlijn. Hij was daar met zijn bas om een andere band te helpen, toen hem werd gevraagd of hij voor de bassist van Seasonband kon invallen. “Natuurlijk.”

Wat volgde noemt hij zelf “de beste dag van de tour”. “Ik wist niet wat ze gingen spelen, maar bandleider Roberto Banel leidde me erdoorheen alsof ik al weken met ze speelde.” In 2025 werd hij gevraagd voor de tour van Seasonband in Nederland. En daarna ging het snel: optredens in het Concertgebouw in Amsterdam, de main stage van Kwaku en enkele andere shows. Maar wat hem het meest bijblijft, is niet alleen het podium, het is de manier waarop de band functioneert. De toewijding, het leiderschap en de verbinding.

Wat Van Berk onderscheidt is zijn benadering van muziek. “Ik heb nooit willen spelen wat een andere speelt. Ik wil altijd iets nieuws brengen.” Techniek is belangrijk, maar gevoel staat voorop. “Surinaamse muziek moet je voelen.” Zijn invloeden zijn breed – van Roy en Michael Peroti tot Franky Misidjan en zijn leermeester Henry Simson – maar uiteindelijk heeft hij zijn eigen stem gevonden. Op de bas.

Na al die jaren weet hij wat muziek echt vraagt: discipline, toewijding, respect voor de band, maar ook doorzettingsvermogen. “Het was niet altijd makkelijk. Niet iedereen wilde met me spelen, maar er waren mensen die in me geloofden.”

Wanneer voelt hij zich écht muzikant? “Als alles klopt. Als de band samen speelt en het perfect klinkt en de mensen genieten… dat is de kroon op je werk.”

Geen prijzen. Geen erkenning. Gewoon muziek die mensen raakt. Hij wil zo lang mogelijk doorgaan. “Ik stop pas als mijn lichaam het niet meer aankan.” Tot die tijd blijft hij doen wat hij altijd heeft gedaan: spelen, voelen, grooven.