De jeugd kwijt?

door

WIE DE JEUGD heeft, heeft de toekomst. Het is een universeel cliché omdat het waar is. Daarom zorgen landen eigenlijk heel goed voor hun jongeren. Onderwijs stelt bijvoorbeeld in veel landen het kind centraal. Daarnaast worden de schooljaren zodanig ingericht dat er aandacht is voor kinderen als kleine mensen eerst en dan pas als leerlingen.

Helaas zijn we de weg compleet kwijt met onze kinderen in Suriname en omdat kinderen door meer milieus opgevoed worden, is ons falen in de opvoeding ook driemaal zo hard te voelen. De Afrikanen zeggen niet voor niets: it takes a village to raise a child, maar ze zeggen ook: a child will burn the village down just to feel its warmth. Dat is de keerzijde van de medaille die we nu in actie zien.

Het KPS riep tijdens een persconferentie dan ook bijna wanhopig dat ouders hun kinderen in de gaten moeten proberen te houden

Jongeren zorgen voor heel veel overlast. Ze gebruiken veel te veel alcohol, het drugsgebruik loopt de spuigaten uit en ze vertonen crimineel gedrag. Over pesten, belagen en vechten op scholen gaan al heel vaak filmpjes viraal. En toch lijkt er beleidsmatig weinig gedaan te worden om kinderen bezig te houden.

We zien dat ook bij sporten dat er minder belangstelling is, omdat het ook daar geld kost. Bij de basketbalbond, bij karate, noem maar op. Dat meer dan duizend jongeren zich hebben gemeld voor een vakantiebaan zegt ook wat; ouders zitten met het hand in de haren, zeker als ze meer kinderen hebben.

Nu is het de vakantieperiode en de politie zal om excessen te voorkomen extra zichtbaar zijn in de buurten en bij de hotspots. Dat zijn manuren die dus niet per se naar criminaliteitsbestrijding gaan, maar eerder naar ordehandhaving. Dus een extra druk op het Korps Politie Suriname (KPS) dat al moet werken met minimale middelen. Het KPS riep tijdens een persconferentie dan ook bijna wanhopig dat ouders hun kinderen in de gaten moeten proberen te houden.

Gesprekken met Rumas en de Stem schetsen een beeld waar niet vrolijk van te worden is. Jongeren die niet naar huis kunnen omdat geen plek voor hen is. Sommige jongeren die om toerbeurten slapen in een huis. Anderen die al een jaar niet naar school zijn gegaan en niemand die hen opspoort. Ouders moeten eerst te eten hebben en een goed onderdak hebben met hun kinderen voordat ze dingen als liefde kunnen geven en educatie als belangrijk zien.

Dat geeft te denken: wat gebeurt er met een samenleving die de jeugd niet heeft? Hoe ziet de toekomst er dan uit voor ons allen? Het is een enge profetie die geen werkelijkheid mag worden. Maar wie zal voor de ommekeer zorgen en wie zal onze jongeren een stem geven? Het ziet er in ieder geval minder rooskleurig uit.