De Grote Straffer

De bedoeling was om weer eens te pennen over wat er in het Midden-Oosten gebeurt en ons in de rest van de wereld van ongemak laat billenknijpen. Je kan er in feite niet genoeg over schrijven. Het is erg en wordt met de dag erger. Niemand had gedacht dat het zo lang zou duren en dat de gevolgen zo erg zouden zijn. En dus zou ik schrijven over de goede strategische move van Tante Jenny en de bestuurlijke zet om ook de economisten erbij te halen om te denken over hoe we verder zullen moeten om de gevolgen van de oorlog het hoofd te bieden. En met een oproep om niet alleen te klagen, maar om ook naast of achter het huis een soort moestuintje te beginnen waarmee behoorlijk wat SRD’s kunnen worden bespaard. Dat soort dingen weet je?

Maar toen las ik wat u mogelijk reeds heeft gelezen elders in deze krant. Over de strapatsen van de Grote Straffer. De man die ons bij zijn introductie liet weten dat hij ons liet verzuipen als straf dat wij vóór zijn aantreden voor een ander beleid hadden gekozen. We zouden moeten voelen dat ons handelen wel erg fout was. Je zou, los van de onzinnigheid van de straf, denken dat als iemand zo extreem is in het veroordelen van een ‘fout’, die persoon wel erg principieel en vooral rechtschapen moet zijn. Ondertussen weten we beter. De effecten van s’mans handelen merken we nog steeds aan de Van ‘t Hogerhuysstraat, of zijn we die vergeten? Ook die vergaderzaal van de assemblee zijn we niet vergeten.

Maar wat we lezen in het Pan Am-dossier slaat alles. Vergeleken met zijn collega’s die ook voor vervolging worden opgebracht, is hij wel erg met de botte bijl te werk gegaan. Niks verfijnds. Het leest een beetje als een goedkoop boek waarvan we het einde reeds kunnen voorspellen. Maar we blijven lezen, gewoon omdat we ons niet kunnen voorstellen dat het echt zo erg gaat worden als het zich reeds aan het begin aftekent. Een simpel project van twintig woningen wordt plots een mogelijk tien keer grotere verkaveling en de man die zich profileerde als allesweter wist kennelijk niet dat daarmee ook de schaal van alles wat was overeengekomen zou worden vergroot. Reeds daar had de stekker uit de zaak moeten worden getrokken. Ook al zou in eerste instantie de overheid met niets inkomen, behalve de weg plaveien voor vergunningen en nutsvoorzieningen. Maar als dat alles was, kon het nog worden vergeven.

Maar toen kwam plots de verharding van de wegen voor rekening van de overheid. Wat het meest schrijnend is, is dat de eigen mensen van allesweter hem keer op keer erop wezen dat met de hoogte van de rekeningen het vel over de oren van de overheid wordt getrokken. Wanneer het verharden zeker drie keer zoveel kost als je eigen mensen uitrekenen, zou je tenminste de zaak in heroverweging moeten nemen, nog afgezien van het feit dat het niet tot de oorspronkelijke afspraken behoorde. Maar De Grote Straffer luisterde niet. Zelfs niet naar zijn collega van Financiën en Planning, die niet van plan was het geld te betalen. Die had ooit nog veelbetekenend gezegd dat hij niet van plan is om te gaan zitten om de wandaden van anderen. Kennelijk was dat een hint die wij toen nog niet doorhadden en kennelijk De Grote Straffer ook niet. Ik hoor dat hij nu dreigt het OM te straffen door dit instituut voor het gerecht te dagen vanwege smaad.-.

roziegeur@gmail.com

...