DE GEBROKEN RAMEN VAN PARAMARIBO

Het is pijnlijk om te zien, hoe ons cultureel erfgoed en openbare ruimtes langzaam worden uitgehold. Het amfitheater in het centrum, bedoeld als een bruisend podium voor theater, muziek en nationale bijeenkomsten, bijvoorbeeld. Diefstal van de LED-verlichting heeft niet alleen het decor verduisterd, maar ook de functionaliteit, ernstig beschadigd. Wie ’s avonds nog een voorstelling wil organiseren, mag dat in het donker doen.
Nog erger is het verdwijnen van de koperen plakkaten van het Simon Bolivar-standbeeld aan het Kerkplein. Het standbeeld dat symbool staat voor vrijheid en Latijns-Amerikaanse solidariteit, is nu kaal en ontluisterd. Het bronzen beeld van Trefossa, ter ere van onze nationale dichter, verdween spoorloos net als een deel van het beeld van Mahatma Gandhi.
Alsof dat nog niet genoeg is, struikelen bewoners en toeristen dagelijks over daklozen die op straathoeken slapen, bedelen of hun ‘spullen’ uitstallen.
Als een raam gebroken is en niemand het repareert, dan stuurt dat de boodschap uit, dat het ‘niemand het iets kan schelen’. Al snel volgen meer gebroken ramen, graffiti, afval, kleine diefstallen en uiteindelijk ernstige criminaliteit. De omgeving verloedert, bewoners voelen zich onveilig, investeerders trekken zich terug en de hele buurt glijdt af.
Precies dat zien we nu in Paramaribo. De gestolen LED-lampen zijn onze eerste ‘gebroken ramen’. De koperen plakkaten van Simon Bolivar en de verdwenen onderdelen van het standbeeld van Gandhi, zijn de volgende. De afgehakte Gandhi-hand, is al een forse scheur in het raam. En de zichtbare dakloosheid op de hoeken van de Gravenstraat, de Keizerstraat en rond het Onafhankelijkheidsplein, vormt het logische vervolg. Mensen die dagelijks langs deze verwaarlozing lopen, halen daaruit de boodschap: “Hier mag alles.” Straatverkopers laten afval achter, jongeren hangen rond zonder toezicht, en gelegenheidsdieven weten dat de pakkans minimaal is. Het gevolg? Minder toeristen bij ons erfgoed, dalende vastgoedwaarden in het historische centrum en een groeiend gevoel van onveiligheid onder bewoners. Suriname, dat juist probeert te herstellen na economische uitdagingen, kan zich deze neerwaartse spiraal, zeker niet veroorloven.
De link met dakloosheid is cruciaal. Daklozen zijn vaak geen veroorzakers, maar slachtoffers van dezelfde verwaarlozing. Toch versterkt hun aanwezigheid op openbare plekken – zonder adequate opvang of begeleiding – het signaal van wanorde. Mensen vermijden ’s avonds bepaalde straten, ouders laten kinderen niet meer vrij spelen, en het toerisme lijdt ernstig hieronder. Handhaving leert ons dat je kleine signalen snel moet aanpakken, juist om de kwetsbaarsten te beschermen.
Het is nu tijd voor concrete actie. Het Korps Politie Suriname en het districtscommissariaat moeten nú optreden. Ten eerste: structureel meer patrouilles in het centrum, vooral ’s avonds en in de weekenden met extra toezicht rond monumenten en de pleinen. Zichtbare politieaanwezigheid op straat werkt preventief; daders zien dat er consequenties zijn. Ten tweede: meer mobiele politieaanwezigheid op plekken zoals de vernieuwde Waterkant, het Onafhankelijkheidsplein, het begin van de Cornelis Jongbawstraat en de stoepen, waar daklozen zich verzamelen.
Maar het allerbelangrijkst: de invoering en bemensing van de mobiele steunpunten. Deze verplaatsbare politieposten moeten adequaat uitgerust worden met camera’s, behoorlijke verlichting en een klein team van twee tot vier agenten, verpleging en met sociaal werkers. Overdag bieden ze hulp aan daklozen (verwijzing naar opvang, medische zorg), ’s avonds fungeren ze als steunpunten van aanwezigheid en alertheid. Geen dure vaste gebouwen, maar juist flexibele, rond de klok bemande punten die direct kunnen reageren op meldingen van diefstal of overlast. Bewoners weten: er is altijd iemand in de buurt. Dat alleen al, doorbreekt de neerwaartse spiraal.
Paramaribo heeft geen gebrek aan goede bedoelingen of aan goede wil. Wat we missen, is de wil om de kleine ramen, onmiddellijk te repareren. Als we nu niet ingrijpen, verdwijnt straks niet alleen een hand of een plaquette, maar ons hele gevoel van trots en veiligheid. Onze stad moet weer van ons allemaal worden. Repareer wat kan, voordat alles instort. Paramaribo verdient beter.
The post DE GEBROKEN RAMEN VAN PARAMARIBO ..

...