De doodsteek in de rug van onze toekomst: het drama aan de Calcuttastraat

door

Terwijl de eerste ochtendzon van 2026 over Paramaribo klom, lag de Calcuttastraat er niet feestelijk bij, maar bevroren. De kruitdampen van de pagara’s waren nog niet opgetrokken of zij werden al verdrongen door de kille blauwe lichten van de politie. Een achtjarig jongetje, een kind dat nog droomde van wat het nieuwe jaar hem zou brengen, werd in de rug gestoken. Niet door een indringer, niet door een verdwaalde kogel, maar door de hand die hem in zijn slaap had moeten instoppen.
Een juridische executie
Laten we de feiten niet verbloemen met termen als ‘familiedrama’. De beschrijving van de politie is ijzingwekkend klinisch: een ruzie, een deur die op slot gaat, een mes dat wordt gepakt en een aanval op een slapend kind. Juridisch gezien praten we hier niet over een ‘ongeluk in de hitte van de strijd’. De handelingen — het afsluiten van de vluchtweg en het kiezen van een weerloos moment — wijzen in de richting van voorbedachte rade.
Dit is een aanval op de fundamenten van ons rechtssysteem, dat de bescherming van het kind als hoogste goed stelt. De rechtszaal mag hier geen ruimte laten voor verzachtende omstandigheden op basis van ‘emotionele ruzies’. Wie een kind gebruikt als wapen in een volwassen conflict, verbeurt elk recht op maatschappelijk begrip.
De maatschappelijke ontsporing
Dit drama legt een dieper, etterend gezwel in onze samenleving bloot. Hoe vaak worden kinderen in Suriname niet gebruikt als breekijzer in giftige relaties? We zien het dagelijks: kinderen die worden ingezet als chantagemiddel, als emotionele boksbal of, zoals aan de Calcuttastraat, als het ultieme offer om een partner te raken.
Onze samenleving lijkt te verharden. De drempel om naar een mes te grijpen wordt lager, terwijl de drempel om hulp te zoeken bij mentale nood onbereikbaar hoog blijft. We praten over veiligheid op straat, over misdaadcijfers en over grensbewaking, maar de grootste dreiging voor dit kind bevond zich binnen de muren van zijn eigen huis.
De blik van de vader
Als vader van twee kinderen raakt dit mij in mijn diepste wezen. Wij vaders weten wat het is om te vechten voor de rust en veiligheid van onze kroost. We kennen de strijd om voogdij, de zorg om hun welzijn en de onvoorwaardelijke drang om hen te beschermen tegen de boze buitenwereld.
Maar wat als de buitenwereld al binnen is? Wat als het gevaar de persoon is die de kamerdeur deelt? Het verraad aan deze achtjarige jongen is onbeschrijfelijk. Een kind dat slaapt, geeft zich volledig over aan de volwassenen om hem heen. Hij vertrouwt erop dat de wereld stopt bij zijn slaapkamerdeur. Dat vertrouwen is niet alleen beschaamd; het is geëxecuteerd.
Een roep om gerechtigheid
De stiefmoeder is aangehouden, maar de littekens in de Calcuttastraat en in ons collectieve geweten blijven. Dit mag geen krantenkop van één dag zijn. Dit moet het startpunt zijn van een nationaal gesprek over de veiligheid van het Surinaamse kind achter de voordeur.
We zijn het aan dit jongetje verplicht om niet weg te kijken. Zijn dood moet leiden tot een strenger juridisch kader voor kindermishandeling en een maatschappelijke omslag waarbij we niet pas praten als het bloed al is gevloeid. Voor hem kwam hulp te laat. Laten we ervoor zorgen dat zijn naam niet alleen symbool staat voor een drama, maar voor de grens die we als land nu eindelijk trekken.
Rust zacht, kleine man. De wereld was je veiligheid niet waard.
Richard Rostamkhan
The post De doodsteek in de rug van onze toekomst: het drama aan de Calcuttastraat appeared first on Suriname suriname.