De context van Harish

DE SNIJD / Armand Snijders

Ik kreeg enkele dagen geleden een hartverwarmende reactie op mijn vorige column ‘Oranje berg boter’ van een voor mij totaal onbekende lezeres. Doorgaans hou ik de berg reacties die ik iedere week krijg voor mezelf, maar deze wil ik – bij wijze van uitzondering – met u delen omdat zij heeft verwoord wat vele mensen in dit land denken. Dan hoort u dat eens een keertje niet van mij.

‘Oh, als u wist hoe content en opgelucht ik mij voel na het lezen van ook uw irritatie met het ‘To The Point’-interview, dan zal dit zeker niet uw laatste stuk zijn over de ex-president’, zo schreef ze. Om te vervolgen met: ‘Mij verging het veel slechter dan u, toen ik het interview zag. Tenenkrommend en schreeuwend naar het TV- scherm, van machteloosheid hem niet het zwijgen kunnen opleggen, hem niet bij zijn beide oren kunnen grijpen om er verstand in te schudden’, zo schreef ze haar frustraties van zich af.

“Harish heeft het vaandel op dit ministerie overgenomen van zijn partijgenoot Kenneth, die vijf jaar lang van de ene misser naar de andere blunder rende”

‘Ook Wayne Telgt heb ik via het scherm toegeschreeuwd definitief een ander beroep te gaan zoeken. Het is gewoon tergend, zo ongeschikt als die is. Maar uw woorden hebben mij gekalmeerd. U heeft mij ervan vergewist dat ik niet alleen ben in mijn overtuiging: dat Santokhi een echte kankantrie voor z’n hoofd heeft en die krijg je niet een-twee-drie om.’Kijk, hier doe ik het nu voor! Om lezers in ieder geval het idee te geven dat niet iedereen in dit land zo bekrompen is en Suriname omwille van het eigenbelang kapot willen maken.

Nu weet ik wel dat er heel wat mensen zijn die mijn stukkies graag lezen, getuige de vele reacties die ik iedere week krijg. En ik heb al een paar keer eerder aangegeven dat er ook wat minder vriendelijke reacties bij zitten. De schrijvers van die reacties zien de humor van mijn columns niet in, snappen het sarcasme niet en steken vooral niets op van de boodschap die ik wil overbrengen. Óf omdat ze mij(n toon) niet mogen – wat hun goed recht is – óf omdat ze een politieke plaat voor hun hoofd hebben. Dat is de moeilijkste groep om ervan te overtuigen dat ze ongelijk heeft. Ik blijf echter stug volhouden om die mensen tot inkeer te laten komen. Of beter gezegd: dat ze moeten afstappen van de koers die zij nu varen, want die brengt ze nergens.

Ik voel mij gesteund door een schare trouwe lezers. Ik krijg vrijwel wekelijks een of meerdere verzoeken om aandacht te schenken aan de een of andere figuur – meestal een politicus – die ik op de korrel zou moeten nemen. In de afgelopen maanden gingen opvallend veel van deze verzoeken over oud-minister en huidig parlementariër Inez Pané. Zij staat bij de lezers schijnbaar met stip op de eerste plaats als het gaat om de irritatie die ze opwekt.

Ik moet toegeven dat zij als verlengstuk van haar Abop-baas Ronnie ‘koning Ka’ Bravo als minister werkelijk niets noemenswaardig bij Sociale Zaken heeft gepresteerd en ook in het nationale praathuis blijven haar vaardigheden – áls ze die al heeft – goed verborgen. Ik zou dus wel over al haar onvolkomenheden kunnen schrijven, maar dat wordt oersaai, net zoals zij is. En omdat ze nooit iets uit zichzelf zegt (omdat ze alleen de dictaten van Ronnie na wauwelt) zou ik er echt geen bruin brood van kunnen bakken. Maar misschien komt dat nog.

Gelukkig krijg ik ook heel wat andere suggesties aangedragen. Veelal betreft het ministers, van wie menigeen na bijna zeven maanden een allesbehalve bemoedigende indruk heeft gemaakt. Abop-minister Harish van Justitie en Politie (JusPol) spant wat dat betreft voor veel lezers de absolute kroon. Hij heeft het vaandel op dit ministerie overgenomen van zijn partijgenoot Kenneth, die vijf jaar lang van de ene misser naar de andere blunder rende. Bordo kon bijvoorbeeld kinderlijk eenvoudig uit Suriname wegglippen terwijl de politie hem wilde oppakken op verdenking van moord; hetzelfde geluk had ex-president Desi toen hij aan de beurt was om te boeten voor zijn daden.

“Hij gilt elke keer wel dat er geen plaats is voor rotte appels in het korps, maar als er dan wat gebeurt, neemt hij de schuinsmarcheerders eigenlijk in bescherming”

Ronnies mati Piet Wortel – die in Nederland nog een straf moest uitzitten in verband met drugstoestanden – mocht hier open en bloot in luxe leven en zijn criminele inkomsten investeren in onder meer voetbalclub SV Notch van medecrimineel Bordo. Beiden kwamen ook regelmatig thuis in het paleisje van Bravo te Paramaribo-noord, waar ook Kenneth als bewaker van recht en wet soms aanschoof. Zelfs in coronatijd, terwijl dat verboden was. En zo was het ministerschap van Kenneth een aaneenschakeling van zaken die hij niet zag, niet wilde of mocht zien en die hij doelbewust door de vingers liet glippen. Voor boeven was het in die tijd bij wijze van spreken feest omdat hij niet wist hoe de criminaliteit ingedamd moest worden.

Maar goed, nu zitten we met Harish opgescheept. Dat lijkt van de wal in de sloot. Hij heeft trouwens alle redenen om niet trots te zijn op dat ministerie waar hij is opgezadeld met een behoorlijk zootje ongeregeld. Vooral met politiefunctionarissen die zich te buiten gaan aan – zeg maar gerust – criminele zaken. Disproportioneel politiegeweld lijkt eerder een gewoonte dan een uitzondering te zijn. Dat is natuurlijk al veel langer zo, maar ‘vroeger’ had nog vrijwel niemand een telefoon met camera waarmee alles vastgelegd en wereldkundig gemaakt werd.

Dus als lid van Hermandad kon je je toen nog ongestraft misdragen en een arrestant ‘gewoon’ aftuigen, in sommige gevallen zelfs met de dood van verdachten tot gevolg. Zoals laatst het afgrijselijke beeld boven tafel kwam, waarbij een verdachte van een beroving – de handen door de politie geboeid – in de laadbak van een politiepick-up werd gesmeten en wiens kaak keihard tegen de rand van die laadbak terechtkwam. Daar wordt nu weliswaar een onderzoek naar ingesteld, maar iedereen weet dat de resultaten hiervan nooit aan de oppervlakte komen of in de doofpot verdwijnen. En dat de dienders in kwestie gewoon vrijuit gaan.

Als bewindsman moet je vakkundig met dergelijke incidenten omgaan en daar professioneel op reageren. Dat is aan Harish echter niet besteed. Hij gilt elke keer wel dat er geen plaats is voor rotte appels in het korps, maar als er dan wat gebeurt, neemt hij de schuinsmarcheerders eigenlijk in bescherming. Hij plaatste het optreden van zijn mensen “ook in de context van de feiten.” Op deze kwestie ging hij daarna niet expliciet in, maar jammerde vervolgens dat de criminaliteit is verruwd. “Ik grap niet meer. Ik heb gezegd dat we hard gaan optreden.”

Maar dat betekent niet dat de politie een vrijbrief heeft om de fundamentele menselijke waardigheid met voeten te treden. Ook verdachten hebben rechten, ongeacht wat ze gedaan hebben en of je dat nou leuk vindt of niet. Dat zou Harish als jurist zeker moeten weten en dus hoort hij daar naar te handelen. De politie moet daadkrachtig optreden, maar deze daadkracht mag nooit en te nimmer misbruikt worden voor het negeren van professionele standaarden. Ik weet zeker dat de meeste lezers dat ook vinden, dus kom maar op met de reacties!

armand.snijders@gmail.com

...