De bril

door

GANGA / Sharda Ganga

Ik denk elke keer dat ik nu wel alles gezien, gehoord, geroken, gelezen heb als het gaat om die ene bril waarmee een goed deel van dit land alles bekijkt, terwijl ze met hun mond het alakondre-wie-na-wan geloof zeggen aan te hangen. Alleen, wat ze daarmee bedoelen is dat zij vooral en altijd bezig zijn met te kijken naar samenstellingen van clubjes, mensenkleuren op plaatjes, gebruikte talen, cultuuruitingen en wat dies meer zij, en pas tevreden zijn als elke bevolkingsgroep aanwezig is, maar wel altijd in een bepaalde verhouding tot elkaar (kom, laat ons de knuppel eens in het doksenhok gooien).

Het zit zo diep bij zovelen. Niets, maar dan ook niets kan gewoon aangenomen worden zonder er vraagtekens bij te plaatsen.

In veel gevallen zijn de vraagtekens direct terug te leiden tot de politieke keuze. Je kunt je echter afvragen wat eerst is gekomen. Hangt men bepaalde partijen aan omdat die hun ideëen vertegenwoordigen? Of zijn ze die ideëen gaan ontwikkelen en koesteren omdat ze teveel in aanraking komen met dat dieperliggende gedachtengoed in die partijen. Wat er het eerst was, de kip, doks of het ei weet ik ook niet, dus waarom zou ik dit weten.

Ik dacht echt dat ik al alles aan absurditeiten, beschuldigingen en rariteiten had gehad in mijn mailbox, maar een mail die ik vorige week ontving naar aanleiding van mijn klusjesmanervaring, wel die email, it really takes the cake, zegt men dan in het Engels. Die sloeg echt alles.

Het was een superkort berichtje. Waarom mijn klusjesman Erwien heette en niet Prem, Aniel of Chan. Het duurde een paar tellen voor ik de insinuatie in de gaten had. Het duurde zo lang omdat, tja, ik een neef heb gehad die Erwien heette, dus ik dacht niet direct langs etnische lijnen, maar ja, de voorgestelde namen zijn natuurlijk wel allemaal uit één hoek, zogezegd. Chan, dacht ik, Chan? Wat heeft de ex-president te maken met…ahhhh…en het kwartje viel.

Zou het wat hebben uitgemaakt als ik de klusjesman Prem had genoemd? Voor die lezer wel. Die las een verhaal over één persoon, zag een naam die niet vaak voorkomt bij mensen met mijn etnische achtergrond (behalve dus in mijn familie die ook de nodige Errols en Pauls kent, naast de Virens en Mahinders), en betrok dat op een hele etnische groep. De lezer las iets dat er niet stond. De lezer las niet een echt gebeurd verhaal over een klungelige, toondove zichzelf overschattende klusjesman, maar dacht een parabel te lezen. Die dacht dat ik het niet over een heuse persoon had, maar over een hele groep van mensen die ik klungeligheid, zelfoverschatting en toondoofheid als eigenschappen meegaf.

Ik kan de persoon gerust stellen: zo slim ben ik niet. Maar uw gedachten hebben wel duidelijk gemaakt hoe u naar mensen kijkt. Niet als individuen met persoonlijke karakteristieken, maar slechts als deel van hun groep.

Laat ons even nadenken wie dat toch ook weer hebben gedaan, en wie dat nog steeds doen.-.

gangadwt@gmail.com