Dat zijn wij

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Wederom is een kind heengegaan. Deze keer een meisje van zeventien jaar. Ook dit overlijden is te herleiden naar instanties. Het is te herleiden naar onzorgvuldigheid en nalatigheid. Het gebrek aan besef dat ons handelen een blijvend effect kan hebben op het leven van anderen. Is het ons gebrek aan empathie? Is dit het resultaat van decennialang te weinig investeren in onderwijs? Wederom kijk ik richting de overheid. Vaker heb ik de vraag gesteld: Hoeveel mensen moeten er nog sterven voor we de koe bij de horens vatten? Niet om zijn vlees en huid te verkopen.

Dwars door alle lagen van onze samenleving verliezen we mensen. Te vaak door achteloosheid van personen die verantwoordelijkheid dragen als een nieuwe jas met een mooie politieke kleur. Personen die alleen kijken naar de vergoeding die een bepaalde functie met zich meebrengt. Maar verder geen gevoel, geen roeping, geen vaardigheden of kennis hebben. Terwijl zij zich verrijken, sterven er kinderen. Gewoon. Achteloos. Gauw vergeten.

“Wanneer we ons te veel laten leiden door geld, maken we de bewuste keus de zwaksten onder ons voor de bus te gooien”

We maken onszelf wijs dat geld nodig is om zaken aan te pakken. Echter is geld slechts een middel. We hebben harder nodig een goed stel hersenen en de wil om beter te doen voor elk lid van onze samenleving. Dat doen we niet. We komen met leeg beleid dat mogelijkheden biedt voor financiele wildgroei door corruptie.

We hebben nu eindelijk aandacht voor mentale gezondheid. Men wordt gemotiveerd te gaan praten. Gratis? Nee! Hoe groot is de groep die een paar honderd SRD per sessie kan missen? Hebben we ook daar niet weer een luxe van gemaakt, terwijl het een basisbehoefte is. Wat hebben we gedaan om de drempel verder te verlagen door bijvoorbeeld het stigma aan te pakken? Niets. We hebben op geld gebasserde beslissingen genomen terwijl we zouden moeten kijken naar de winst die te behalen zou zijn op het vlak van mentale gezondheid en onze toekomst.

Wanneer we ons te veel laten leiden door geld, maken we de bewuste keus de zwaksten onder ons voor de bus te gooien. Met als resultaat dat zij zichzelf dat soms aandoen. Of dat zij zo achteloos worden dat zij met alle gemak een school volspuiten met vergif. Niet eens de moeite nemend om na te denken over andermans kinderen. Over het verdriet en de stress omdat een kind ziek is gemaakt. Of dood.

We hebben ook een wet ingesteld over het plaatsen van netten bij het maaien met een brushcutter. Dat hebben we slechts enkele weken gedaan. Nu wordt overal langs verschillende wegen gemaaid. Zonder net, om rondvliegende steentjes op te vangen. Wanneer we daar iets aan zullen doen? Als we de trends volgen nooit. Ook al kunnen we erop rekenen dat er een keer een dodelijk ongeval volgt. Of negen. Maakt ons bar weinig uit. We wassen onze besmeurde handen in onschuld, terwijl we allemaal medepllchtig zijn. De maatschappij, dat zijn wij!

christiowijnhard@gmail.com