Dansplezier

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Veel had ze niet te bieden, Tante Jenny. Tijdens haar persconferentie eind vorig week waren het drie uren van problemen die moeten worden opgelost, met weinig geld in het vooruitzicht. Goedkope leningen voor we een huis wil bouwen klonk mooi, maar je moet tenminste wat financieel vooruitzicht hebben om te kunnen denken aan die aantrekkelijke hypotheken.

Eerlijk was het, maar niet humeur verbeterend. Moni no de! Met een beetje koopkrachtversterking zullen we het moeten doen. Misschien, misschien in de tweede helft van het jaar kan er wat meer loskomen. Maar dat hangt veel af van ‘als’ en dat kleine woord geeft niet veel reden tot feest.

“Je zou je kunnen afvragen waarom die Chan er zo een plezier in had op het feest van de man die hem oppositioneel in de kou heeft laten staan en zich op de valreep, hijgend, bij Tante Jenny heeft gevoegd”

Reden tot feest was er in elk geval bij Koning Bravo. De man herdacht dat hij 65 jaar is geworden. En dat mocht niet zomaar voorbij gaan. Zowat iedereen was op het feest. En Bravo zijn innige wens ? Bibis-minister Melvin Bouva moet harder werken. Want Bravo wil naar Holland. Bouva verslikte zich bijna in zijn Henessy, want een internationaal opsporingsbevel ongedaan te maken grenst aan het onmogelijke. Die wens komt bovenop de politieke wens van Bravo dat zijn uitverkorenen met rust gelaten worden, ongeacht wat zij hebben uitgespookt. Bouva hield bij het heffen van de glazen het zijne erg hoog, als een man die weet dat dit mogelijk de laatste keer is. Met de dwingelandij van Bravo zou het spoedig alle kanten op kunnen. Daarom was het opvallend te zien, het pluimage dat aanwezig was.

Zoals Chan. Een dansende Chan. Althans dat is een conclusie op basis van wat er om hem heen gebeurde. Je zou je kunnen afvragen waarom die Chan er zo een plezier in had op het feest van de man die hem oppositioneel in de kou heeft laten staan en zich op de valreep, hijgend, bij Tante Jenny heeft gevoegd.

Wij, wraakzuchtige gewone mensen zouden niet gaan. “Mek’ Bravo nyan mi mars”, zouden we zeggen aan iemand van wie we zeker zijn dat die de boodschap zou overbrengen. Maar een politicus denkt anders. Althans de meeste politici. Dus Chan schudde wat hij kon en had plezier. Neks wraak om het ‘verraad’, neks domper om de verkiezingsuitslag en neks geprakkizeer over de evaluatie over de uitslag, welke – als het goed is – nog steeds gaande is en niet mooi zou moeten uitpakken voor Chan.

De man heeft kennelijk één en één opgeteld. Tante Jenny had niet te lang terug aangegeven dat ze geen geld heeft en er dus geen geld is om mee te strooien. Daarbovenop is de klap van pyromaan Trump aan het aanzeilen: verhoogde olieprijzen met in het kielzog verhoogde prijzen voor alles wat je wilt aanschaffen. Tante Jenny mag zich schor uitleggen dat moni no de, maar die combinatie mondt meestal uit in maatschappelijke onrust. Kijk, daar gaat elke oppositionele politicus van dansen. En als het even meezit komt straks Bravo op zijn danspartij!

roziegeur@gmail.com