Dansen maar

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Tante Jenny en de bende aan bonden hebben ons vergast op een salariscorrectie van 15 procent per eind september. Je zou willen zeggen tante Jenny, want de bonden zijn niet akkoord gegaan. De realiteit leert echter dat het beide partijen zijn, want veel ophef hoorde je niet van de bonden. En dreigen met staken om druk uit te oefenen is al helemaal uit den boze, blijkt. Het is een soort dans die beide partijen hebben opgevoerd en nog vrij lang zullen moeten opvoeren.

Overigens heb ik volgens mij voor het eerst partijen een document zien ondertekenen waarin staat dat zij het niet eens met elkaar zijn geworden. Dan valt er eigenlijk niets te tekenen, dacht ik. Maar goed er is vastgelegd dat men het niet eens is met elkaar.

“Met Chan was het tango en met tante Jenny schijnt het een bachata te zijn”

Beide partijen kunnen nu zeggen dat zij zich aan hun woord hebben gehouden. Tante Jenny had immers beloofd dat zodra er wat ruimte was op de begroting, we het zouden merken. Meer is er niet, dus veel merken we niet. Immers, de brandstof wordt voor miljarden gesubsidieerd en ook onze elektriciteitsrekening is niet wat we zouden moeten betalen.

Aan de andere kant is de vakbeweging niet akkoord gegaan met minder dan ze wilde. Wordt dus vervolgd. Maar tante Jenny is vast van plan de subsidie op brandstof los te laten en vermoedelijk ons ook wat meer te laten betalen voor elektriciteit. Dat is dan dat ik de danspasjes van de vakbeweging wil zien. Immers als ik niet alles krijg wat ik wilde, de laagste correctie eis was volgens mij 50 procent, dan moet jij ook niet alles nemen wat jij wilde. Dus geen schoksgewijze verhoging van de prijs van brandstof en elektriciteit.

Het is dan dat we zullen merken of de vakbeweging meedanste om het grotere belang, of omdat zij door eigen schuld geen keus heeft. Iedereen weet dat door eigen belang de vakbeweging zodanig verdeeld is dat geen vuist meer te maken valt voor een grote gezamenlijke protestactie. Merkten we reeds lang. En is het sedert onder Chan dansen geblazen geweest.

Met Chan was het tango en met tante Jenny schijnt het een bachata te zijn. Tot irritatie van zowel Hoogie als Blankie die steeds meer op ‘boroman’ beginnen te lijken en maar bij de bar blijven rondhangen. Klagend dat de muziek slecht klinkt, de danszaal te klein is, te weinig sopi beschikbaar is en het eten niet bevalt. Wat serveert tante Jenny trouwens ? Ik denk niet dat het weer tjauw min zal zijn.

Wat dan ook wordt geserveerd, de vakbeweging mag zich opmaken voor goede appetijt en een lange dans. Twee jaar op de vloer is niet niks. Voor nu hoeft de achterban nog niet te worden aangekeken, want er is geen akkoord. Die confrontatie is vermeden. Maar hoe lang kan je om je eigen achterban heen ? Het is dan dat de likdoorns beginnen op te spelen en de dans ongemakkelijk wordt. Voor nu is het dansen maar!.

roziegeur@gmail.com