Dak- en thuislozen

door

DAK- EN THUISLOZEN krijgen weer eens de aandacht van een regering: nu heeft de door president Jennifer Geerlings-Simons ingestelde werkgroep Dak- en thuislozen in een deze week uitgebracht rapport gepleit voor een ‘integrale benadering om de opvang en begeleiding weer op de rails te krijgen’. De werkgroep, die onder leiding staat van Johan Roozer, heeft geconcludeerd dat het opheffen van het Bureau Dak- en Thuislozen in het verleden heeft geleid tot een gebrek aan coördinatie en zorg voor deze groep.

Ten tijde van de NDP-regering van Desi Bouterse werd er behoorlijk gesneden in de weinige voorzieningen die met hulp van de overheid waren opgezet. Zo werd onder meer de succesvolle dag- en nachtopvang aan de Wichersstraat, die tijdelijk onderdak bood aan twintig tot maximaal veertig dak- en thuislozen die op straat leefden, van de ene op de andere dag gesloten. Deze mensen konden toen bij het Psychiatrisch Centrum Suriname terecht, maar daar maakte slechts een enkeling gebruik van omdat de drempel voor velen te hoog was om heen te gaan.

Dak- en thuislozen worden over het algemeen door een groot deel van de samenleving met de nek aangekeken

In 2022 werd een tijdelijke opvang in gebruik genomen op het terrein van het Regionaal Ziekenhuis Wanica, doch voor velen was het een bezwaar dat dit buiten de stad lag. President Chandrikapersad Santokhi riep in 2022 een presidentiële werkgroep in het leven om het ‘resocialisatietraject voor dak- en thuislozen te ontwikkelen’. Maar dit liep op niets uit en het beoogde traject kwam er nooit.

Nu probeert de huidige NDP-regering de opvang dus weer op de rit te krijgen. Dat voor het trekken van de werkgroep Roozer is aangetrokken, wekt op zijn minst bevreemding. Natuurlijk moet worden toegejuicht dat de regering pogingen onderneemt om iets te doen aan de belabberde situatie van daklozen en zwervers. Maar de politiek – niet alleen de NDP – heeft door de decennia heen helaas bewezen dat de doelgroep in hun ogen onderaan de ladder van de samenleving bungelt. Overigens, niet alleen bij politici; dak- en thuislozen worden over het algemeen door een groot deel van de samenleving met de nek aangekeken.

Het evaluatierapport dat Roozer heeft aangeboden aan minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid moet “als raamwerk voor een structurele oplossing van de groeiende problematiek in Suriname” dienen. Maar concrete voorstellen om tot die oplossing te komen, worden niet gepresenteerd. Mede daardoor bestaat er heel weinig vertrouwen dat de bevindingen uit het rapport daadwerkelijk tot structurele veranderingen zullen leiden ten aanzien van de opvang, zorg en begeleiding.