DAK- EN THUISLOZEN EEN MAATSCHAPPELIJK PROBLEEM

Het recente evaluatierapport van de Werkgroep Dak- en Thuislozen, dat aan minister André Misiekaba is overhandigd, legt de vinger op een hardnekkige maatschappelijke wond: dak- en thuisloosheid in Suriname neemt toe en er ontbreekt een structurele aanpak. Het rapport, dat een raamwerk biedt voor een duurzame en integrale oplossing, bevestigt dat het opheffen van het Bureau Dak- en Thuislozen, een kantelpunt is geweest. Sindsdien is er geen centrale organisatie meer die de zorg en coördinatie voor deze kwetsbare groep regelt.
De dagelijkse verzorging van daklozen in het centrum van Paramaribo, met voedsel en drank, is een nobele inzet van verschillende organisaties en individuen. Gezien de economische situatie en het gebrek aan opvangvoorzieningen van de overheid, is dit lovenswaardig. Toch heeft deze goedbedoelde hulp een onbedoeld effect: het aantal daklozen in deze gebieden groeit zichtbaar. Herhaalde voedseluitdelingen lijken een aanzuigende werking te hebben, waardoor steeds meer mensen beslag leggen op publieke ruimtes. Karton op de stenen trappen bij koloniale panden is al jaren een alledaags straatbeeld geworden en zorgt voor enorme overlast voor de eigenaren van deze gebouwen. Dagelijks moeten de stoepen worden schoongemaakt, want sommige dak- en thuislozen doen hun behoefte ook nog precies naast deze stoepen.
Deze ontwikkeling heeft niet alleen impact op de leefbaarheid van de gemeenschap, maar ook op het toerisme. Historische monumenten raken ontsierd, de Waterkant verliest haar aantrekkingskracht, en de veiligheid staat onder druk. Veel daklozen hebben begeleiding nodig vanwege psychische problemen of drugsgebruik, terwijl de capaciteit van maatschappelijke organisaties al jaren overbelast is. Opvanghuizen gaan achteruit of sluiten door gebrek aan subsidie en overheidssteun.
Het rapport van de werkgroep benadrukt dat een structurele, gecoördineerde aanpak onmisbaar is. Het Bureau Dak- en Thuislozen moet nieuw leven worden ingeblazen, en er moeten maatregelen komen die zowel de veiligheid van de omgeving waarborgen als het toeristische potentieel van de Waterkant behouden. Initiatieven zoals de renovatieplannen van de Stichting Gebouwd Erfgoed, kunnen alleen slagen als het zwerversprobleem wordt aangepakt.
Dak- en thuisloosheid is een blijvend maatschappelijk probleem dat Suriname niet langer kan negeren. Het is tijd voor politieke wil, structureel beleid en samenwerking tussen overheid en maatschappelijke organisaties. Alleen dan kan een oplossing worden geboden die niet alleen daklozen helpt, maar ook hun omgeving beschermt en de Waterkant weer aantrekkelijk maakt voor bewoners en toeristen. Het evaluatierapport van de werkgroep biedt de blauwdruk; nu is het aan de overheid om daadkracht te tonen.
The post DAK- EN THUISLOZEN EEN MAATSCHAPPELIJK PROBLEEM ..

...