DAAR GAAN WE WEER!

Daar gaan we weer, de oude cassette staat op replay. Niet alleen voorgaande regeringen, maar ook de huidige heeft er klaarblijkelijk niets van geleerd, om salarissen op tijd uit te betalen. Het blijft een hardnekkig probleem. Het lijkt inmiddels een structureel patroon te zijn geworden. Werknemers of dienstverleners moeten actievoeren of zelfs dreigen met werkonderbreking, om betaald te krijgen voor werk dat zij al lang hebben verricht.
Dit fenomeen speelt zich al jaren af en in vrijwel elke sector. Recent nog moesten bushouders van de Nationale Vervoersdienst (NVB) eerst het werk neerleggen, voordat hun betalingen werden verricht. Ook leerkrachten, aangesloten bij de Bond van Leraren bij het Technisch Onderwijs (BLTO), wachtten al maandenlang op hun salaris. Pas nadat de noodklok werd geluid, kwam er beweging. Het patroon is telkens hetzelfde, de overheid lijkt werknemers eenvoudigweg te vergeten, totdat er publiekelijk, aan de bel wordt getrokken. Maar waarom moet het zover komen? Waarom wordt betaling pas serieus genomen, wanneer de situatie escaleert? Deze houding ondermijnt niet alleen het vertrouwen in de overheid, maar tast ook de motivatie van werkenden aan. Hoe verwacht men dat mensen gemotiveerd, loyaal en professioneel hun werk blijven doen, wanneer zij structureel moeten bedelen om hun loon? Hoe wil men brain drain tegengaan, terwijl vakmensen keer op keer worden geconfronteerd met financiële onzekerheid? Vaak wordt gezegd dat brain drain vooral het gevolg is van de economische situatie van een land. Dat is deels waar. Maar minstens zo belangrijk is de houding van de overheid zelf.
Mensen die hard werken en verantwoordelijkheid dragen, verdienen respect. Dat respect begint bij iets fundamenteels en dat is simpelweg tijdige betaling. Wanneer dat ontbreekt, jaagt men deskundigheid en talent letterlijk het land uit. Dan is het niet vreemd, dat er bijna geen kader meer is. Het meest vervelende is, dat er bij de overheid vrijwel altijd sprake lijkt te zijn van een mes op de keel-situatie. Pas wanneer anderen lijden, leerlingen geen les krijgen, burgers zonder vervoer, of wanneer dergelijke publieke diensten stoppen, komt er actie. Dat is geen bestuur, dat is crisismanagement c.q. adhocbeleid in herhaling. De voorbeelden die nu worden, genoemd zijn slechts een greep. Hoeveel sectoren zijn er niet die pas gehoord worden nadat zij tot staking of protest overgaan? Hoe vaak heeft dit scenario zich al herhaald? Zo doorgaan kan simpelweg niet. Bovendien schaadt het het imago van de overheid ernstig. Diensten leveren aan de staat voelt voor velen niet langer als een eer, maar als een risico. De Surinaamse overheid staat al jaren bekend als een van de grootste wanbetalers. Is het dan niet tijd om juist het tegendeel te bewijzen aan de eigen burgers? Maar op deze wijze door gaan, is niet alleen onprofessioneel, het is doodgewoon beschamend!
The post DAAR GAAN WE WEER! ..

...