CULINAIR PRECAIR

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Onze culinaire diversiteit is, op onze natuur na, ons beste toeristische product. Buitenlandse influencers zijn er allemaal over te spreken. Maar niet alles wat we aanbieden is even goed. De Surinaamse gerechten die worden aangeboden in internationale restaurants en hotels zijn niet altijd authentiek. Het is logisch dat we sommige gerechten aanpassen aan het smakenpalet van buitenlandse bezoekers. Echter willen wij hen ook kennis laten maken met de echte Surinaamse smaken, toch? Daar hebben we nog winst te behalen.Het is niet zo dat innovatie verkeerd is. We hebben goede chef-koks die authentieke Surinaamse smaken verwerken in een modern jasje. Heerlijk! Dat komt omdat zij onze culinaire historie kennen en respecteren. Zij willen het Surinaamse uitdragen en op de wereldkaart zetten. En natuurlijk zijn er plekken waar men kan eten om Suriname te proeven. Voor mij waren dat de warungs, Chinese restaurantjes en roti-shops. Helaas merk ik de laatste tijd ook daar een verandering. Zoals ik heb geobserveerd, lijkt dit te maken te hebben met het personeel dat in de keukens wordt ingezet.Veel van de arbeidskrachten die vroeger het onderwijs, de zorg en dus ook de horeca bemensten, zijn steeds minder beschikbaar. Zij zoeken tegenwoordig hun heil in de klantenservicebranche. Daar hebben ze een stabiel inkomen, in valuta. Horecagelegenheden kampen dus met een personeelstekort. Dat gat wordt opgevuld met Cubanen en Venezolanen. Niets mis mee. Deze mensen werken hard en zijn klantvriendelijk. Zij hebben een goede arbeidsethos en werken voor een loon waarvoor de gemiddelde Surinamer niet meer wil werken.Het wordt een kwalijke zaak wanneer wij de kwaliteit van ons eten niet bewaken. Er zijn een paar eetgelegenheden waar het eten wordt bereid door Spaanssprekende mensen. Het is een feit dat zij een andere smaakbeleving hebben. Wellicht begrijpen zij ook niet goed waarom we voor een bepaald gerecht een specifieke bereidingswijze moeten aanhouden. Uien die naderhand worden toegevoegd aan een gerecht geven een andere smaak dan wanneer de uien eerst glazig worden gebakken. Ook de verhouding tussen ingrediënten is specifiek en kan niet zomaar worden veranderd.De afgelopen periode heb ik saoto gegeten zonder laos of sereh. Zelfs geen gember. Gewoon een waterige bouillon met krokant gebakken kippluisjes die geen smaak hadden. Of een roti die meer smaakte naar een Jamaicaanse curry dan naar massala zoals we die kennen. Uiterst vriendelijk geserveerd, maar lekker is anders. Ik wil benadrukken dat het niet aan de mensen ligt. Ik wil geen Spaanssprekenden stigmatiseren. Het ligt aan de restauranthouder die niet goed genoeg toeziet op de juiste smaak van de gerechten. Ons culinaire visitekaartje is daardoor van mindere kwaliteit.We willen als land het culinaire en culturele inzetten als toeristisch product. Maar als onze culinaire tradities zo makkelijk worden vergeten, zijn we ons mooiste exportproduct aan het vernietigen. Voor het individu kan goedkopere arbeid voordeel opleveren. Voor ons als land is het onze identiteit die we te grabbel gooien. We moeten ervoor waken dat onze culinaire diversiteit en kwaliteit niet het volgende wordt dat met uitsterven wordt bedreigd, simpelweg omdat we kijken naar financieel gewin op de korte termijn en niet naar de positieve effecten op de lange termijn. Onze culinaire diversiteit moet een nationale, authentieke trots zijn — en vooral blijven.

christiowijnhard@gmail.com