Crisisopvang

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Het lijkt erop dat veel kindertehuizen in ons land in een constante overlevingsmodus zijn. Te vaak zijn er verzoeken richting de gemeenschap ter ondersteuning om te helpen voorzien in de basisbehoeften van de kinderen. Soms is het net alsof kindertehuizen zijn overgeleverd aan de grillen van gelegenheidsfilantropen. Mensen die, goed bedoeld, op een speciale dag iets willen doen voor deze kinderen. Leuke momentopnames. Zouden we er niet beter voor kunnen zorgen dat we de chronische overlevingsmodus permanent doorbreken?

We hebben een Wet Opvanginstellingen. Tijdens de regeringspersconferentie van afgelopen vrijdag zei president Simons dat die wet geen handen en voeten heeft. Jammer. Zeker ben ik blij dat het haar aandacht heeft. Echter is het zo, dat praktisch al onze wetten geen handen en voeten hebben. Niet omdat ze slecht geschreven of achterhaald zijn. Nee. Ze zijn nutteloos omdat we ons niet aan onze eigen wetten houden.

“We hebben dus veel problemen die vernieuwing van wetten of het opzetten van nieuwe instellingen niet zullen verhelpen. Dat is vooral omdat ons grootste probleem het gebrek aan goed fatsoen is”

Om iets te veranderen in Suriname moeten we zeker nieuwe wetgeving hebben. Om die succesvol te laten werken moeten we ook een samenleving hebben die inziet dat het er baat bij heeft zich aan de wet te houden. Helaas is ons streven boven de wet te staan. Dat geldt binnen elke laag van de samenleving. Van de hosselaar die door de vingers kijkt wanneer hij of zij iets steelt van iemand, tot aan de rijke stinkerd die zijn of haar zoon naar het buitenland stuurt om een straf te ontlopen.

Het geldt zeker ook voor de mensen in overheidsdienst die met een telefoontje zorgen voor uitzonderingen op de wet omdat de neef van hun buitenvrouw of buitenman zich als een lummel heeft gedragen. Of om buiten officiële regels een extra perceel te regelen voor zichzelf of een familielid.

Wat ook tegen ons werkt is het feit dat we religie niet ondergeschikt aan onze wet achten. Het is de laatste tijd minder. Gelukkig. Maar die hele poppenkast die wij zagen met handopleggingen en zelfbenoemde uitverkorenen was, in mijn ogen, hetzelfde als spugen in het gezicht van de wet.

Het was vooral iets voor landen die een ex-kolonie zijn. De zogenaamde failed states. Tot Trump. Die zichzelf nu ook ziet als uitverkoren, en religieus theater opvoert in het Witte Huis. Daarmee heeft hij zijn eigen land het etiket van een failed state gegeven. Eigenlijk terecht. Ook daar zien we dat de zwaksten de tol betalen voor de misstanden in de top. Het succes van een samenleving kunnen we afmeten aan hoe men er met de zwaksten omgaat. Yeah, we suck, man!

Het is nu zo dat we bezig zijn met een crisisopvang. Dat zei de minister van Sociale Zaken tijdens de eerder genoemde persconferentie. Goed nieuws. Het werd tijd. Echter, gezien onze incapaciteit om ons te houden aan wetten en regels en onze aanbidding van verkeerde idolen en landen, zijn we gedoemd te mislukken.

De kans is groot dat weer mensen bezig zullen zijn om er een persoonlijk slaatje uit te slaan. De kans is groot dat er mensen te werk zullen worden gesteld die onderbetaald gaan worden. Onderbetaling is het grootste probleem in ons land. Behalve voor DNA-leden en ministers en blijkbaar ook de PG. Die zitten allemaal op of zelfs boven de norm. Niet onze norm maar de norm van die landen die nu tonen dat ze moreel ondergeschikt en ongeschikt zijn om onze norm te zijn.

Functies die van eminent belang zijn voor het goed functioneren van ons land, nu en in de toekomst, zijn ondergewaardeerd. Agenten en andere toezichthouders, leerkrachten en andere onderwijsgevenden, zorgpersoneel en andere verzorgers. Allemaal klagen ze steen en been. Hen belasten met een nieuwe werkomgeving, procedures en wetgeving zal niet het gewenste effect hebben. Vooral niet omdat zij, net als de kindertehuizen, bewust in overlevingsmodus worden gehouden.

Als laatste wil ik benadrukken dat ook de omgeving van een kindertehuis moet worden onderworpen aan regels. Er is een kindertehuis, een van de weinigen, waarvan ik zeker weet dat alles er op orde en op norm is. Maar het is gevestigd naast het bedrijf van een houtonderneming die, wanneer het hem uitkomt, zijn producten gaat roken. De kinderen in het tehuis kregen er ademhalingsproblemen van. Op verschillende manieren is er aan de bel getrokken. Niets tot te weinig heeft men vanuit de overheid gedaan. Men was juist geïrriteerd, haalde de schouders op of men zei actie te ondernemen om uiteindelijk niets te doen. Wat als dit straks ook gebeurt bij onze nieuwe crisisopvang? We hebben dus veel problemen die vernieuwing van wetten of het opzetten van nieuwe instellingen niet zullen verhelpen. Dat is vooral omdat ons grootste probleem het gebrek aan goed fatsoen is.

christiowijnhard@gmail.com