Coronie krijgt Verhalenmuseum

door

door Steven Seedo

PARAMARIBO — De voormalige ambtswoning van de districtscommissaris in Coronie krijgt een nieuwe bestemming. Het wordt een Verhalenmuseum. In het historische pand uit 1868 komen de geschiedenis van het district, de koloniale katoenplantages en de familiegeschiedenissen van de gemeenschap samen. Het pand verkeert in deplorabele staat, maar zal worden gerenoveerd.

Het museum wordt een publiek-privaat-partnerschap tussen het districtsbestuur en stichting Sukru Patu Saramacca. De overeenkomst werd dinsdag ondertekend door districtscommissaris Eric Boldewijn en John Slagveer, voorzitter van de stichting. Daarmee werd alvast een eerste, concrete stap voor de realisatie van het Verhalenmuseum gezet.

“De geschiedenis van Coronie omvat verschillende perioden en ervaringen die het verdienen om zorgvuldig te worden vastgelegd”John Slagveer

Bijdragen aan bewustwording

Boldewijn ziet de gezamenlijke inspanning als een belangrijke voorwaarde voor het behoud van het erfgoed. “Het behoud van ons erfgoed vraagt om betrokkenheid en samenwerking. Door dit historische gebouw een bestemming te geven die is gericht op geschiedenis en cultuur, kunnen we bijdragen aan het bewustzijn van onze eigen geschiedenis.”

De verdere uitwerking van het museumconcept moet duidelijk maken hoe de historische thema’s worden verzameld, gedocumenteerd en gepresenteerd. Daarbij is de betrokkenheid van inwoners en families belangrijk om zoveel mogelijk verhalen en herinneringen te bewaren. Zo moet de voormalige ambtswoning uitgroeien tot een plek waar het verleden van Coronie vanuit verschillende perspectieven wordt verteld en waar de verbinding tussen voorouders, huidige bewoners en toekomstige generaties wordt versterkt.

Erfgoed behouden

Naast historische gebeurtenissen komt er aandacht voor persoonlijke herinneringen en tradities die van generatie op generatie zijn doorgegeven. De voormalige ambtswoning maakt deel uit van het erfgoed dat in het museum zal worden belicht.

Boldewijn: “Dit historische gebouw biedt een bijzondere gelegenheid om het verleden van Coronie een zichtbare plaats te geven. Met het Verhalenmuseum ontstaat ruimte om de geschiedenis en het historische en culturele erfgoed van het district te behouden, bewaren en toegankelijk te maken voor de gemeenschap en bezoekers.” De districtscommissaris benadrukt dat zorgvuldig met het historische erfgoed moet worden omgegaan, zodat de betekenis ervan behouden blijft voor toekomstige generaties.

Schotse planters

Een belangrijk onderdeel van het museumconcept is de geschiedenis van Schotse planters die zich tijdens de trans-Atlantische slavernij in Coronie vestigden en daar katoenplantages stichtten. De katoenproductie droeg bij aan de economische ontwikkeling van het district, maar was gebaseerd op gedwongen arbeid van tot slaafgemaakte Afrikanen.

Een evenwichtige presentatie vraagt daarom aandacht voor zowel de planters en plantages als voor de mensen wiens arbeid de plantage-economie mogelijk maakte. Ook de gevolgen van de slavernij en de invloed daarvan op de vorming van de Coroniaanse gemeenschap verdienen een plaats in het museum.

Volgens Slagveer kan een gemeenschap haar geschiedenis niet los zien van de verhalen die haar hebben gevormd. “De geschiedenis van Coronie omvat verschillende perioden en ervaringen die het verdienen om zorgvuldig te worden vastgelegd.” Hij voegt toe dat het museum toekomstige generaties inzicht moet geven in de oorsprong van hun gemeenschap en de gebeurtenissen die haar hebben gevormd.

Familiegeschiedenis en tradities

Naast de koloniale geschiedenis krijgen familieverhalen, mondeling overgeleverde herinneringen en tradities een plaats in het museum. Deze kunnen inzicht bieden in familiebanden, migratie, culturele gebruiken en tradities die door de jaren heen zijn doorgegeven.

Veel van deze verhalen zijn niet terug te vinden in officiële documenten of historische archieven. “Zonder tijdige vastlegging dreigen ze verloren te gaan. Achter de geschiedenis van een district schuilen talloze verhalen en tradities. Een deel is vastgelegd, maar veel leeft uitsluitend voort in de herinnering van ouderen en in de verhalen die binnen families worden verteld”, meent Slagveer.

Door deze persoonlijke geschiedenissen te verzamelen, wil de stichting bijdragen aan het behoud van het immateriële erfgoed van Coronie. Bovendien moeten jongeren de gelegenheid krijgen hun familiegeschiedenis en culturele achtergrond beter te leren kennen.