Congres op congres, maar geen resultaat

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Het is bijna een traditie geworden: wie het onderwijs in Suriname wil verbeteren, organiseert eerst een congres. En daarna nog één. En nog één. Intussen stapelen rapporten zich op, verdwijnen aanbevelingen in laden en blijft de klas hetzelfde.

Vandaag is het weer zover. Minister Dirk Currie opent het Onderwijscongres 2026 in de Royal Ballroom van Hotel Torarica. Twee dagen lang zal worden ‘gedacht, gedeeld en gediscussieerd’. Mooie woorden, zorgvuldig geformuleerd. Maar ze klinken ook bekend. Té bekend. De vraag die zich opdringt is: ‘welk probleem lossen we vandaag op dat gisteren niet al werd benoemd?’

“Onderwijs verandert niet door rapporten – het verandert door beslissingen die worden uitgevoerd, gemonitord en bijgestuurd“

Currie benadrukt terecht dat onderwijs geen kostenpost is, maar een investering. Hij heeft gelijk wanneer hij wijst op digitalisering, mentale gezondheid, ondernemerschap en de gevaren van afhankelijkheid van olie en gas. Niemand zal dat betwisten. Maar juist daarom wringt het. Want deze inzichten zijn niet nieuw. Ze zijn al jaren onderwerp van congressen, panels en beleidsstukken.

We weten al lang wat er moet gebeuren: leraren beter betalen, scholen moderniseren, technologie verantwoord inzetten, leerlingen voorbereiden op een economie die breder is dan alleen grondstoffen. De diagnose is gesteld – keer op keer. Wat ontbreekt is niet kennis, maar uitvoering.

Opvallend is ook de opzet: buitenlandse deskundigen delen hun ervaringen, waarna die input weer wordt meegenomen naar nóg een congres in mei. Een congres over een congres, als het ware. Het klinkt bijna als een apparaat van beleidsvorming dat nooit stopt en zichzelf aandrijft – draaiend, maar zonder vooruitgang.

Natuurlijk is het waardevol om internationaal te leren. Maar Suriname hoeft zichzelf niet telkens opnieuw uit te vinden via conferenties. Het land heeft inmiddels een archief aan aanbevelingen waar menig universiteit jaloers op zou zijn. Misschien wordt het tijd om die niet alleen te bundelen, maar eindelijk uit te voeren.

Het risico is duidelijk: zolang praten wordt verward met handelen, blijft vooruitgang uit. En terwijl beleidsmakers discussiëren in airco-gekoelde vergaderzalen, wachten leerlingen in snikhete klaslokalen op betere boeken, stabiele lessen en gemotiveerde docenten.

De ironie is dat elk congres begint met ambitie en eindigt met een rapport. Maar onderwijs verandert niet door rapporten – het verandert door beslissingen die worden uitgevoerd, gemonitord en bijgestuurd.

Misschien zou het volgende congres – als het er toch moet komen – maar één agendapunt moeten hebben: ‘Wat hebben we concreet uitgevoerd sinds het vorige congres?’ Tot die tijd blijft het bij wat het nu lijkt: congres op congres en het resultaat … Dat laat nog steeds op zich wachten.

ivancairo@yahoo.com