Coalitie of concurrentie? Wanneer partners elkaar ‘gangster’ noemen

door

In de Surinaamse politiek is er één ongeschreven regel: wat binnenskamers speelt, houd je binnenskamers. Maar Ronnie Brunswijk trekt zich daar duidelijk niets van aan. Wanneer de ABOP-voorzitter en tevens vicevoorzitter van De Nationale Assemblée zijn eigen coalitiepartners publiekelijk ‘gangster’ noemt, dan is er meer aan de hand dan een simpel meningsverschil.
De boodschap van Brunswijk is glashelder: er wordt met twee maten gemeten. Wanneer het gaat om zaken van de NDP, gaat alles “snel, snel”. Maar zodra ABOP of BEP iets geregeld willen krijgen, wordt plotseling de wet erbij gehaald en wordt alles vertraagd. Dat is geen kleine beschuldiging. Dat is een aanval op de geloofwaardigheid van de hele coalitie, waarin naast ABOP ook NDP, NPS, BEP en PL samenwerken onder leiding van president Jennifer Simons.
Wat deze situatie extra interessant maakt, is de herhaling van zetten. Dit is niet de eerste keer dat Brunswijk klaagt over ongelijke behandeling binnen een coalitie. Tijdens de regering-Santokhi, toen hij vicepresident was, uitte hij soortgelijke frustraties over een gebrek aan middelen en samenwerking.
De vraag dringt zich op: is het telkens de partner die faalt, of legt dit een dieper probleem bloot in hoe coalities in Suriname functioneren?
Want laten we eerlijk zijn: deze coalitie is geen huwelijk uit overtuiging, maar een verstandshuwelijk uit noodzaak. Partijen met verschillende belangen, achterbannen en ambities worden bij elkaar gehouden door één ding: macht. En waar macht verdeeld moet worden, ontstaat frictie.
Toch wringt er iets in Brunswijks houding. Aan de ene kant gebruikt hij zware woorden – ‘gangster’ is niet zomaar politieke retoriek. Aan de andere kant zegt hij vastberaden te zijn om tot 2030 in deze coalitie te blijven.
Dat roept een ongemakkelijke vraag op: hoe serieus moeten we deze kritiek nemen als die geen consequenties heeft?
Want als afspraken structureel niet worden nagekomen, als er daadwerkelijk met twee maten wordt gemeten, waarom blijft men dan zitten? Is het principe ondergeschikt aan de positie? Of is dit simpelweg hoe politiek in Suriname werkt: klagen in het openbaar, maar blijven aan tafel?
Brunswijk heeft op één punt absoluut gelijk: afspraken moeten worden nagekomen. Zonder dat fundament is elke coalitie gedoemd te wankelen. Maar zolang kritiek niet gepaard gaat met consequent handelen, blijft het precies dat – kritiek.
En zo ontstaat een vreemd beeld: coalitiepartners die elkaar publiekelijk beschuldigen, het vertrouwen ondergraven… en vervolgens gewoon samen verder regeren.
Misschien is dat wel de echte crisis. Niet dat er spanningen zijn – dat is politiek. Maar dat niemand nog doet alsof vertrouwen een vereiste is om samen te werken.
Jerrel Harderwijk
The post Coalitie of concurrentie? Wanneer partners elkaar ‘gangster’ noemen appeared first on Suriname suriname.