CHIKUNGUNYA IS TERUG, WAT NU?

door

Het aantal chikungunya-gevallen in Suriname vertoont een stijgende lijn. Volgens de minister van Volksgezondheid, André Misiekaba, zijn inmiddels 308 gevallen geregistreerd. De cijfers liegen er niet om, de besmettingen variëren van baby’s van enkele maanden oud tot een 96-jarige seniorenburger. Tijdens zijn toelichting voorafgaand aan de vergadering van de ministerraad, noemde de minister de situatie “niet rooskleurig”. Tegelijkertijd rijst de vraag, of de aanpak wel in verhouding staat tot de ernst van de dreiging. De minister wees erop, dat er geen specifieke medicatie bestaat tegen chikungunya en dat preventie daarom cruciaal is.
De overheid zal buurten laten bespuiten en er zijn reeds ruim 600 testen uitgevoerd, waarvan meerdere dubbele besmettingen met dengue, hebben aangetoond. Tot nu toe zijn gevallen gemeld in Paramaribo, Wanica, Commewijne en Nickerie. Officieel zijn er in andere districten geen meldingen, al wordt niet uitgesloten dat het virus daar ook voorkomt. De cijfers per leeftijdsgroep maken de situatie extra zorgwekkend. Vooral de groepen van 15 tot 49 jaar en 50 tot 74 jaar zijn zwaar getroffen, maar ook jonge kinderen blijven niet gespaard. Baby’s, zwangere vrouwen en seniorenburgers behoren tot de kwetsbaarste groepen en lopen momenteel het grootste risico. Dat vraagt niet alleen om waarschuwingen, maar om zichtbaar en consistent beleid. En precies daar wringt het. Chikungunya is geen nieuwe ziekte. De samenleving weet inmiddels wat de gevolgen zijn, langdurige gewrichtspijnen, verminderde mobiliteit en een zware belasting voor gezinnen en de zorgsector. De vraag is dus niet of het virus er is, dat is duidelijk, maar of de aanpak snel en krachtig genoeg is.
In het verleden reden werknemers van het Bureau voor Openbare Gezondheidszorg (BOG) met de zogeheten ‘dengue-wagens’ door buurten om actief muggen te bestrijden en bewoners te informeren. Waar zijn deze mobiele acties gebleven? In sommige wijken zijn wel ploegen gezien, die grofvuil ophaalden, maar de aanpak oogt versnipperend en onvoldoende efficiënt gecoördineerd. Preventie werkt alleen als zij grootschalig, systematisch en zichtbaar is. Ze volstaat niet door te wachten, tot cijfers verder oplopen en meer districten besmet raken. Juist nu moet worden ingegrepen: intensiever bespuiten, consequente vuilophaal, actieve voorlichting en een duidelijke landelijke regie. Dat vereist leiderschap en urgentie, niet slechts herhaalde oproepen tot voorzichtigheid. De samenleving hoeft niet te wachten op het moment waarop de situatie escaleert. De overheid evenmin. Chikungunya heerst, de risico’s zijn bekend en de kwetsbare groepen zijn nadrukkelijk geïdentificeerd. Grijpen we nu in om erger te voorkomen, of kijken we gelaten toe, hoe het virus om zich heen grijpt?
The post CHIKUNGUNYA IS TERUG, WAT NU? ..