BUITEN DE MICROFOON EN BUITEN DE ORDE

Er is, zelfs in de politiek, zoiets als professionalisme. Politiek is een bezigheid van partijdigheid, van overdrijven, van meten met twee maten, van het oneens zijn. Het loont daarbinnen om daarin de ene keer iets goed te keuren en de volgende keer, hetzelfde af te keuren, afhankelijk van wie het doet. Als je lang genoeg in De Nationale Assemblee zit, heb je beide zijden van ieder debat gevoerd en heb je als een stoelendans van plek verwisseld. Je hebt gepleit voor bezuiniging en voor de hulp die de meeste kansarmen het hardst nodig hebben. Je hebt het quorumspook vervloekt en gevoed. Je bent de zaal uitgelopen in protest en hebt de overkant veroordeeld als zij dat deden. Je hebt tweederdemeerderheid heilig verklaard en onnodig gevonden. Je hebt dienstreizen de grond in getrapt en Suriname met trots vertegenwoordigd in verre uithoeken van de aarde. Je hebt dood en verderf in de schoenen geschoven van persoonlijke functionarissen en aan het systeem jarenlang falend beleid verweten, zonder de schuld aan een persoon toe te schrijven.
Wat zich echter ontwikkelt en voor niemand goed is, is de onbeheersbaarheid van de discussies buiten de microfoon en buiten de orde van de vergadering om. Vergaderingen zijn onnodig lang en sprekers worden onnodig gehinderd in het voorhouden aan de zaal en de gemeenschap, wat zij willen voorhouden. Wat kwalijker is, is dat dit een doel op zichzelf aan het worden is. Individuele politici, in het bijzonder degenen die niet met analyse, welbespraaktheid of charisma gezegend zijn, gebruiken het als een manier om onderwerpen te ontregelen, sprekers van hun à propos te brengen, gedrag van de ander uit te lokken en uiteindelijk voor de camera’s van het sensationele internet, media promotiepraatjes te houden die volledig op de persoon toegespitst zijn, en niets meer met het inhoudelijk debat te maken hebben.
Het publiek gaat hier niet vrijuit in. Hele pagina’s zijn toegewijd aan filmpjes van dit gedrag, wat uiteindelijk de namen, van inhoudelijke nullen (om andere medeklinkers maar te vermijden) en hun volgers verruimd naar een aantal en een niveau, dat de inhoudelijke werkers, die dag in dag uit voor het volk bezig zijn, voorbijstreeft. Dit zorgt er ook voor dat binnen fracties, de clowns meer gewicht en meer invloed krijgen, dan de werkers. Niet omdat buiten de microfoon en buiten de orde, humor of venijn ten toon gesteld wordt, dat men als de microfoon aangaat, niet weet te vertalen naar parlementaire retoriek, maar omdat er voor de cijfermatige werking van sociale media, geen verschil is tussen lachen om en lachen met. Laten wij de assembleeleden daarom uit de illusie helpen: sociale media viraliteit staat niet gelijk aan stemmen.
Bewaar je net-niet beledigingen voor je parlementair onschendbare verhaal in de vergadering, en niet buiten de orde daarvan. Dat is waar u voor betaald krijgt en niet voor het kleutergedrag dat voor oponthoud en verdere verloedering zorgt.
The post BUITEN DE MICROFOON EN BUITEN DE ORDE ..