Brunswijk als symbool van vrijheid in een gespannen coalitie

De coalitie onder leiding van de NDP stuurt aan op het aanstellen van meerdere procureurs-generaal, terwijl kleine coalitiepartners zoals A20, BEP en PL met elk één zetel de beweging volgen zonder zichtbare inhoudelijke tegenmacht. Volgens een politiek analist wijst dit op een machtslogica waarin posities zwaarder wegen dan institutionele stabiliteit.

Opvallend is dat Ronnie Brunswijk zich opnieuw profileert als tegenkracht door niet mee te werken aan het plan.

Brunswijk heeft een beladen juridisch verleden. In 1999 werd hij in Nederland onherroepelijk veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf wegens grootschalige drugshandel. Die veroordeling blijft formeel bestaan. In theorie kan, afhankelijk van internationale rechtshulp en nationale procedures, uitlevering aan de orde komen. Het lidmaatschap van De Nationale Assemblée biedt geen absolute onschendbaarheid tegen vervolging of uitlevering.

De suggestie dat politieke manoeuvres rond het Openbaar Ministerie druk op Brunswijk kunnen zetten, is daarom niet uit de lucht gegrepen, aldus de analist, al benadrukt hij dat concrete stappen daarvoor niet publiek bekend zijn.

De inzet rond meerdere procureurs-generaal raakt aan de kern van de rechtsstaat. Vergelijkbare landen in de regio, zoals Trinidad en Tobago en Guyana, functioneren met één procureur-generaal. Het introduceren van meerdere procureurs-generaal kan de hiërarchie en onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie ondermijnen en de deur openen voor politieke beïnvloeding. Indien Brunswijk en één of enkele oppositieleden hun steun onthouden, kunnen omstreden initiatiefwetten, waaronder grondwetswijzigingen, stranden. Dat zou ook andere wetgeving vertragen.

De analist waarschuwt voor een “rechterlijke coup” als metafoor voor machtsverschuivingen die niet via tanks of geweld verlopen, maar via wetgeving en benoemingen. Een coup is het plotseling en ongrondwettelijk overnemen of concentreren van staatsmacht door een beperkte groep. In moderne varianten gebeurt dat via juridische instrumenten die de scheiding der machten uithollen.

In dit scenario zou parlementaire blokkade juist een rem zetten op dergelijke concentratie, waardoor de bevolking voorlopig ontsnapt aan een ingrijpende hertekening van het rechtsbestel.

...