Bruggen in Suriname: achterstallig onderhoud eist zijn tol

door

Met de 50e verjaardag van de Republiek Suriname wordt vaak gesteld dat van het oosten naar het westen, alle bruggen door Surinamers zijn gebouwd, zoals president Jennifer Simons, recent herhaalde. Toch wijst de Vereniging van Economisten in Suriname (VES) in de meest recente editie van het blad VES-Inzicht erop dat vóór 1980, veel bruggen mede met Nederlandse financiële en technische hulp tot stand kwamen. De Oost-Westverbinding, een netwerk van 400 km primaire wegen tussen Nieuw-Nickerie en Albina, werd voor een groot deel mogelijk gemaakt door Nederlandse schenkingen en leningen. Oeververbindingen bij de Commewijne-, Suriname-, Saramacca-, Coppename- en Nickerierivier, bleken aanvankelijk lastig, en veerdiensten van de SMS boden tijdelijk uitkomst.
Problemen bij grote bruggen
De bruggen over de Commewijne- en Saramaccarivier, opgeleverd in 1979, hadden te kampen met onderhoudsachterstanden. Voor de Nickerierivier bij Henar werd een hefbrug gebouwd in 1984 met Nederlandse steun. Door gebrek aan onderhoud en overbelasting raakten deze bruggen snel in slechte staat, waardoor regelmatig extra Nederlandse financiering nodig was.
De tweede Oost-Westverbinding en bosontsluiting
In het binnenland legde de Dienst ’s Lands Bosbeheer tot 1980, 1.500 km wegen aan en bouwde 22 houten of baileybruggen, waaronder de grote bruggen bij Pikin Saron en Carolina. Veel van deze constructies leden onder slecht onderhoud en overbelast verkeer. De Pikin Saronbrug, in 1968 in gebruik genomen, werd pas in 2011 vervangen door een betonnen brug, nadat ongelukken hadden plaatsgevonden.
De Carolinabrug: drie generaties bouw
Bij Carolina zijn in de afgelopen decennia meerdere bruggen gebouwd. De eerste houten brug met stalen ophaalgedeelte opende in 1984, maar door binnenlandse conflicten en aanvaringen, kwam het onderhoud stil te liggen. Na 2000 besloot de regering de houten constructie te vervangen door een betonnen brug. De derde Carolinabrug, gebouwd door Ballast Nedam en geopend in 2014, was 300 meter korter maar steviger, met stalen vak-werkoverspanningen en voetpaden.
Kwintibrug en andere houtbruggen
Ook de Kwintibrug nabij Witagron en houten bruggen zoals Tibitibrug en Falawatrakreek, werden door overbelasting ernstig beschadigd. Slecht onderhoud en het niet naleven van regels voor zwaar transport, maakten de bruggen onveilig. In 2019 sloot de gemeenschap van Witagron de brug uit protest tegen het gebruik door overbeladen vrachtwagens. In oktober 2025 werd de Kwintibrug gedeeltelijk vernield door een houttruck, waardoor de verbinding naar het westelijke binnenland volledig werd afgesloten.
Bouwen met hulp, vernielen door nalatigheid
Veel van de besproken bruggen zijn daad-werkelijk door Surinamers gebouwd, maar meestal met Nederlandse financiële en technische ondersteuning. In veel gevallen zijn ze door slecht onderhoud en het niet naleven van regels, snel in verval geraakt. Soms moesten bruggen volledig herbouwd worden of raakten ze totaal vergeten. Gevaarlijke situaties ontstonden, zonder dat iemand aansprakelijk werd gesteld. De VES zal in de volgende editie van VES-Inzicht, dieper ingaan op de grote bruggen die ‘zonder externe hulp’ werden gebouwd en op de plannen voor een nieuwe grote brug in Suriname.
Bron: VES-Inzicht december 2025
The post Bruggen in Suriname: achterstallig onderhoud eist zijn tol ..