BOUWPRIJZEN STIJGEN, DROMEN VAN EEN EIGEN HUIS VERDAMPEN

door

De cijfers van het Algemeen Bureau voor de Statistiek laten weinig aan de verbeelding over: bouwen in Suriname wordt steeds duurder en een bijna onmogelijk wordende opgave. Een stijging van 5,4 procent in één kwartaal en ruim 15 procent op jaarbasis, betekent voor velen meer dan statistiek. Het betekent uitgestelde plannen, afgebroken dromen en groeiende onzekerheid, vooral onder jonge mensen, die proberen een eigen onderdak te creëren.
Voor een kleine groep was er nog geluk. Wie jaren geleden, bij een lagere wisselkoers, een perceel wist te bemachtigen, heeft althans een beginpunt. Maar ook zij merken dat bouwen nauwelijks nog te financieren is. Voor anderen resteert slechts het achtererf van de ouders, waar een start werd gemaakt, maar waar de bouw inmiddels stil ligt, omdat materialen, arbeid en afwerking simpelweg, onbetaalbaar zijn geworden.
De realiteit is dat de bestaande bouwfinancieringsmogelijkheden, onvoldoende aansluiten op deze economische omstandigheden. Hypotheken via lokale banken zijn voor veel starters niet toegankelijk, terwijl de 7-procent-bouwregeling van de overheid, in de praktijk gepaard gaat met strikte voorwaarden, lange wachttijden en beperkte toekenning. Voor wie geen stabiel, hoog inkomen kan aantonen, blijft de deur gesloten.
Daar komt bij dat de wisselkoers blijft schommelen, waardoor bouwkosten onvoorspelbaar zijn. Looncorrecties bieden weinig verlichting, omdat die op hun beurt weer andere economische druk veroorzaken. Het gevolg is een generatie die progressie nastreeft, maar structureel wordt afgeremd. Mensen werken, sparen waar mogelijk, maar zien hun inspanningen telkens worden ingehaald door depreciatie van de SRD met als gevolg snelle prijsstijgingen.
Het meest frustrerende is het gebrek aan perspectief. Er is geen duidelijke route naar betaalbaar wonen, geen samenhangend beleid, dat starters zekerheid biedt. Zonder ingrijpen, dreigt bouwen een bevoorrechting te worden, in plaats van een basisbehoefte. Dat is niet alleen een individueel probleem, maar een maatschappelijk risico. Een samenleving waarin jongeren geen uitzicht hebben op een eigen woning, zaagt aan de poten van haar eigen toekomst. De vraag is niet of bouwen duur is geworden, dat is inmiddels duidelijk. De vraag is wanneer beleid, financiering en inkomensontwikkeling weer met elkaar in balans worden gebracht. Tot die tijd zitten veel jonge Surinamers letterlijk met de handen in het haar, wachtend op een moment, dat dragelijkheid geen luxe meer is, maar weer realiteit.
The post BOUWPRIJZEN STIJGEN, DROMEN VAN EEN EIGEN HUIS VERDAMPEN ..