Blankendal met documentaire geselecteerd voor IFFC Curaçao

Documentairemaker Samuel Blankendal is met zijn film A dede wroko fu La Prosperité geselecteerd voor het Internationaal Film Festival Curaçao. Het betreft zijn eerste documentaire en tevens de eerste keer dat zijn werk is ingezonden voor een internationaal filmfestival. Blankendal reageerde zichtbaar verrast en verheugd op het nieuws.
Volgens hem is de internationale selectie een erkenning voor de Surinaamse cultuur, in het bijzonder voor de rouw- en doodsrituelen binnen de Afro-Surinaamse gemeenschap. Met de documentaire geeft hij een inkijk in hoe binnen de Creoolse gemeenschap wordt omgegaan met doodsrituelen, zowel in het heden als in het verleden, waarbij tradities centraal staan die door voorouders uit Afrika zijn meegenomen.
De film werd in Suriname positief ontvangen en draagt volgens de maker bij aan de bekendheid van het Surinaamse erfgoed. De selectie motiveert hem om meer documentaires te produceren.
Toekomstige projecten zullen zich niet uitsluitend richten op rouw- en doodsrituelen, maar ook op andere culturele en historische thema’s, waaronder de band tussen Suriname, Afrika en andere delen van de wereld. “Er is nog zoveel dat wij zelf moeten ontdekken en vastleggen,” aldus Blankendal.
Financiële uitdaging
De filmmaker zou graag persoonlijk naar Curaçao afreizen om zijn documentaire te promoten. Vooralsnog ontbreken echter de financiële middelen om de reis mogelijk te maken. “Moni no de,” zegt hij nuchter, doelend op het gebrek aan middelen. Toch ziet hij deelname aan het festival als een kans om deuren te openen, zowel voor zichzelf als voor andere Surinaamse filmmakers.
De inzending voor het festival werd verzorgd door The Back Lot. De documentaire zal later ook in Nederland worden vertoond en wordt eveneens ingestuurd naar filmfestivals aldaar. Deelname aan het festival op Curaçao betekent dat de film ook meedingt in Mexico en Nederland.
Cultureel erfgoed vastgelegd
Blankendal blikte tevreden terug op de première in Suriname. Nog vóór de vertoning betraden dragiman en dinari’s van de plantage zingend de zaal, begeleid door traditionele liederen van de Evangelische Broedergemeente (EBG). Dat zorgde voor een indrukwekkende opening van een film die diep ingaat op rouwrituelen binnen de Afro-Surinaamse gemeenschap.
Zijn interesse voor het onderwerp ontstond in zijn jeugd, toen zijn moeder en tante regelmatig dede oso’s en singi neti’s bezochten om nabestaanden te ondersteunen. Vanuit die herinneringen groeide de wens om meer te leren over rituelen rondom de dood.
Met de documentaire wil hij ook duidelijk maken dat afleggers “gewone mensen zijn, die alleen op een andere manier met de dood omgaan”. Regelmatig kreeg hij de vraag of hij zelf aflegger zou willen worden. “No, mi no de. Het is mooi om te bewonderen en te volgen, maar niets voor mij,” zegt hij lachend.
De reacties tijdens de première waren divers, maar veel bezoekers waren zichtbaar ontroerd. Voor sommigen vormde de film een confronterende herinnering aan de vergankelijkheid van het leven.
“Mensen kennen vaak alleen de singi neti, de begrafenis of de crematie. Maar er gebeurt zoveel meer waar men weinig van weet,” benadrukt Blankendal.
Volgens hem verdwijnen rituelen zoals baka karu of sukretyi – speciaal bereide zoetigheden voor rouwbijeenkomsten – geleidelijk. Waar vroeger familie en gemeenschap zelf taken uitvoerden, wordt tegenwoordig vaak direct een uitvaartondernemer ingeschakeld. Zelfs doodskisten werden traditioneel op de plantage vervaardigd en veel mensen hadden hun eigen doodsplanken op zolder liggen.
Ook de baka oso tafra wordt niet overal meer gehouden en singi neti’s duren zelden nog tot in de vroege ochtenduren. Deze inzichten, vooral gedeeld door ouderen, onderstrepen volgens Blankendal het belang van het vastleggen van dit cultureel erfgoed.
The post Blankendal met documentaire geselecteerd voor IFFC Curaçao appeared first on Suriname suriname.

...