Bizar presidentieel bezoek

door

DE PRESIDENT VAN Suriname, Jennifer Simons, is uitgenodigd door het prestigieuze Hospital Internacional de Colombia en is op die uitnodiging ingegaan. Zij is niet op staatsbezoek geweest en is ook niet door de president van Colombia ontvangen. Zij was er bovendien ook om persoonlijke redenen: een medische check-up. Daarnaast is gesproken over de schuldherschikking met het ziekenhuis en is met dit sterk gedigitaliseerde ziekenhuis gekeken hoe hun systeem in elkaar zit, omdat zij een zorgsysteem hebben waarbij de primaire, secundaire en tertiaire zorg geïntegreerd zijn.

Ook is gesproken over het centraal inkopen van essentiële medicijnen — geen paracetamol — via farmaceutische bedrijven waarmee Hospital Internacional de Colombia zaken doet. Dit alles is kennelijk tussen de medische check-up door op hoofdlijnen besproken en de president wil in maart van dit jaar dat de nog in te stellen commissies dit uitwerken en gieten in een uiteindelijk werkbaar voorstel.

Opmerkelijk is dat, als minister van Volksgezondheid André Misiekaba daar had gestaan in plaats van de president, het een logisch verloop zou zijn geweest van een werkbezoek aan een instelling waarvan Suriname veel kan leren. Tijdens de persconferentie op maandag zat minister Misiekaba er echter wat overbodig bij. Zeker bij de bevestiging van de gespreksonderwerpen werd vaker naar Claudia Marica-Redan, directeur van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, geknikt en gekeken. Zij maakte overigens geen deel uit van de delegatie die naar Columbia is gegaan.

De president vertelde ook dat in deze periode van spanningen in de regio en na de inval van de VS in Venezuela op 3 januari slechts één veiligheidsman vanuit Suriname vooruit was gereisd en dat Colombia prima voor haar veiligheid en die van haar delegatie heeft gezorgd.

Het lijkt allemaal zeer nobel: de president, die arts is en een visie heeft op gezondheid en gezondheidszorg, gaat zich zelf oriënteren in een ziekenhuis in Colombia. Maar in de realiteit laat de president eigenlijk zien dat haar benoemingsbeleid mogelijk niet deugt en dat zij geen vertrouwen heeft in haar minister en onderminister van Volksgezondheid. Het zou — gezien de vergevorderde digitalisering van het ziekenhuis in Colombia — prima mogelijk moeten zijn om de ministers af te vaardigen en de meetings digitaal bij te wonen als president met speciale aandacht voor de materie.

Simons liet weten dat zij persoonlijk was uitgenodigd en daarom zelf is gegaan. Maar, zou dat het ziekenhuis in deze tijden van regionale spanningen het haar kwalijk nemen als zij ervoor had gekozen niet zelf te gaan? En aangezien de president in eerdere berichten niet heeft gemeld dat zij ook een persoonlijke medische check-up zou doen, lijkt het voor veel mensen bijna alsof de check-up het hoofdpunt was en de rest in de marge heeft plaatsgevonden. Als dat werkelijk het geval is, waarom wordt het dan pas na aandringen genoemd?

Ook moet niet worden vergeten dat het Hospital Internacional de Colombia een particulier ziekenhuis is. Het is geen sociale instelling. Onze president en haar delegatieleden zijn in Suriname opgehaald, vervoerd, begeleid en gehuisvest en hebben de medische check-up al dan niet gratis ondergaan. Wat is de motivatie van deze instelling, waaraan Suriname veel geld schuldig is, om dat zo ‘gratis’ te doen? Mogelijk ligt in dat antwoord de sleutel van dit ‘bizarre’ nieuws.