Bezoek Peling Bergi

door

SOMMIGE PARLEMENTARIËRS LIJKEN niet te lezen. Dat lijkt zo omdat Rabin Parmessar en Michael Marengo, beiden van de NDP, zich in het mijnbouwgebied ‘Peling Bergi’ verbaasd lieten ontvallen dat het geen kleinschalige industrie is. Ze leken verwonderd over de schaal waarop in het gebied aan goudwinning werd gedaan. Dit terwijl het al vele jaren gebeurt in het binnenland.

Het Emsags-project dat in 2019 begon en als doel heeft milieuvriendelijke mijnbouwmethoden te introduceren in de kleinschalige en ambachtelijke goudsector, heeft meters aan papier volgeschreven hierover. Ze zijn het erover eens dat de kleinschalige mijnbouw – het ambachtelijke soort – eigenlijk niet meer bestaat in Suriname. Ook zijn er diverse conferenties en bijeenkomsten gehouden om de problemen met betrekking tot de enorme vernietiging in de gebieden te bespreken en oplossingen te bedenken. Hadden de parlementariërs toen niet door wat er speelde?

Zullen ze eindelijk eisen van minister David Abiamofo van Natuurlijke Hulpbronnen dat er weer een digitale kaart beschikbaar wordt met alle actuele informatie over concessies, zoals de president dat zei

Er zijn steeds meer machines die bijkomen in de goudvelden en er wordt steeds meer kwik gebruikt. Trouwens, hoe meer machines, hoe meer vervuiling natuurlijk. Suriname geeft op basis van het milieudecreet mijnbouwrechten uit waarbij mijnbouwrechthouders gerechtigd zijn om het gebied in te richten als een industriegebied.  Daarbij worden bomen gekapt, graslagen verwijderd en er wordt een goudwinningsoperatie opgezet. Precies dat is ook het geval op de concessie van het staatsmijnbouwbedrijf Grassalco die een uur is verwijderd van ‘Peling Bergi’.

Wat de overheid niet doet, is controle en monitoring van wat er in het veld gebeurt. Hoewel er een afdeling Geologische Mijnbouwkundige Dienst is, hebben vele concessiehouders nog nooit een mijninspecteur gezien. Dus de overheid houdt concessionarissen niet aan de voorwaarden in het decreet en ze geeft geen transparantie.

Zo is recent een lijst met mijnbouwrechthouders gepubliceerd die actief zijn in het gebied om en nabij Pikin Saron, waar ook ‘Peling Bergi in de omgeving van ligt, maar dan zonder kaart. Dat maakt dat de delegatie van Parmessar en Marengo niet eens de baas van de operatie kon spreken, want als er geen kaart is, weet niemand toch welke concessie waar ligt en wie daarvoor moet worden aangesproken.

Omdat ze niet lijken te lezen, is het prima dat de parlementariërs het veld in zijn gegaan, zodat ze kunnen zien wat er gebeurt. Maar dit voorbeeld toont vooral aan dat beleid belangrijk is. Wat gaan de parlementariërs nu doen met deze beelden op hun netvlies? Zullen ze eindelijk eisen van minister David Abiamofo van Natuurlijke Hulpbronnen dat er weer een digitale kaart beschikbaar wordt met alle actuele informatie over concessies, zoals de president dat zei, of blijft het bij dit ene bezoek dat een hoog showgehalte heeft?

Het zou prachtig zijn als de parlementariërs de koe bij de horens vatten en zich na dit veldbezoek werkelijk gaan verdiepen in wat er gebeurt op beleidsniveau in de mijnbouwsector. Waar schiet het tekort en wie is daarvoor verantwoordelijk? Maar ook wat kan worden gedaan om het gebruik van kwik te verminderen en dat van ‘Jin Chan’ te reguleren. Want iedereen kan een goudveld bezoeken, maar alleen parlementariërs zijn toegerust met de bevoegdheid om zaken in het hoogste college van staat te realiseren.