Bestuurlijke anarchie

door

EEN MISLUKTE OVERDRACHT, fysiek handgemeen op de werkvloer, leden van de raad van commissarissen die claimen te zijn mishandeld én een politie-eenheid die op mysterieuze wijze wordt teruggetrokken … wat zich deze week heeft afgespeeld bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) is een dieptepunt in de Surinaamse bestuurscultuur en heeft met een professionele bedrijfsvoering niets te maken. Het ging om een ordinair straatgevecht in het hart van een vitale staatsinstelling en waar tal van ‘prominenten’ zich diep voor zouden moeten schamen.

De escalatie is het directe, voorspelbare resultaat van het besluiteloze en zwalkende beleid van de regering, die een al maanden voortslepend conflict op zijn beloop heeft gelaten. De waarschuwingen waren luid en duidelijk. Al in juni en juli van dit jaar stuurden de (inmiddels ex?-)directeur Wendy Jap-A-Joe en de raad van commissarissen over en weer beschuldigingen van belangenverstrengeling en obstructie naar president Jennifer Geerlings-Simons. In plaats van destijds resoluut de knoop door te hakken, kozen zij en haar regering voor de weg van de minste weerstand.

Een overheidsinstituut is er om de samenleving te dienen, niet om te fungeren als boksring voor politieke ego’s

Onder het mom van ‘lopende onderzoeken’ kregen de ruziënde partijen de ruimte om door te modderen en met vies en vuil te smijten. Dat bleek een enorme misrekening. Door niet tijdig een helder, juridisch waterdicht besluit te nemen over de naderende contractbeëindiging van de directeur, creëerde de regering-Geerlings-Simons een vacuüm en legde daarmee de bodem voor een uit de hand gelopen conflict. Het resultaat is een beschamende patstelling waarbij de wet (vijfjarige termijn) en een arbeidsovereenkomst lijnrecht tegenover elkaar zijn komen te staan.

Echter, wat de situatie extra giftig maakt, is de manier waarop de Abop deze bestuurscrisis onmiddellijk aangrijpt voor partijpolitiek gewin. De felle reacties in De Nationale Assemblee, het demonstratief verlaten van de vergaderzaal en de publieke uithalen van voorzitter Ronnie Brunswijk richting de raad van commissarissen en de politie zijn niet ingegeven door bezorgdheid over het telecombeleid. Het is een platte machtsstrijd.

De Abop gebruikt dit conflict opportunistisch om haar eigen politieke territorium te verdedigen en haar gelijk te halen. Brunswijks bewering dat een contract zonder opzegging “stilzwijgend is verlengd”, is een staaltje creatieve onzin die puur dient om een pion – of die nou naar behoren functioneert of niet – in het zadel te houden.

Tegelijkertijd roept de plotselinge mutatie van de beveiliging van BEP-minister Raymond Landveld van Transport, Communicatie en Toerisme door zijn (Abop-)collega Harish Monorath van Justitie en Veiligheid – hoe hardnekkig dat ook wordt ontkend – ernstige vragen op over de inzet van staatsorganen als politiek drukmiddel.

Dit incident overstijgt de TAS. Het legt de diepe, disfunctionele verdeeldheid binnen de regeringscoalitie bloot. Zolang coalitiepartners vitale parastatale bedrijven beschouwen als politieke landgoederen, blijft de Surinaamse burger de dupe. De Surinaamse rechtstaat kan zich dit soort bestuurlijke en politieke anarchie niet veroorloven.

De regering moet ophouden met pappen en nathouden. Er is onmiddellijk onafhankelijke, juridische arbitrage nodig om bestuurlijke knopen – zoals bij de TAS – door te hakken. Bovenal moet de politieke bemoeienis direct stoppen. Een overheidsinstituut is er om de samenleving te dienen, niet om te fungeren als boksring voor politieke ego’s.