BESCHOUWING — Struisvogelpolitiek rondom Israël

De ‘oorverdovende’ stilte die vanuit De Nationale Assemblee (DNA) en het ministerie van Buitenlandse Zaken, Internationale handel en Samenwerking (BIS) klinkt over het bloedvergieten in Gaza, is iets om je als Surinamer voor te schamen. Alleen NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo laat wat dat betreft openlijk van zich horen. Maar het zwijgen is niet iets typisch Surinaams; in de hele wereld – de Verenigde Staten (VS) voorop – wordt de genocide gedoogd. Daardoor valt het tegengeluid van Pawiroredjo juist op, ook al lijkt hij een roepende in de genadeloze woestijn. In Guyana lijkt er nu een anti-Israël-houding te ontstaan.

Tekst Armand Snijders

Beeld Ilia Yefimovich

De Amerikaanse rapper Macklemore – van wie menigeen waarschijnlijk nog nooit had gehoord – stond de afgelopen dagen in het middelpunt van de belangstelling. Hij maakte deel uit van het voorprogramma tijdens de Amerikaanse tournee van de populaire Britse zanger Ed Sheeran. Maar Macklemore kwam in opspraak vanwege politieke uitspraken over Gaza waarna hij werd afgeserveerd door de Amerikaanse organisatoren.

“Suriname verliest het recht om zichzelf ooit nog een moreel baken van vrede te noemen”

Nadat de rapper tijdens een optreden in New Jersey onder meer ‘Free Palestine’ had geroepen, leidden protesten en organisatorische druk tot het schrappen van zijn verdere optredens. Sheeran mocht zijn tour alleen afmaken als Macklemore niet meer zou verschijnen, waar hij gehoor aan gaf om zijn tienduizenden fans niet teleur te stellen.

Misdaden Israël

De uitsluiting van de Amerikaanse rapper legt de spanningen bloot tussen commerciële belangen in de entertainmentindustrie en het uiten van politieke solidariteit met Palestina. Je mag in de VS doorgaans op vrijwel ieder podium van alles roepen en er is geen hond die daar naar kraait, maar waag het niet om de misdaden van Israël te bespreken; dat is een doodzonde die je duur kan komen te staan.

Of het nu gaat om de onderdrukking van de Palestijnen of de onrechtmatige bezetting van de gebieden, andere landen moeten daar niet te veel om zeuren, vindt Israël (dat de volledige steun heeft van de VS). Zij die dat wel doen, krijgen de toorn van Washington over zich heen. Dat is de reden dat de rest van de wereld al decennia lijdzaam toeziet, ook Suriname.

Gelatenheid van het parlement

Suriname noemt zich hét voorbeeld in de wereld van een vreedzame multi-etnische en multireligieuze gemeenschap, mede omdat een synagoge en moskee vreedzaam naast elkaar staan. Dat is natuurlijk prachtig en het feit dat de kleine Joodse gemeenschap volledig is geïntegreerd in een samenleving waarin de moslims een veel grotere stem in het kapittel hebben – en deze groepen elkaar níet naar het leven staan – is in de hedendaagse verharde wereld niet zo vanzelfsprekend. Dus daar mag het land inderdaad trots op zijn.

Maar als het erop aankomt de fundamentele waarden van menselijke waardigheid en vrede internationaal te verdedigen, geeft Paramaribo niet thuis. De gelatenheid waarmee het parlement toekijkt hoe internationale rechtsregels en mensenrechten in de Gazastrook tot pulp worden vermalen, is stuitend. Dat Pawiroredjo van geen enkele andere fractie bijval kreeg toen hij de Israëlische gruwelen in DNA aan de kaak stelde, is veelzeggend.

Internationale tenen

Men bediende zich in het politieke huis van struisvogelpolitiek, vooral om te vermijden dat niet op internationale tenen wordt getrapt. Want agressor Israël en vooral grote broer de VS – die alle misdaden goedkeurt – mogen niet tegen de haren in gestreken worden. Immers, met Donald Trump als president in het Witte Huis weet je het maar nooit.

Pawiroredjo zou bijvoorbeeld zomaar op de al heel lange zwarte lijst kunnen komen van mensen die de VS inmiddels niet meer in mogen, alleen maar omdat hij de waarheid vertelt. Daardoor zou hij bijvoorbeeld noodzakelijke bijscholingscursussen voor zijn vak als oogspecialist niet meer bij kunnen wonen. Maar dat risico heeft hij er schijnbaar voor over. Hij sprak namens de NPS-fractie de regering aan om een ferm standpunt in te nemen, maar daar graaft men zich in.

(Lees verder onder de )

NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo leek wel een roepende in de woestijn toen hij de Israëlische gruwelen in DNA aan de kaak stelde. Hij kreeg van geen enkele andere fractie bijval.

Rusland mijdt de Israël-discussie

Zelfs NPS-voorzitter Gregory Rusland, die nu als vicepresident op papier de één na machtigste politicus van het land is, mijdt de Israël-discussie. Een goede relatie met Israël en de VS is kennelijk belangrijker dan de ruim zeventigduizend onschuldige levens van vrouwen, kinderen en mannen die de slachting in Gaza inmiddels heeft gekost. Om maar te zwijgen van de vele doden die op de bezette Westelijke Jordaanoever zijn gevallen en in het zuiden van Libanon.

“Een goede relatie met Israël en de VS is kennelijk belangrijker dan de ruim zeventigduizend onschuldige levens van vrouwen, kinderen en mannen die de slachting in Gaza inmiddels heeft gekost”

De regering van president Jennifer Geerlings-Simons weigert in de steeds complexer wordende geopolitieke wereld de vingers te branden aan dit uiterst gevoelige onderwerp. Ze loopt liever achter andere ‘brave’ landen aan om de lieve vrede te bewaren, wat als kleine onbeduidende natie waarschijnlijk het verstandigste is. Echter, de Palestijnen kopen daar niets voor.

Kritiek in Guyana

In buurland Guyana beginnen mensen zich nu te roeren. De internationaal bekroonde advocate Melinda Janki heeft eerder deze maand een indringende brief gestuurd naar president Irfaan Ali. Zij dringt er bij zijn regering op aan om alle zakelijke en economische banden met Israël te verbreken vanwege de voortdurende genocide in Gaza en de illegale bezetting van Palestijnse gebieden.

Janki baseert haar oproep op bindende verplichtingen onder het internationaal recht en recente uitspraken van het Internationaal Gerechtshof (ICJ). Zij benadrukt dat landen een zelfstandige verantwoordelijkheid hebben om geen handel of investeringen te faciliteren die Israëls illegale bezetting bestendigen. Dit impliceert in de praktijk een algeheel verbod op economische activiteiten die daaraan bijdragen.

De jurist wijst de president erop dat deze maatregelen het logische gevolg zijn van Guyana’s eigen buitenland beleid. Guyana erkende Palestina al in 2011 als staat en veroordeelde de Israëlische annexaties in 2023 officieel bij het ICJ. Volgens haar verplicht deze positie de regering om nu concrete actie te ondernemen. Als advocate ziet zij het bovendien als haar morele plicht om “de waarheid te spreken tegenover de macht” wanneer het internationaal recht zo ernstig wordt geschonden.

Weg van de minste weerstand

In feite is haar betoog in de kern hetzelfde als dat van Pawiroredjo en leidt het ook tot niets. Maar het is wel van belang dat deze kritische geluiden te horen zijn en ook worden gehoord. Echter, alle dreigingen en veroordelingen ten spijt, Israël is doof voor alle protesten en het moorden gaat gewoon door.

Terwijl de wereld meekijkt naar een humanitaire catastrofe en de Israëlische minister Itamar Ben-Gvir ongestraft kan orakelen dat er “dagelijks tientallen Palestijnen moeten worden omgebracht”, kiest onder meer de Surinaamse regering voor de weg van de minste weerstand: ‘wegkijken, zwijgen en hopen dat de storm overwaait’. Daardoor verliest Suriname het recht om zichzelf ooit nog een moreel baken van vrede te noemen.