BESCHOUWING: Ook Simons blijft geld stoppen in bodemloze SLM-put

door

“De regering zal verder gaan met de SLM”, zei president Jennifer Simons onlangs over de national carrier. Haar woorden waren voor niemand een verrassing, ook al is er nog geen enkel zicht op een hoopvolle toekomst voor het bedrijf. Ook zij blijft iedere maand miljoenen US dollars in het bedrijf pompen, terwijl ze door ‘adviseurs’ en ‘deskundigen’ op het verkeerde been wordt gezet.

Tekst Armand Snijders

Beeld Kabinet van de President

De passagiers van de SLM-vlucht die vorige week woensdag naar Nederland moesten vliegen, konden dat op het laatste moment niet omdat het toestel een mankement had. Dat kan gebeuren natuurlijk en valt de SLM ook niet echt aan te rekenen, maar dat de gedupeerde reizigers tot het afgelopen weekeinde in onzekerheid werden gehouden over wanneer ze dan wel naar hun bestemming zouden worden gebracht, kan de SLM wel degelijk verweten worden. De communicatie was zoals gezegd weer ‘soep met balletjes’, zoals het al jaren is.

“Misschien dat de passagiers de vouchers mogen inruilen tegen het enige product van het bedrijf dat wel succesvol is, namelijk het SLM-gebak. Dat zou in ieder geval een zoete troost zijn voor alle ondervonden ellende”

Je zou denken dat dit in ieder geval verbeterd zou zijn sinds Jenny Simons president is geworden en de wens heeft uitgesproken de failliete boel weer op poten te willen zetten. Directeur Steven Gonesh werd naar huis gestuurd en de complete raad van commissarissen werd op een zijspoor gezet. In hun plaats kwamen geen ervaren deskundigen die zouden kunnen helpen om de SLM een duwtje in de goede richting te geven, zoals ze had beloofd. Want zij verviel in de aloude politieke fout om, behalve de president-commissaris die via een sollicitatie werd aangetrokken, mensen te benoemen die gelieerd zijn aan de coalitiepartijen.

Tal van werkgroepen

Ze liet zich wel omstandig informeren over de staat waarin het luchtvaartbedrijf verkeert en kreeg adviezen van tal door haar ingestelde werkgroepen én door een heuse presidentieel adviseur luchtvaart- en maritieme aangelegenheden. Er werden rapporten gepresenteerd en er werd een herstructureringsplan geschreven op basis waarvan wat onsamenhangende beslissingen worden genomen. Want geconstateerd moet echter worden, dat er weinig verhelderende acties zijn geweest die het vertrouwen moeten opkrikken in wat ooit de trots van Suriname was.

Desondanks heeft de regering onlangs bevestigd de SLM te willen behouden en te transformeren naar een winstgevend bedrijf. Maar dat hebben voorgaande regeringen – van de presidenten Desi Bouterse en Chandrikapersad Santokhi – ook doorlopend geroepen, terwijl ze de situatie juist verslechterden door de verkeerde keuzes te maken.

Verkapte subsidie

Santokhi beweerde zelfs dat hij de stekker uit het bedrijf zou trekken als de SLM niet levensvatbaar zou blijken te zijn. Dat was het ook niet maar hij benoemde aan de lopende band family&friends die de maatschappij verder te gronden richtten. En hoewel hij en toenmalig vicepresident Ronnie Brunswijk regelmatig met een stalen gezicht riepen dat ze niet tot het einde der dagen geld in de SLM zouden pompen, maakte staatsbedrijf Grassalco wel iedere maand twee miljoen US dollar over als verkapte subsidie.

Naar verluidt gebeurt dat onder Simons nog steeds, terwijl veel verlieslatende routes nog altijd worden voortgezet. Op de Mid-Atlantische route moet dit jaar zeker tien miljoen US dollar bij; maar dat is slechts een voorzichtige schatting want de SLM brengt maar mondjesmaat cijfers over haar operaties uit. Alleen haar vrachtoperaties zouden geld kunnen opleveren. Én de productie van het befaamde SLM-gebak, wordt gekscherend op sociale media gezegd. Alle andere onderdelen zijn zwaar verliesgevend en daardoor een bodemloze put waarin al het geld ongezien verdwijnt.

Megaschulden

De geheimzinnigheid rond de nationale carrier duurt ondertussen voort. De huidige megaschulden bedragen naar schatting tussen de 110 en 140 miljoen US dollar en er is geen enkel zicht op dat ze ooit afgelost zullen worden. En dat zal toch moeten gebeuren voordat ook gedacht kan worden aan een gezonde bedrijfsvoering. Het zoveelste herstelplan ligt inmiddels op tafel maar ook dat biedt weinig soelaas.

“Er werden rapporten gepresenteerd en er werd een herstructureringsplan geschreven op basis waarvan wat onsamenhangende beslissingen worden genomen”

Waarschijnlijk rekent de regering erop de SLM-schulden ooit af te kunnen lossen met de toekomstige inkomsten uit de olie. Maar die zijn in de eerste jaren vanaf 2028 vooral bestemd voor aflossing van de oplopende andere schulden van het land. Bovendien kan het nooit de bedoeling zijn om tekorten naar aanleiding van decennia wanbeleid van opeenvolgende regeringen en SLM-directies met de olieopbrengsten aan te vullen. Want dat geld hoort het volk toe en zeker geen politiek aangestuurde staatsonderneming. En wat heeft het voor zin om de SLM schuldenvrij te maken als er vervolgens toch nog ieder jaar tussen de twintig en dertig miljoen US dollars subsidie in moet worden gestopt?

Naïviteit Simons

Simons benadrukte – waarschijnlijk in haar naïviteit – dat de SLM in het kader van het herstel bezig is het werkplan te wijzigen. “Hierbij zijn bepaalde vliegroutes geschrapt en andere gewijzigd, waardoor ze nu via andere bestemmingen vliegen.” Volgens haar onderhield het bedrijf ‘heel wat verlieslatende routes’ die nu zijn geschrapt. Het zijn echter niet ‘heel wat’ verlieslatende routes die geschrapt moeten worden, want de SLM lijdt op alle bestemmingen verlies.

Dus in feite zouden alle routes geschrapt moeten worden, in ieder geval door de SLM, waarna een nieuw op te zetten maatschappij het opnieuw mag proberen. Maar daar wil ook deze regering niets van horen. Het is echter bijna crimineel dat de SLM al jaren onder valse voorwendselen en stiekempjes met geld dat de gemeenschap toebehoort overeind wordt gehouden.

‘Forse compensatieregeling’

In een zeer verlate reactie op de vertraagde vlucht PY994 van afgelopen woensdag naar Amsterdam, die uiteindelijk zondagavond – dus vier dagen later! – zou zijn vertrokken, heeft de SLM ‘een forse compensatieregeling’ getroffen met de gedupeerde passagiers. Zij ontvangen in totaal vijfhonderd US dollar aan vouchers als tegemoetkoming voor het geleden ongemak. Dat lijkt redelijk maar is minder dan de zeshonderd euro waar reizigers volgens de Europese regelgeving recht op hebben bij een vertraging van minimaal vier uur. Dat geldt ook voor vluchten van niet Europese maatschappijen.

Dus met hun ‘forse compensatieregeling’ komt de SLM goedkoop weg. Bovendien krijgen de passagiers slechts tegoedbonnen voor andere diensten van de maatschappij en géén cash geld. Want dat heeft de SLM helemaal niet en zou het nog verder in de problemen brengen. Maar die vouchers betekenen dat de reizigers gedwongen worden binnen afzienbare tijd een andere SLM-vlucht te boeken, anders zijn ze hun geld kwijt. En weer vliegen met de SLM is iets waar menigeen helemaal geen zin meer in heeft na deze zoveelste deceptie. Misschien dat de passagiers de vouchers mogen inruilen tegen het enige product van het bedrijf dat wel succesvol is, namelijk het SLM-gebak. Dat zou in ieder geval een zoete troost zijn voor alle ondervonden ellende.