BESCHOUWING: Havenbeheer weigert hand in eigen boezem te steken

door

NV Havenbeheer lijkt plotseling wakker te zijn geworden. Na jaren van vertragingen en oponthoud rond de aanleg van een nieuwe veersteiger in Albina, doet ze er opeens alles aan om haar handen in onschuld te wassen. Ze geeft daar andere factoren de schuld van en wijst vooral naar de Fransen én de media, maar weigert de hand in eigen boezem te steken.

Tekst Armand SnijdersBeeld France-Guyane

In Saint-Laurent-du-Maroni en Albina haalt men de schouders inmiddels op als het gaat over de hypermoderne veerboot Le Malani, die al sinds 2022 doelloos aan de ketting aan de Franse kant ligt. Het vaartuig, dat voor miljoenen euro’s speciaal voor deze route door de Fransen is gebouwd, kan niet varen omdat Suriname zijn deel van de overeenkomst niet is nagekomen. Hoewel men al jaren weet dat de veersteiger in Albina moet worden aangepast om de pont te kunnen laten afmeren, blijven de verantwoordelijke autoriteiten in Paramaribo labiel met hun armen over elkaar zitten en gebeurt er niets.

“Hoewel men al jaren wist dat de veersteiger in Albina moest worden aangepast, bleven de verantwoordelijke autoriteiten in Paramaribo labiel met hun armen over elkaar zitten”

Vooral de inwoners van de grensgebieden, maar ook anderen, hadden zich echt verheugd op de inzet van de opvolger van La Gabriëlle, die al jaren met veel moeite varende kan worden gehouden en bovendien veel te klein is. Ook voor ondernemers, die hun producten aan de overzijde willen afzetten, zou Le Malani een uitkomst zijn en hun handel zeker kunnen bevorderen. Maar dat de boot nog niet kan varen, is niet de schuld van Suriname, beweerde Havenbeheer vorige week en die aantijgingen zouden zelfs ‘totaal onjuist’ zijn.

Gemakzuchtige reactie

‘Het doet geen recht aan de constructieve houding die de Surinaamse autoriteiten gedurende het hele proces hebben getoond, ondanks herhaaldelijke valse berichtgeving’, zo wordt in de verklaring gesteld. Maar dat is een wel erg gemakzuchtige reactie. Het staatsbedrijf suggereert dat externe factoren en ‘technische aanpassingen, operationele voorbereidingen en vervolgtrajecten die door de Franse zijde moeten worden uitgevoerd’, de boosdoener zijn.

Toch roept dit meer vragen op dan er worden beantwoord. Want hoe kan een cruciaal infrastructureel project, dat de ruggengraat vormt van de handel met Frans-Guyana, verzanden in een moeras van excuses zonder dat de verantwoordelijken aan Surinaamse zijde de hand in eigen boezem steken?

De kop in het zand steken is echter een beproefde methode van staatsondernemingen; deze methode werd ook gehanteerd na onder meer de enorme mislukking van het beoogde megaproject Port of Nickerie. Dat werd in 2021 gepresenteerd en door Havenbeheer getrokken.

Nadat in november 2023 het starsein was gegeven door toenmalig president Chandrikapersad Santokhi, is niets meer vernomen over het hele project, dat de aanleg van een diepwaterhaven behelsde en een enorme ontwikkeling voor het land – en Nickerie in het bijzonder – moest worden. Havenbeheer-directeur Andreas Talea heeft nooit een woord vuil gemaakt aan deze flop, die Suriname als beloftevol gas- en olie land een behoorlijke knauw heeft gegeven.

“Havenbeheer mag dan de handen in onschuld wassen, de geur van wanbeleid is rond de Marowijne nog lang niet weggetrokken”

Een vlucht voorwaarts

De bewering dat Havenbeheer ‘ten onrechte verantwoordelijk’ wordt gehouden, riekt naar een vlucht voorwaarts om de eigen tekortkomingen te maskeren. Bovendien schuurt de verklaring van het havenbedrijf met de realiteit op de grond. Gebruikers van de veerverbinding klagen steen en been over de onduidelijke communicatie en de schijnbaar eindeloze ‘technische afrondingen’.

Tijdens de vorige regeerperiode riepen politici en bestuurders met regelmaat dat het nog hooguit enkele weken of maanden zou duren voordat de nieuwe veerboot zou kunnen gaan varen. Maar dat gebeurde nooit. Als Havenbeheer werkelijk geen blaam treft, waarom ontbreekt dan elk transparant tijdpad voor de definitieve oplevering van de steiger? Het is voor de burger nog altijd gissen wanneer mensen probleemloos naar de overkant zullen kunnen gaan.

Aanvullende aanpassingen?

Havenbeheer beweert dat de steiger echter destijds is afgerond. Daarna wilden de Fransen alsnog aanvullende aanpassingen doorgevoerd zien, ondanks eerdere goedkeuring van het oorspronkelijke ontwerp. Deze aanpassingen zouden inmiddels zijn uitgevoerd en de steiger is opnieuw opgeleverd. Over al deze perikelen heeft Havenbeheer echter nooit eerder gerept, ook niet toen media – inclusief de Ware Tijd – over de vele vertragingen publiceerden.

Daarnaast speelde een daling van het waterpeil in de monding van de Marowijnerivier een rol. Hierdoor ontstonden bij eb problemen met de hellingshoek tussen de laadklep van de veerboot en de steiger, vooral voor vrachtverkeer. De Fransen hebben inmiddels gekozen voor een oplossing met verschuifbare faciliteiten aan beide zijden van de rivier. Het aanbestedingsproces daarvoor ligt bij de Franse autoriteiten.

Grensregio aan de ketting

Het is nu volgens de Havenbeheer aan de Fransen om alles in het werk te stellen om Le Malani in gebruik te nemen. Aan de Franse kant klinken echter heel andere geluiden waarom het veer nog niet zou varen. “Als ze in Suriname een beetje mee zouden werken, dan kan Le Malani worden ingezet”, klinkt het op het bestuurskantoor in Saint-Laurent-de-Maroni. “Maar het lijkt wel of ze niet willen meewerken aan een oplossing.”

Hoe dan ook: voor de handelaren en burgers in vooral Marowijne en Frans-Guyana telt echter maar één ding: een werkende steiger en een varende nieuwe veerboot. Loze woorden en beschuldigingen vullen immers geen magen en daarmee steek je geen grensrivier over. Havenbeheer mag dan de handen in onschuld wassen, de geur van wanbeleid in deze kwestie is nog lang niet weggetrokken. Zolang de tijd van excuses en het wijzen naar de buren niet voorbij is, blijft de grensregio aan de ketting liggen.