BESCHOUWING – Brunswijk is het chanteren nog niet verleerd

door

Even leek het erop dat Abop na de afknapper bij de laatste verkiezingen in slaap was gedommeld. De partij van Ronnie Brunswijk, die niet de door hem gewilde honderdduizend stemmen had behaald, was maandenlang nagenoeg onzichtbaar. Geen geschreeuw en inhoudloze dreigementen van de voorman, die zichzelf had teruggetrokken op zijn goudvelden. Iedereen vond dat wel zo prettig want daardoor was men – in ieder geval voor even – verlost van zijn chantagepraktijken en andere onaardigheden. Maar dat was slechts schijn.

Tekst Armand Snijders

Beeld dWT-archief

Sinds het aantreden van de zittende regering zijn er al heel wat koppen bij ministeries en (staats)ondernemingen gerold. De wijze waarop toppers ontslagen of zelfs opgesloten worden omdat ze een scheve schaats zouden hebben gereden, is ongekend. Opvallend is dat vooral op voormalige VHP-ministeries huis wordt gehouden en dat de Abop-verrichtingen en misstappen van Pertjajah Luhur-afgezanten voor de lieve vrede even onaangeroerd worden gelaten, ook al is het overduidelijk dat ook onder hen heel veel zaken scheef zijn gegaan en er behoorlijk wat gesjoemeld is. Maar dat wordt onder de mat geveegd om spanningen in de coalitie te vermijden.

Politieke strijdbijl opgepakt

Abop staat er om bekend direct in de gordijnen te klimmen als men vindt dat de partij – al dan niet terecht – in een kwaad daglicht wordt gesteld. En met Abop wordt vooral Brunswijk bedoeld; hij is van oudsher immers heer en meester binnen de gele gelederen. De rest hing en hangt er nog steeds voor spek en bonen bij en mag niets zeggen of doen zonder zijn toestemming, of ze nu parlementariër zijn of minister. Dat weet inmiddels iedereen.

Tot vorige week: door het op non-actief stellen van zijn partijgenoot en mati Wesley Rozenhout als directeur bij Grassalco NV schudde het Abop-partijcentrum echter opeens op zijn grondvesten. Brunswijk pakte zijn politieke strijdbijl weer op en schudde zijn volgzame gele medeparlementariërs wakker. Zij moesten uit protest de vergadering boycotten door geen quorum te verlenen.

Gestolen goud

Want in de ogen van Brunswijk mag iedere ontheffing, ieder ontslag en iedere reshuffling plaatsvinden en mogen er zelfs mensen worden opgesloten, maar van figuren die hem na aan het hart liggen en er van worden verdacht een scheve schaats te hebben gereden, moet iedereen afblijven. Zeker als het hondstrouwe volgelingen van zijn partij zijn, zoals Rozenhout.

Wat Brunswijk met de boycot trachtte te bereiken, is totaal onduidelijk. Het zet zijn wankele positie binnen de coalitie, die toch al niet best is, verder onder druk.

Dat had te maken met de verduistering van ruim vier kilo goud ter waarde van 400.000 US dollar uit de kluis van het staatsbedrijf en die werd vervangen door nepgoud. Rozenhout – bij wiens wijze van functioneren toch al vraagtekens werden gezet – kon over het verdwenen goud geen afdoende antwoorden geven toen de regering daarom vroeg en werd kennelijk om die reden op een zijspoor gezet.

Volgzame volksvertegenwoordigers

Voor iedereen was dat logisch, behalve voor Brunswijk. Hij sommeerde de leden van de Abop-fractie om de presentielijst voor de assembleevergadering van afgelopen week niet te tekenen. De volgzame volksvertegenwoordigers gaven daar slaafs gehoor aan, waardoor er geen quorum was en voorzitter Ashwin Adhin genoodzaakt was de vergadering af te blazen.

Wat Brunswijk met de boycot trachtte te bereiken, is totaal onduidelijk. Het zet zijn wankele positie binnen de coalitie, die toch al niet best is, verder onder druk. Getuige ook de afkeurende reacties van de andere partijen, die in de toekomst er zelf voor kunnen zorgen dat er wel voldoende leden aanwezig zijn. Daar hebben ze doorgaans Abop niet voor nodig.

Gezworen aartsvijanden

De spontane boycot legde overigens een heel ander probleem binnen de coalitie bloot, namelijk dat sommige coalitiegenoten elkaar maar al te graag een hak willen zetten. Want niemand anders dan Bronto Somohardjo, fractieleider van Pertjajah Luhur, deed na het akkefietje van het niet verlenen van quorum (samen met NDP’er Silvana Afonsoewa) het ogenschijnlijk breed gedragen voorstel om de riante maandelijkse schadeloosstelling van assembleeleden te halveren als ze het zonder valide redenen herhaaldelijk laten afweten tijdens vergaderingen en daardoor geen quorum verlenen.

Somohardjo is tegenwoordig geen fan meer van Brunswijk sinds hij aan het einde van de vorige regeerperiode, waar zij beiden aan deelnamen, door toedoen van de Abop-voorman zijn baantje als minister van Binnenlandse Zaken kwijtraakte en er een onderzoek werd gestart naar zijn handelen. Tot die tijd waren ze dikke gelegenheidsvrienden en gingen de partijen als een verloofd stelletje hand in hand door het politieke landschap, maar sindsdien zijn het gezworen aartsvijanden.

Irritante chantagepraktijken

Dat Abop nog altijd deel uitmaakt van de regeringscoalitie is op zich al een klein wonder. De gele partij is na de verkiezingen van vorig jaar met veel tegenzin de samenwerking met de NDP en de vier andere partijen aangegaan. Brunswijk baalde enorm dat het vicepresidentschap aan zijn neus voorbij ging en dat hij werd ‘gedegradeerd’ tot onbeduidende ondervoorzitter van het parlement. “Mevrouw Simons heeft de politieke realiteit niet in acht genomen, daarom heeft het zolang geduurd”, stak Brunswijk zijn teleurstelling destijds niet onder stoelen of banken. “We hebben heel veel water in onze wijn gedaan, er is bijna geen wijn meer.”

De verwachting was dat de president daarna Abop ieder moment aan de kant kon schuiven. En dat moment komt steeds dichterbij.

Achter de schermen had president Simons echter kenbaar aan Brunswijk gemaakt dat ze zijn gedrag waarmee hij haar voorganger Santokhi jarenlang teisterde en diens regering in feite vijf jaar min of meer gijzelde, niet zou accepteren. In tegenstelling tot Santokhi heeft zij Abop niet nodig om te kunnen regeren. Met achtentwintig zetels heeft een coalitie zonder Abop immers een meerderheid in het parlement. Voor het gemak had ze de steun van de partij wel even nodig bij de verkiezing van de president en vicepresident, om de gang naar de Verenigde Volksvergadering te voorkomen.

De verwachting was dat de president daarna Abop ieder moment aan de kant kon schuiven. En dat moment komt misschien steeds dichterbij. Simons zal de komende tijd – naast alle andere problemen die ze al heeft – de handen vol hebben om de rust binnen de coalitie te bewaren en met name Brunswijk in bedwang moeten houden. Dat hij zijn irritante chantagepraktijken nu weer tevoorschijn heeft getoverd, stemt haar en de NDP zeker niet vrolijk.