Belangen en politieke wil

door

HET WOORD ‘BELANG’ staat voor iets dat iemand raakt omdat die er voordeel bij heeft. In Suriname kennen we het woord ‘belang’, en meestal wordt ‘belangen’ gebruikt als meervoudsvorm. Wanneer dat woord ‘belangen’ wordt gebruikt, klinkt al snel daarna ‘politieke wil’. Dat betekent meestal dat de ‘belangen’ een connectie hebben met de ‘politiek’ en dat er daardoor een gebrek is aan ‘wil’ om zaken die ingaan tegen het voordeel van een kleine groep, te implementeren.

Veelal worden ‘belangen’ en ‘politieke wil’ in één adem genoemd met de goudsector, en specifiek de ordening daarvan. Iedereen weet dat het in troebel water makkelijk vissen is, en als met ordening de bodem van de visvijver in zicht komt, ontstaat paniek. Als we kijken naar de minimale inzet van regeringen van verschillende signaturen, dan lijkt het aannemelijk dat de belangen aan alle kanten liggen en dat belanghebbenden over de hele linie aan de touwtjes trekken.

Deze belangen worden eigenlijk nooit duidelijk aangegeven, met als gevolg dat er heel veel geld wordt gestoken in het overtuigen van allerlei politici, organisaties en belanghebbenden om tot actie over te gaan. Dat geldt ook voor de kleinschalige goudsector. Meetings worden gehouden, projecten worden geïnitieerd en allerlei bijeenkomsten georganiseerd. Het is allemaal een bijzondere vertoning, want eigenlijk is de reden dat zaken niet vlotten duidelijk: de politieke wil ontbreekt.

Zo’n meeting, ‘Regional Dialogue voor verantwoorde goudwinning’, werd vrijdag gehouden in het Radisson Hotel, het vroegere Krasnapolsky. Het was een leerzame bijeenkomst waarbij minister Patrick Brunings van Olie, Gas en Milieu vrijwel de hele dag aanwezig was, samen met delen van zijn staf. Daarbij kwam allerlei kennis over de kleinschalige goudmijnbouw in Brazilië, Guyana en Frans-Guyana aan de orde, van de ordening in Brazilië tot het traceerbare DNA van goud dat uit een bepaald gebied komt.

Maar waar de meeste sprekers en de organisatie van het evenement kosten noch moeite spaarden om de urgentie van de zaak aan te kaarten, bleef het antwoord vanuit de Surinaamse autoriteiten hetzelfde: ‘Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd’ en ‘we hebben geen geld gehad voor onze plannen’. De enige uitzondering daarop was Brunings, die vrijwel de hele dag aanwezig was en vooral wilde leren van de reeds ondernomen acties.

Dat zaken maar moeilijk veranderen in de kleinschalige goudsector blijkt uit het feit dat er in juli van vorig jaar al zo’n conferentie werd gehouden. Die was getiteld Towards a Shared Vision for Mercury-Free Gold Mining in the Guianas. Nog geen jaar later zaten dezelfde mensen opnieuw over hetzelfde te praten, en driftig knikkend genoten zij van de drankjes en het eten.

Of er toch getracht zal worden om de gepresenteerde informatie (deels) toe te passen in de Surinaamse realiteit, is niet helemaal duidelijk. De speeches van de Surinaamse counterparts leken verdacht veel op wat al eerder is gehoord: weinig geld om te handhaven en geen middelen voor transparantie. Met andere woorden: ‘er spelen belangen’.