Barima

door

GANGA / Sharda Ganga

Door merg en been gaat het, elke keer als er een langs komt van weer een moeder en kinderen die het leven verloren bij de ramp met de veerboot ‘Barima’ in Guyana. Bij het verhaal van het levenloos meisje dat uit het water werd gehaald. Van de man die iemand anders redde maar vervolgens zelf afdreef en niet meer terecht is gekomen. De lijkkist die dobberde op zee, zonder het lijk dat vervoerd werd om in de geboortegrond begraven te worden en nu zonder fatsoenlijk afscheid ter zee is verloren.

Achter elk van de verhalen schuilt de tragedie van maatschappelijk onrecht en ongelijkheid en van bestuurlijke nonchalance. De ramp met de ‘Barima’ tekent hoe de Guyanese samenleving, net zoals de onze, en zoveel andere in de wereld, er één is waarin de ene mens veel minder waard is dan de andere. Je waarde wordt bepaald aan de hand van je afkomst, je bezit, je huidskleur, je geslacht, je gezondheid, je geografische locatie, je politieke affiniteit, en zoveel andere zaken.

Terwijl er allerhande investeringen worden gedaan met de oliedollars en state of the art ziekenhuizen worden gebouwd die de meest geavanceerde behandelingen mogelijk moeten maken, is een deel van de bevolking aangewezen op een schip van bijna 90 jaar om van en naar huis te kunnen na het doen van grotere inkopen, of het regelen van administratieve zaken in een grotere stad. Het schip is waarschijnlijk van hetzelfde bouwjaar als de ‘Perica’, waarmee in het midden van de vorige eeuw tot zeker halverwege de jaren zeventig, een veerverbinding werd onderhouden tussen Nickerie en Paramaribo. Ik weet er van, want ik heb een deel van mijn jeugd in Nickerie doorgebracht, en het was een leuk uitje om het aanmeren en het vertrek te aanschouwen. (We waren snel tevreden qua amusement).

Je vraagt je af hoe de Guyanese regering haar prioriteiten heeft vastgesteld bij het maken van de plannen voor uitgave van de petrodollars. Of er inspraak is geweest van de meest kwetsbaren, en hoe die was georganiseerd.

Alle ogen zijn nu gericht op de kapitein en een deel van de bemanning die volgens de berichten beschonken en onder invloed van verdovende middelen de boot bestierden. Het is intussen duidelijk dat de boot teveel passgiers en vracht vervoerde, illegaal, want niet iedere opvarende stond op de passagierslijst. Dat zal al jaren zo zijn geweest, maar zolang er geen ramp zich voltrokken had kraaide niemand ernaar.

En een ramp als deze ontstaat zelden door één fout; er gaat vrijwel altijd een lange reeks van kleine beslissingen aan vooraf. Een inspectie die niet zorgvuldig wordt uitgevoerd hier, een veiiligheidsregel die ‘voor deze ene keer’ wordt overgeslagen want er is haast daar, een vergunning die wordt verleend zonder dat is gecontroleerd of aan alle voorwaarden is voldaan, een overtreding die wordt weggewuifd omdat de overtreder de juiste mensen kent, of frommels die worden gedoogd omdat mensen hun positie niet in gevaar willen brengen. Elke keer dat een regel wordt genegeerd om persoonlijke, politieke of financiële redenen, wordt een stukje veiligheid van burgers ondermijnd door de Staat die ze juist moet beschermen.

Bouwvergunningen die nooit hadden mogen worden afgegeven, trottoirs die volgebouwd worden, er zijn honderden voorbeelden. Van vrachtauto’s die eigenlijk de Wijdenbosch brug niet zouden mogen gebruiken, van verkavelingsprojecten die de mangroves aantasten, en ga zo maar door. Pas als zich een ramp van Barima proporties zich zal voordoen zal er even geroepen worden om onderzoek naar het falen van toezicht en controle. Maar als er dan een kant-en- klare zondebok kan worden voorgeleid, zoals een dronken en stoned kapitein, is het onderzoek naar de werkelijke oorzaken al gauw weer gestaakt. Tot de volgende ramp.

Ik zeg u: slecht bestuur is dodelijk.-.

Gangadwt@gmail.com