Barbie-autisme en LHBTXYZ

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Hè hè, het is er eindelijk: een originele Barbie-pop met autisme! Ik dacht dat die er nooit zou komen. Nu ben ik vooral niet serieus, dat begrijpt u hopelijk. Fabrikant Mattel vond het kennelijk nodig om een pop met een zogeheten autismespectrumstoornis – in de volksmond bekend als autisme – uit te brengen, die deel uitmaakt ‘van de inclusieve Barbie-lijn’, meldt het bedrijf trots. ‘De Barbie heeft beweegbare ellenbogen en polsen waarmee handgebaren kunnen worden nagebootst die mensen met autisme soms gebruiken om bijvoorbeeld informatie te verwerken of enthousiasme te uiten. Ook kijkt de pop iets naar de zijkant, wat zou moeten weergeven hoe mensen met autisme vaker oogcontact mijden.’

Verder draagt de pop ‘een loszittende jurk voor minder direct huidcontact. Ook komt de Barbie met enkele accessoires: een fidgetspinner, een ruisonderdrukkende koptelefoon en een tablet’. Mattel hoopt met de pop te kunnen bijdragen aan ‘een bredere kijk op inclusie in de speelgoedwinkel en daarbuiten’. Tot zover het verkooppraatje van de fabrikant, die natuurlijk vooral geld aan de autisme-Barbie wil verdienen;  autisme zelf interesseert hem hoogstwaarschijnlijk geen snars.

“Joost mag overigens weten wat bijvoorbeeld panseksueel, cisgender of aromantisch precies is en ik zal ongetwijfeld wat termen en afkortingen vergeten zijn maar dat interesseert mij niet“

Ik kan mij niet voorstellen dat binnenkort Surinaamse meisjes in bijvoorbeeld Kirpalani of een speelgoedwinkel bij hun papa of mama zullen smeken om deze speciale Barbie , omdat deze zo’n ‘authentieke en vrolijke voorstelling geeft’. En ze daardoor een beetje kunnen ervaren hoe het is om een kind met autisme te zijn. Laat je kind, als je het daarover iets wil leren, gewoon naar een YouTube-filmpje of zo kijken waarin dat wordt uitgelegd. Daar steekt het ongetwijfeld veel meer van op dan van zo’n overgewaardeerde plastic pop. Eerder verschenen overigens al een blinde Barbie, een Barbie in een rolstoel en een Barbie met het syndroom van Down.

Maar ja, in de wondere wereld van vandaag moet kennelijk iedere kwaal, afwijking of gewoon een andere levensstijl nadrukkelijk benoemd worden, vooral om erkenning af te dwingen. Maar erkenning waarvoor? En vooral waarom? Kijk, ik snap dat het voor sommige beperkingen wel handig is om te weten hoe je daar mee omgaat. En dat daarvoor ook voorzieningen getroffen worden.

Zoals het voor bijvoorbeeld blinden en rolstoelers erg prettig zou zijn als zij zich op straat voort kunnen bewegen zonder hun nek te breken over schots en scheef liggende stoeptegels of dat er zelfs trottoirs langs wegen compleet ontbreken, zoals in Suriname heel veel het geval is. Dat is vooral de taak van de overheid en we weten dat die daarin ernstig tekort schiet. Deze mensen zijn echt niet geholpen met een Barbie die hen moet verbeelden maar hebben veel meer baat bij begripvolle en daadkrachtige beleidsmakers.

Dus wat mij betreft mag Barbie gewoon weer als perfecte pop kinderdromen in vervulling laten gaan. Uiteraard met haar trouwe partner Ken, die inmiddels bijna net zo oud is als ik. Daar kwam ik overigens achter toen ik naar het vriendje van Barbie googelde. Want ik moest dat effe opzoeken. Ik ben namelijk niet zo’n Barbie-kenner. En wonderwel: al mijn dochters ook niet, die hebben kennelijk de genen van hun vader en zijn over het algemeen ook tegen dingen die anti-hypeachtige zijn.

Dat heb ik nou bijvoorbeeld ook met de ‘doelgroep’ LHBT (u weet het vast wel: lesbisch, homoseksueel, biseksueel en transgender) of LBGT (omdat wij in het overwegend Nederlandstalige Suriname dol zijn op het gebruik van het Engels). De hype rond deze groep heeft mij de afgelopen decennia echt knettergek gemaakt. Niet dat ik iets tegen de afzonderlijke individuen of groepen heb, integendeel zelfs. Ik heb er behoorlijk wat in mijn vrienden- en kennissenkring.

Nee, het gaat erom dat er steeds weer een toevoeging bij is gekomen; het begon met LHBTI en daarna zijn inmiddels LHBTQ (of was het nou andersom?), LHBTIQ+, LHBTQIA, LHBTQIA+, LHBTQIAP EN LHBTIQAPC+ verschenen. Die laatste staan – na de ‘t’ – trouwens voor ‘queer, intersekse, aseksueel, panseksueel, cisgender en het plusteken (+) dat alle andere identiteiten omvat die niet direct in de letters vertegenwoordigd zijn, zoals agender, aromantisch, etc… Je kan dit het roze alfabet noemen, maar het is gewoon een van de letterreeksen die bedacht is om de diversiteit van het regenboogvolkje te vangen. Joost mag overigens weten wat bijvoorbeeld panseksueel, cisgender of aromantisch precies is en ik zal ongetwijfeld wat termen en afkortingen vergeten zijn maar dat interesseert mij niet.

“Of laat Barbie transgender zijn waarbij specifieke mannelijke of vrouwelijke delen door de kinders verwijderd of aangebracht kunnen worden.”

Eerlijk gezegd kan ik daar heel goed mee leven, de mensheid heeft al genoeg dingen aan het hoofd, ook in Suriname. De hele wereld is behoorlijk aan het doorschieten met al die ‘gekkigheden’, waarbij iedere groep die anders doet, is óf zichzelf vindt, in een hokje geplaatst moet worden en een stempel op zich gedrukt krijgt. Dat op een gegeven moment de LHBT zich een paar decennia geleden afzonderde in een groep, daar kon ik nog wel mee leven. In oktober hebben ze ieder jaar hun eigen vrolijke pride month, waar ik altijd volop aandacht aan gaf, ook toen ik nog de scepter zwaaide bij deze krant.

Ik heb zelfs voor de Nederlandse Gay krant geschreven! Dus laat niemand mij verwijten dat ik discrimineer! Ik las trouwens laatst dat er ook al LHBTQQIP2SAA bestaat. Het moet toch ooit ophouden! Ik maak er tegenwoordig voor mijzelf en voor het gemak maar LHBTXYZ van. Ik kan het uiteraard niet laten om de draak te steken met Barbie en de LHBT. En vraag mij bijvoorbeeld af waarom er nog geen lesbische pop is verschenen of een homoseksuele Ken. Geen idee hoe je dat precies moet uitdrukken, maar daar vindt die creatieve fabrikant vast ook wel weer op.

Of laat Barbie transgender zijn waarbij specifieke mannelijke of vrouwelijke delen door de kinders verwijderd of aangebracht kunnen worden. Dan krijg je pas een inclusieve kinderkamer! Maar dat zal menig ouder of verzorger veel te ver gaan. Inclusiviteit is oké, zolang het maar niet té dichtbij komt toch? Van mij mag het in ieder geval simpel blijven, zodat kinderen gewoon kinderen kunnen zijn en blijven en niet worden bestookt met al die vreemde xyz-dingen waar ouderen mee opgezadeld worden. Die dingen mogen er wat mij betreft wel zijn, zolang maar niet de hele wereld daarmee lastig gevallen wordt.armand.snijders@gmail.com