BAKBA WINKRI, BIJNA ALLES IS MOGELIJK

In de afgelopen jaren is bijna alles mogelijk geworden in de Surinaamse politiek, van een veroordeelde president tot wetten en regels aanpassen voor individuen. We lijken steeds meer op een bananenrepubliek. De term ‘bananenrepubliek’ wordt vaak weggezet als overdreven of zelfs denigrerend. Toch klinkt de vergelijking steeds vaker in gesprekken over Suriname. Niet als grap, maar als bevestiging van een groeiende frustratie. De vraag is dan ook niet zozeer, of de vergelijking terecht is, maar waarom steeds meer mensen dit vinden.
Het wantrouwen bij burgers is de afgelopen jaren merkbaar toegenomen. Transparantie binnen de overheid laat te wensen over, beleidskeuzes worden onvoldoende toegelicht en verantwoording, blijft vaak uit. Tegelijkertijd voelen burgers de misère van stijgende kosten van levensonderhoud, zonder inzicht in de economische afwegingen, die daaraan ten grondslag liggen. Dat voedt het gevoel, dat besluiten niet altijd in het algemeen belang worden genomen. Een belangrijke factor in deze perceptie is politieke invloed op bestuurlijke processen. Benoemingen binnen overheidsinstanties, lijken regelmatig gebaseerd op loyaliteit in plaats van deskundigheid. Dat ondermijnt niet alleen de kwaliteit van bestuur, maar creëert ook een cultuur, waarin fouten zelden consequenties hebben. Wanneer competentie ondergeschikt geraakt aan connecties, ontstaat een systeem waarin inefficiëntie eerder regel dan uitzondering wordt.
Daarnaast wringt de gebrekkige handhaving van bestaande wet- en regelgeving. Suriname kent wetten en sancties voor uiteenlopende overtredingen, van milieuvervuiling tot dierenmishandeling, maar in de praktijk, blijven de gevolgen vaak uit. Het signaal dat hiervan uitgaat, is duidelijk, regels bestaan, maar naleving is vrijblijvend.
Dat ondergraaft het rechtsgevoel en versterkt het idee dat alles kan, zolang men niet wordt aangesproken of vervolgd.
Ook de politieke geschiedenis draagt bij aan dit beeld. Voorbeelden van bestuurders, die na hun ambtsperiode in opspraak geraken, benoemingen van familieleden op invloedrijke posities en wetgeving die vragen oproept over belangenverstrengeling, hebben het vertrouwen verder aangetast. Wanneer leiders zelf de grenzen van het systeem opzoeken of verleggen, wordt het moeilijk om van burgers naleving en respect voor regels te verwachten.
Toch is nog te prematuur om Suriname steevast neer te zetten als een bananenrepubliek. Het land beschikt nog over kritische media, een mondige samenleving en instituties die, ondanks tekortkomingen, blijven functioneren. Juist deze elementen vormen een tegenwicht, en bieden aanknopingspunten voor verbetering.
De kern van het probleem is vertrouwen of beter gezegd, het gebrek daaraan. Burgers willen bestuurders die verantwoordelijkheid nemen, open communiceren en handelen in het algemeen belang. Zolang dat vertrouwen ontbreekt, blijft de afstand tussen overheid en samenleving groeien en blijft de etikettering ‘bananenrepubliek’ rondzingen. Misschien moeten we haar daarom niet alleen zien als een beschuldiging, maar als een waarschuwing. Een signaal dat het systeem onder druk staat en dat structurele verbeteringen, noodzakelijk zijn. De toekomst van Suriname hangt af van de bereidheid die realiteit onder ogen te zien en te investeren in transparantie, handhaving en integriteit. Maar zal een regering ooit het initiatief nemen om stappen te zetten, om te voorkomen, dat we een bananenrepubliek worden?
The post BAKBA WINKRI, BIJNA ALLES IS MOGELIJK ..

...