ASSEMBLEEGOEDKEURING VAN KANDIDATEN

door

Wonen in een democratie betekent leven met de bereidheid tot verbeteringen. De bereidheid tot het stellen van vragen over het systeem en het bespreekbaar maken van aanpassingen aan dat systeem. Het benoemingsbeleid in Suriname is onder deze regering, en de regering daarvoor, en de regering daarvoor – al sinds jaar en dag – een achillespees geweest van zelfs de beste bestuurders. Dat heeft voor een gedeelte te maken met hoe wij coalities vormen en daarna macht verdelen. Kabinetten worden gevormd in achterkamertjes en dat geldt niet alleen voor de kandidaten. Er was een tijd dat ministers politiek benoemd werden, maar tegenwoordig worden op departementen functionarissen – van directeuren tot aan beleidsmedewerkers – voorgeselecteerd in fractiekamers en bij structuurvergaderingen van politieke partijen.
De regeringsvergadering behandelt al die benoemingen als een hamerstuk en het is niet president Bouterse, Santokhi of Simons die met een vergrootglas door cv’s heen gaat. Als de partijmastodonten je zien zitten, dan kom je er en er is nergens en nooit een behoorlijke toets of filter. Het is op dit moment de president die ontslaat en benoemt, op ministeries en bij parastatalen. Maar het is met de selectie van geestelijke voorgangers om gezondheidszorgbeleid te maken, belkaartverkopers om het nationaal onderwijs aan te sturen en diplomaten om telecommunicatie te innoveren – om het nog maar niet over de integriteit van deze en gene te hebben – tijd geworden om luidop de vraag te stellen, of de tijd niet rijp is voor een wat robuuster benoemingsproces. Zo is het in bijvoorbeeld de Verenigde Staten van Amerika, dat per slot van rekening een presidentieel stelsel heeft, al heel lang zo dat kandidaten door de president voorgedragen worden en door de Senaat bevraagd en goedgekeurd moeten worden. Dat proces laat de ruimte voor kritische vragen vanuit de oppositie en om bewijzen uit het verleden en integriteitsvraagstukken vooraf in de openbaarheid te brengen. Binnen ons stelsel, waar coalities vaak verstandshuwelijken zijn en fractieleiders niet altijd alle kikkers in de kruiwagen kunnen houden, zou het tot behoorlijk parlementair vuurwerk kunnen leiden en een goede vuurdoop zijn voor bestuurders van zowel departementen als parastatalen. Uiteindelijk draagt het bij aan de deskundigheid, de kwaliteit, de transparantie en de integriteit om een dergelijk proces in te stellen en onderdeel te maken van de vaste procedure, zodat nepotisme en vriendjespolitiek teruggedrongen kunnen worden.
The post ASSEMBLEEGOEDKEURING VAN KANDIDATEN ..