Asis en de grote zak zout

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Eindelijk durft er iemand in het oranje huis aan de Jagernath Lachmonstraat op te staan en te zeggen wat iedereen daar in de wandelgangen al maanden héél zachtjes fluistert (en ik op deze plaats hardop), maar waar niemand binnen het arrogante hoofdbestuur van de VHP naar luistert. En dat is dat Asis geen voorzitter van de partij mag worden, omdat hij nauwelijks draagvlak heeft. Hij kwebbelt weliswaar leuk en luid in het nationale praathuis en daarbuiten maar hij heeft – om het maar oneerbiedig te zeggen – het charisma van een grote zak zout. En charisma moet je wel enigszins hebben om de tanende achterban aan je te binden.

Diegene die zijn waarschuwende vingertje opstak om dat duidelijk te maken, was niet zomaar iemand die gemakshalve terzijde kan worden geschoven, zoals zo vaak in De Olifant is gedaan als iemand een kritische toon liet horen. Nee nee, het gaat om Mahinder, een oude oranje rot in het vak die je niet mag uitvlakken – en van wie ik ook absoluut geen fan van ben. Had Chan in zijn regeerperiode maar naar de kritische geluiden binnen zijn partij geluisterd, dan had hij de verkiezingen van mei 2025 misschien toch nog gewonnen. Zijn opengevallen plek binnen de partij door zijn plotselinge overlijden zou dan helemaal niet hoeven te worden opgevuld. En dan was de verkiezing van zijn opvolger dus helemaal niet aan de orde geweest.

“De VHP is vastgeroest in het oude denken dat er onder de legendarische Jagernath is ingeslopen: de partij wordt traditiegetrouw geleid door één almachtige persoon die in feite onaantastbaar is”

Maar het verliep allemaal anders en de VHP staat nu voor een belangrijke beslissing; een beslissing die bepalend is voor de toekomst van de partij en of die ooit nog een rol van betekenis gaat spelen in de Surinaamse politiek. En zo ja, onder wiens leiding zal dat dan moeten gebeuren? In de Ware Tijd wordt al jaren gehamerd op een drastische koerswijziging binnen de VHP – zoals die ook noodzakelijk is binnen vrijwel alle andere partijen om de Surinaamse politiek weer enigszins betrouwbaar te maken. Maar dat weer terzijde.

De VHP is vastgeroest in het oude denken dat er onder de legendarische Jagernath is ingeslopen: de partij wordt traditiegetrouw geleid door één almachtige persoon die in feite onaantastbaar is. Om naar de buitenwereld toe nog enigszins het idee te geven dat er sprake is van een soort van democratie, bestaat het bestuur uit maar liefst 25 leden. De meeste van hen zitten er voor spek en bonen bij. Het is een kliekje dat alles bepaalt. De gewone partijleden en aanhangers hebben helemaal geen inspraak en fungeren vooral als stemvee, waarvoor ze een petje, T-shirt en of andere snuisterijen krijgen.

Ze hebben al helemaal niets te zeggen over wie hun partij zou moeten gaan leiden. Dat mogen de ‘partijstructuren’ beslissen. Gevreesd moet worden dat deze structuren gaan kiezen voor een zak zout, in de veronderstelling dat ze daar later voor worden beloond. En niet voor wat het beste is voor het land en alle Surinamers, dus voor iemand met duidelijke ideeën en een heldere visie om het land vooruit te brengen. Met de eerdergenoemde Asis of een andere loot van de ‘oude politiek’, wordt het in ieder geval helemaal niets.

Op basis van de kille feiten kan dat al bij voorbaat worden geconcludeerd: in 2015 behaalde Asis als nummer 3 op de V7-lijst in Wanica bij de verkiezingen slechts 749 stemmen, in 2020 waren het er 2.873. Menig kandidaat die lager op de lijst stond, haalde aanmerkelijk meer stemmen. In het nieuwe landelijke kiesstelsel stond hij in 2025 op nummer vier op de VHP-lijst, maar bleef steken op 1.316 stemmen.

Krishnakoemarie en nieuwkomer Marciano haalden daarentegen elk meer dan negenduizend stemmen. Zelfs Mahinder deed het veel beter dan Asis (en dat zegt wat!), met wie hij duidelijk niet mee door één deur kan. Overigens, Mahinder ondersteunt de kandidatuur van oud-minister en jurist Ganeshkoemar, die momenteel als secretaris van de partij fungeert. Die geef ik ook weinig kans, want hij zal ook niet het stemmenkanon zijn dat de partij er in 2030 weer bovenop moet zien te krijgen. Hetzelfde geldt voor huidig tussenpaus Glenn, die ook stilletjes nog een beetje hoopt, hoewel hij eerder heeft gezegd geen ambitie te hebben.

Ik steek mijn hand absoluut voor geen enkele politicus in het vuur, maar met Krishnakoemarie zou de partij in mijn ogen een veel betere kans maken. Zij zou het de NDP – die tot nu toe met tante Jenny opnieuw zwaar teleurstelt – heel moeilijk kunnen maken in 2030. Eigenlijk is de VHP op dit moment de enige partij die straks in het stemhokje de NDP serieus pijn zal kunnen doen. Maar dan moeten zij wel met een geschikte kandidaat komen – en niet met Asis of Ganeshkoemar.

Een andere mogelijkheid is in mijn ogen praathuislid en ex-minister Marciano, die net als Krishnakoemarie een bewezen stemmentrekker is. Hij heeft misschien niet de bestuurlijke ervaring zoals veel andere – doorgewinterde – politici en heeft niet zoveel wortels binnen de VHP, maar dat kan in zijn voordeel werken. Marciano hoeft niet eens de wat vastgeroeste partij te leiden; hij zou heel goed naar voren kunnen worden geschoven als potentiële lijsttrekker voor de komende verkiezingen.

En dan mag wat mij betreft Asis of een andere oude VHP-rot wel gewoon de partij als voorzitter leiden. Dat laatste zal tot tevredenheid zijn bij de harde kern, die in feite een nieuwe baas moet kiezen. Echter, door een fris gezicht als de trekker bij de verkiezingen te laten fungeren en desnoods tot president te laten kronen, zullen de nog altijd morrende achterban én veel kiezers die het helemaal hebben gehad met de politiek misschien weer een beetje vertrouwen in de toekomst krijgen. En dáár gaat het toch om, in het belang van het land?! En niet om de egootjes van een stelletje partijbonzen of – zo u wilt – zakken zout.

armand.snijders@gmail.com