Arbeid: een gelaagd probleem

door

WIE ARBEID VERRICHT, zou niet hoeven te behoren tot de bedelstaf. Dat is een sterke motivatie om de arbeidsproductiviteit te stimuleren. Arbeid biedt ook toegang tot een beter leven, het ontstijgen van armoede en meer kansen. Dat bevestigde onderminister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, Raj Jadnanansing, vrijdag in de 1-mei-boodschap van de regering. ‘Arbeid is meer dan het verrichten van taken. Het biedt mensen zelfstandigheid, zekerheid en de mogelijkheid om een betere toekomst op te bouwen,’ aldus de minister.

Echter, we zien in Suriname dat veel kader ervoor kiest het land te verlaten op zoek naar een beter leven. Veel mensen willen dat niet per se, maar de menselijke drang naar een beter bestaan, voor nu en voor het nageslacht, is een belangrijke drijfveer. Door de enorme inflatie die Suriname de afgelopen tien jaar heeft getroffen, zijn de lonen van bepaalde beroepsgroepen zodanig geërodeerd dat veel kader is veranderd in werkende armen. Zeker voor onderwijzeressen en verpleegkundigen lijkt de rek er definitief uit te zijn.

Alsof Petrus dit wist, werd vrijdag 1 mei een druilerige dag in Suriname. Onze werkende klasse verdient beter

Wat bovendien kwaad bloed zet, is dat ministers, parlementariërs en delen van de rechterlijke macht astronomische salarissen verdienen in vergelijking met die van vrijwel iedereen in het land. Slechts een kleine groep kan zich met hen meten, terwijl juist zij hebben beloofd het belang van het land te dienen. En terwijl regeringsfunctionarissen om meer tijd vragen, daalt het geduld van de werkenden tot een gevaarlijk laag niveau.

Maar er is ook iets fundamenteels mis met ons sociaal stelsel. Terwijl veel bedrijven verlegen zitten om arbeidskrachten, neemt het aantal aanvragen voor sociale steun toe. Daar moet gedegen onderzoek naar worden gedaan, want in veel gevallen gaat het niet om hooggeschoold kader. Het betreft basale functies die openstaan en die in principe niet moeilijk in te vullen zijn.

Daarnaast is Suriname een land met een grote informele sector. Ook dat heeft ingrijpende gevolgen. Mensen zijn niet verzekerd, betalen geen belasting en blijven buiten het zicht van het systeem. Velen zijn kleine ondernemers die feitelijk niet in staat zijn belasting te betalen, maar er is ook een groep die dat bewust weigert.

Het wordt nog complexer wanneer gekeken wordt naar de vakbeweging als hoeder van de werkende klasse. De vakbeweging in Suriname is tot op het bot verdeeld. Politieke belangen hebben ook binnen deze gelederen postgevat, waardoor de vakbeweging verworden is tot een tandeloze tijger die nauwelijks nog respect en gezag afdwingt.

Zoals zoveel uitdagingen is ook de problematiek rond arbeid in Suriname gelaagd en veelomvattend. Er lijkt geen goede aansluiting tussen werkgevers en werknemers, sociale programma’s stimuleren onvoldoende een arbeidzaam bestaan en politici bevoordelen zichzelf, terwijl de vakbeweging verdeeld blijft. Alsof Petrus dit wist, werd vrijdag 1 mei een druilerige dag in Suriname. Onze werkende klasse verdient beter.