Andermaal SLM

door

ALS HET NIET zo ernstig was, zou de situatie bij SLM zich uitstekend lenen voor een soapserie waar de scenarioschrijvers tot de crème de la crème behoren. Wanneer we net dachten alles gezien te hebben, blijkt dus dat er een schandaal is dat toch wel weer he-le-maal nieuw van aard is. De president-commissaris Marlon Telting heeft naar verluidt zijn ontslag ingediend omdat hij naar eigen zeggen een mondelinge afspraak zou hebben met president Jennifer Geerlings Simons om de tweede directeur te worden bij de SLM.

Hij kwam echter kennelijk tussen wal en schip terecht omdat de directeur, die in functie is- maar enige tijd ziek was- Johan Sandie is hersteld. Nu wil Telting weer op zijn oude post, maar krijgt de steun van de rest van de Raad van Commissarissen kennelijk niet. De raad schijnt aangegeven te hebben dat gezien de financiële situatie van het bedrijf een tweede directeur een overbodige luxe is die het bedrijf zich niet kan permitteren.

En hoewel menigeen zegt dat SLM gewoon geprivatiseerd moet worden, is daar wel een risico in

En dit alles speelt zich af te midden van een chaotische situatie in de operations van de SLM. Doordat eigen vliegtuigen vanwege de EU-blacklisting niet gebruikt kunnen worden op de MID Atlantische route en de Caribische delen van het Nederlands koninkrijk, levert elke vertraging een groot probleem op. Er moeten vervangende toestellen gezocht worden, de schema’s geraken compleet in de war en de SLM boet steeds meer aan geloofwaardigheid in.

Vervolgens wordt naar verluidt ook nog een audit door een onafhankelijk accountantskantoor aan de kant gelegd om een andere uit te voeren. Die kost bijna dubbel zoveel als de audit die in de lade is beland. Al met al kan niet anders geconcludeerd worden dat de SLM langzaam maar zeker de bodem van de put aan het verkennen is.

En hoewel menigeen zegt dat SLM gewoon geprivatiseerd moet worden, is daar wel een risico in. Suriname is nog steeds voor een groot deel afhankelijk van de diasporatoerist die een vliegticket van de concurrent KLM gewoon niet meer wil betalen. Op vakantie naar Suriname gaan eist veel te veel geld. En aangezien we ongelooflijk genoeg nog steeds niet hebben ingezet op andere toerismestromen, zijn SLM en Suriname bijna veroordeeld tot elkaar.

Maar wie niet horen wil, moet soms voelen en soms moet de bodem van de put bereikt worden om de strategische weg naar boven weer te vinden. Surinaamse beleidsmakers zijn te veel uit op persoonlijk gewin en politiek voordeel om de mindshift die nodig is in de sector toerisme te brengen. Want daar gaat het om. De situatie bij de SLM hangt namelijk samen met het toerisme, veiligheid, klantvriendelijkheid en toegankelijkheid. We schijnen maar niet de juiste prioriteiten te kunnen stellen in deze sector.