Andermaal commissies grondenrechten

door

HET IS BIJNA niet te geloven en toch is het waar. Er is nog een commissie Grondenrechten ingesteld die op ministerieel niveau moet functioneren. Dat gebeurde op 21 april door minister Miquella Huur van van Regionale Ontwikkeling. De commissie moet bijdragen aan de totstandkoming van een conceptwet die breed gedragen wordt door verschillende actoren en gemeenschappen.

Sinds 1976 vechten inheemsen al voor hun grondenrechten in het onafhankelijke Suriname. De protestloop die zij hielden in 1976 die ging van Albina naar Paramaribo was een protest tegen het feit dat Suriname onafhankelijk werd zonder dat zij daarbij betrokken waren. De inheemsen vonden dat Nederland het land aan hen terug moest geven als oorspronkelijke bewoners.

Wie zal dan de inheemsen en marrons kwalijk nemen wanneer ze hun eigen recht toepassen in hun gebied en Paramaribo niet serieus meer nemen. Wie?

Inheemsen geven vaker aan dat hun strijd een is van honderden jaren, want alle volkeren zijn hen komen aantreffen in Suriname. Zij werden verdreven en uitgemoord en tot de dag van vandaag worden zij en hun manier van leven niet erkend door de wet in Suriname. Hun leef en woongebied raakt vergiftigd en jagen wordt een steeds grotere uitdaging. En in Paramaribo wordt vooral gepraat en… meer gepraat.

Behalve de commissie die op het ministerie van Regionale Ontwikkeling is geïnstalleerd is er door de president ook een werkgroep ingesteld. Die heet de werkgroep Grondenrechten en Decentralisatie. ‘Het doel van deze werkgroep is om een duidelijk beeld te krijgen van wat er in kaart gebracht moet worden wat betreft de grondrechten van inheemse en tribale volken, waarbij ook rekening wordt gehouden met documenten zoals het FPIC-document van de VIDS’, liet het kabinet van de president weten in december toen die groep werd benoemd.

De werkgroep van de president bevat zes leden en de commissie van het ministerie bestaat uit zes leden. Er is geen overklap, dus niemand zit in beide groepen. Toch hebben we het over een overheid, een beleid en een wet die gemaakt moet worden betreffende de grondenrechten van zowel inheemsen als tribalen.

Ook het aantal keren dat wetten zijn ingediend betreffende dit onderwerp doet duizelen. Eerst kwam er een wet die aangaf dat binnen een bepaalde straal van dorpen geen concessies mochten worden uitgegeven. Die wet heeft niet gefunctioneerd. Daarna werd er een conceptwet aangeboden aan DNA, die langs de commissie van rapporteurs moest.

Intussen diende ook de Organisatie van Inheemsen in Suriname een wettekst in. Wat daarmee gebeurd is, is onduidelijk. De commissie van rapporteurs ging door de eerste conceptwet en maakte er een voorstel van waarbij dorpsgemeenschappen rechtspersoonlijkheid moesten hebben en grond moesten aanvragen.

Uiteindelijk is het overzicht weg en zijn weer een werkgroep en een commissie ingesteld om kennelijk weer eens van vooraf aan te beginnen. Wie zal dan de inheemsen en marrons kwalijk nemen wanneer ze hun eigen recht toepassen in hun gebied en Paramaribo niet serieus meer nemen. Wie?