Andere naam, zelfde shit

DE SNIJD / Armand Snijders

‘Automobilisten beboet voor rijden door rood verkeerslicht’ kopten deze krant en verschillende andere media onlangs. Vier andere weggebruikers kregen ook een bon, omdat ze door ‘geel’ reden, werd ook nog vermeld. Van het totaal van tien automobilisten betaalden acht ter plekke de verkeersboete! ‘So what?’ dacht ik bij mezelf, want wat interesseert mij of anderen dat nou? Dagelijks krijgen over de hele wereld minstens vele duizenden mensen een bekeuring voor een verkeersovertreding en niemand ligt daar wakker van, laat staan dat dit een bericht in de kranten waard is.

Maar in Suriname brengt de politie graag naar buiten dat ze haar werk ‘goed’ doet, te midden van alle kwikjattende, geldstelende, drugsdealende, sjoemelende en andersoortig foute functionarissen. De media werken met liefde mee aan het brengen van het ‘goede nieuws’.

“Uiteraard begrijp ik ook dat zelfs Harish niet zo dom is en dat hij weet dat die naamswijziging niets uit zal maken. Tenminste, dat hoop ik…”

We kunnen nu dus ook gaan wachten op berichtjes als ‘Bakker bakt vijfhonderd bruine broden’, ‘Vuilnisman pikt duizend afvalzakken op’, ‘Journalist schrijft artikelen voor de Ware Tijd’en ‘Commercieel sekswerker werkt twaalf klanten af’. Het klinkt idioot, maar het is in feite hetzelfde. Het is gewoon het werk waarvoor ze worden betaald. Al deze werkzaamheden zijn belangrijk en dienen een bepaald doel, maar dat maakt ze nog niet tot iets nieuwswaardigs.

Dat het deels verrotte politiekorps probeert nog iets van haar bezoedelde imago te redden, kun je die paar eerlijke mensen die daar nog zitten niet kwalijk nemen. Maar een paar flutberichten zullen niet helpen het aanzien wat op te vijzelen. Datzelfde geldt voor de halfslachtige pogingen van justitiebaas Harish, die al sinds hij ruim een jaar geleden aantrad, continue wordt geconfronteerd met foute personen in het korps. Ze jatten, verkrachten, frauderen en drijven drugshandeltjes alsof het de normaalste zaak van de wereld is en komen daar ook heel vaak mee weg. Er lijkt geen einde aan te komen.

Harish heeft vorige week opeens het woord ‘Politie’ uit de naam van zijn ministerie verwijderd en vervangen door ‘Veiligheid’, omdat dit – simpel gezegd – de lading beter zou dekken. Kijk, dat is pas een – nogal opzichtige – manier om een als slecht bekendstaande groep uit te sluiten, maar het lost natuurlijk niets op. Al die onbeschofte en criminele politiemensen zitten er nog steeds en kunnen gewoon doorgaan met onbeschoft en crimineel zijn. Uiteraard begrijp ik ook dat zelfs Harish niet zo dom is en dat hij weet dat die naamswijziging niets uit zal maken. Tenminste, dat hoop ik…

En hopelijk beseft híj ook dat er heel wat anders voor nodig is om zijn ministerie weer het aanzien te laten krijgen dat het eigenlijk zou moeten hebben. Bijvoorbeeld door elke medewerker die het maar in zijn hoofd haalt om iets te doen dat in strijd is met de wet, onherroepelijk aan te pakken en daar niet meer mee weg te laten komen. Dus ontslag op staande voet en desnoods net als iedere gewone burger de cel in en in het gunstige geval een onbezoldigde schorsing. Harish had in zijn beginperiode ook stoer geroepen dat hij keihard zou optreden tegen foute dienders, maar tot nu toe is daar weinig van te merken. Maar dat geldt voor heel veel beloften van regeringsleden, inclusief tante Jenny.

“De politie brengt graag naar buiten dat ze haar werk ‘goed’ doet, te midden van alle kwik-jattende, geld-stelende, drugs-dealende, sjoemelende en andersoortig foute functionarissen”

De naamswijziging van zijn departement gebeurde overigens een beetje in het geniep; hij had er maanden geleden wel eens op gezinspeeld, maar vervolgens bleef het stil. Totdat op de laatste dag van juli in het nationale praathuis voorzitter Ashwin tot ieders verbazing de bewindsman opeens aankondigde als ‘minister van Justitie en Veiligheid’. Er was kort daarvoor een staatsbesluit afgegeven, waarin de nieuwe naam is vastgelegd.

Mede gezien de ervaringen in het recente verleden – over bijvoorbeeld Milieu dat vanuit een opgedoekt ministerie schijnbaar niet op de juiste manier bij Olie en Gas werd ondergebracht – werd de vraag opgeroepen of de naamswijziging juridisch wel helemaal in de haak is. Want veel veiligheidsaangelegenheden vallen al onder Defensie en Binnenlandse zaken, dus bijt dat elkaar niet? Daar kregen we niet echt duidelijkheid over, dus er komt ooit een kwestie waarbij dit aan de orde zal komen.

Volgens Harish is er echter niets aan de hand en is de naamswijziging ingegeven door het feit dat veiligheid meer is dan politie alleen en ook een taak is van de brandweer, penitentiaire ambtenaren en de boefjes van Beveiligings- en Bijstandsdienst Suriname. Met ‘Veiligheid’ wil hij de gelijkwaardige positie van deze diensten binnen het departement benadrukken. Dat klinkt natuurlijk heel nobel.

Ik denk eerlijk gezegd dat de belangrijkste reden is dat Harish zijn eigen ego wilde strelen. Het is een vorm van territoriaal markeren zoals in het dierenrijk vaak gebeurt door vooral katachtigen; die door te urineren chemische signalen achterlaten om hun terrein af te bakenen (de zogenoemde feromonen) om daarmee te laten zien wie de baas is. Dat zie je vaker bij politici van zijn generatie – die zeg maar uit dezelfde roedel komen. Gelukkig urineert hij niet (in het openbaar), dus dat blijft het volk bespaard; het gaat om het figuurlijk achterlaten van feromonen.

Zijn mati Melvin, die is belast met onze buitenland aangelegenheden, deed dat al direct nadat hij zijn stek op het ministerie had ingenomen: Buitenlandse Zaken, Internationale Business en Internationale Samenwerking (Bibis) – zoals de naam vijf jaar eerder was gegeven door ijdele koning Albert van Bibisland – moest opeens Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking (BIS) gaan heten. Geen hond snapte echt waarom, dus heeft het er veel van weg dat hij zijn stempel wilde drukken. En Melvin wilde natuurlijk niet dat er geurtjes van koning Albert op zijn ministerie hingen, die was immers van een andere troep.

Harish is van dezelfde lichting als Melvin; ze presteren weinig opzienbarends in hun functie maar houden er desondanks van om zichzelf te profileren en vooral hun eigen ego te strelen. En hoe kan dat nou beter dan je eigen pootafdruk achter te laten in de naam van het departement. Zo wordt er later misschien nog eens over je gesproken.

Maar beseffen die mannen niet wat het kost om alle uiterlijke kenmerken van het departement aan te passen, zoals naamborden, briefpapier, visitekaartjes en bijvoorbeeld pennen? Dat is misschien een futiliteit in verhouding tot de totale departementale begroting, maar toch… En dat alleen maar om de eigen egootjes te strelen. Uiteindelijk blijven we als land met dezelfde shit zitten.

armand.snijders@gmail.com