AFVAL IS GOUD, MAAR SURINAME ZIET HET NIET

Suriname praat al jaren over economische diversificatie. Over minder afhankelijk worden van goud, olie en hout. Over nieuwe inkomstenbronnen, werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling. Maar terwijl beleidsmakers blijven zoeken naar nieuwe sectoren, ligt een van de grootste economische kansen letterlijk op straat. Elke dag verdwijnen er tonnen plastic, rubber, hout, elektronisch en organisch afval naar stortplaatsen of worden ze verbrand. Daarmee verdwijnt niet alleen afval, maar ook geld. Grondstoffen die wereldwijd worden verwerkt tot nieuwe producten, energie en industriële toepassingen, worden in Suriname nog steeds behandeld alsof ze waardeloos zijn. Dat is misschien wel een van de grootste economische paradoxen van ons land.
Plastic kan worden verwerkt tot nieuwe verpakkingen, straatmeubilair, bouwmaterialen en zelfs asfalt. Rubber, afkomstig van oude autobanden, wordt internationaal gebruikt voor sportvelden, speeltuinen en wegenbouw. Houtafval kan dienen als grondstof voor plaatmateriaal, biomassa of duurzame energie. Elektronisch afval bevat koper, aluminium, goud, zilver en zeldzame metalen die wereldwijd steeds schaarser worden. Organisch afval kan worden omgezet in compost, biogas, meststoffen en zelfs diervoeder. Wat elders complete industrieën vormt, belandt in Suriname nog steeds op de vuilnisbelt. Dat is niet alleen een milieuprobleem; het is vooral een economisch falen. Steeds weer wordt gezegd dat Suriname onvoldoende financiële middelen heeft om de economie te ontwikkelen. Maar hoeveel inkomsten gaan jaarlijks verloren doordat bruikbare grondstoffen letterlijk worden weggegooid? Hoeveel kleine en middelgrote bedrijven hadden kunnen ontstaan rondom recycling, afvalverwerking en circulaire productie? Hoeveel jongeren hadden een baan kunnen vinden in een sector die wereldwijd steeds belangrijker wordt? Het antwoord is pijnlijk eenvoudig, maar niemand lijkt deze vragen serieus te stellen.
De technologie bestaat al jaren. De kennis is wereldwijd beschikbaar. Zelfs binnen Suriname zijn er deskundigen die herhaaldelijk hebben gewezen op de mogelijkheden van moderne afvalverwerking en recycling. Volgens mensen uit de praktijk zijn hierover meerdere voorstellen en rapporten opgesteld, maar verdwenen deze in bureaulades of kregen zij nooit politieke prioriteit.
In Suriname wordt afval nog steeds gezien als een kostenpost in plaats van een economische grondstof. Dat gebrek aan visie kost het land jaarlijks miljoenen. Niet alleen doordat waardevolle materialen verloren gaan, maar ook doordat de overheid blijft investeren in stortplaatsen die steeds voller raken. Ondertussen neemt de vervuiling toe, worden waterwegen belast, ontstaan gezondheidsrisico’s door open verbranding en verdwijnen bruikbare grondstoffen voorgoed uit de economie. Een circulaire economie is allang geen toekomstmuziek meer. Landen die veel minder natuurlijke rijkdommen bezitten dan Suriname, verdienen tegenwoordig miljarden aan recycling en hergebruik. Zij importeren zelfs afval, omdat het een economische waarde vertegenwoordigt. Suriname daarentegen exporteert grondstoffen, importeert eindproducten en begraaft vervolgens opnieuw de materialen die opnieuw gebruikt hadden kunnen worden.
Het wrange is dat Suriname voortdurend spreekt over duurzame ontwikkeling en economische weerbaarheid, terwijl een van de eenvoudigste vormen van economische groei vrijwel volledig wordt genegeerd. Afval is geen last. Afval is een grondstof. Zolang beleidsmakers die eenvoudige waarheid niet erkennen, zal Suriname kansen blijven begraven die elders miljoenen opleveren. Misschien is het tijd dat we stoppen met praten over wat ons land allemaal nodig heeft en beginnen met het benutten van wat we allang hebben.
The post AFVAL IS GOUD, MAAR SURINAME ZIET HET NIET ..

...