AFGEZAAGD DUBAI-VERHAAL

door

Als je voor elke keer dat Surinaamse beleidsmakers met glimmende ogen over Dubai praten, een emoji mocht plaatsen, hadden we inmiddels een figuurtje met één wenkbrauw omhoog en een licht misselijk gezicht. Het soort blik dat zegt: dit verhaal ken ik al, en het wordt er niet beter van. Het Dubai-verhaal roept al lang geen hoop meer op, maar vooral scepsis en bij sommigen zelfs een braakneiging.
Toen Albert Ramdin in zijn functie als minister van Buitenlandse Zaken zijn eerste Dubai-vergezichten schetste, werden we niet warm. Toen Chan Santokhi als president het verhaal omarmde, bleef de belofte vaag. Toen André Misiekaba jaren daarvoor Dubai opvoerde als inspiratiebron, waren we al kritisch. Nu, ruim tien jaar later, is het euforische gevoel definitief verdampt. Wat rest is het besef dat we blijven doen alsof luchtkastelen vanzelf fundamenten krijgen, zolang ze maar in een exotisch decor worden geplaatst.
En toch was het deze week opnieuw raak. Minister Melvin Bouva van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking nam met een delegatie deel aan de 10e International Cooperation Conference van de Association of Caribbean States in Dubai, gekoppeld aan de World Governments Summit. Het doel: het versterken van samenwerking binnen het Caribisch gebied en met de MENA-regio. Het klinkt indrukwekkend, het staat goed in persberichten, maar roept ook de vraag op: wat levert het concreet op voor Suriname?
Op de eerste conferentiedag positioneerde Bouva, Suriname als partner en begunstigde van regionale projecten voor de periode 2026–2030, met de focus op toerisme, kust- en riviertransport en het beheer van sargassum. Toerisme zou bijdragen aan economische diversificatie, de strategische ligging van Suriname zou kansen bieden voor betere transportverbindingen en wetenschappelijke capaciteit zou nodig zijn voor duurzame kustbescherming. Het klinkt mooi, maar ook pijnlijk abstract. We horen dit al jaren, maar zien geen meetbare resultaten of zichtbare voortgang.
Tijdens de tweede dag benadrukte Bouva dat regionale uitdagingen een gezamenlijke aanpak vereisen en dat landen niet alleen grondstoffen moeten exporteren, maar hun natuurlijke rijkdommen, ligging en cultureel erfgoed doelgericht moeten inzetten voor duurzame groei. Niemand zal het daar oneens mee zijn. De vraag is alleen, waarom deze inzichten telkens in Dubai moeten worden herontdekt, terwijl ze in onze eigen regio al decennia onderwerp van concreet beleid, mislukkingen én successen zijn.
Het echte probleem is niet dat Suriname internationaal praat, maar dat het steeds weer dezelfde symbolische reizen maakt zonder zichtbare vertaling naar thuis. We lijken meer gefascineerd door het glanzende eindresultaat van Dubai dan door de taaie, vaak pijnlijke institutionele keuzes die eraan voorafgingen. Dubai is geen blauwdruk die je kopieert met conferentiebezoeken; het is het resultaat van keiharde staatsdiscipline, investeringszekerheid, consistent beleid en een overheid die jarenlang deed wat ze zei.
Misschien is het tijd om minder omhoog te kijken naar wolkenkrabbers in de woestijn en meer om ons heen. In het Caribisch gebied en Latijns-Amerika zijn landen die, met minder middelen en zonder mythische status, wél stappen zetten in logistiek, toerisme en regionale integratie. Daar liggen lessen die dichter bij onze realiteit staan.
Wie nu nog gelooft dat het zoveelste Dubai-verhaal vanzelf iets van de grond tilt in Suriname, leeft ver van die realiteit. Inspiratie is prima, maar obsessie zonder resultaat is niets meer dan uitstel van echte keuzes. En daarvan heeft Suriname er al genoeg gehad.
The post AFGEZAAGD DUBAI-VERHAAL ..