Adoptie

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Onze dierentuin moet gered worden. Dat was de oproep die één van de zonen van wijlen president Bouterse deed op de radio. Zijn gepassioneerde oproep was niet aan mij besteed. Dierentuinen vind ik een achterhaald en vooral koloniaal concept. Liever was er aandacht besteed aan de reden waarom onze dierentuin ooit is ontstaan.

Het was een asiel voor gewonde dieren. Dat men ze kon bezoeken was een destijds leuke bijkomstigheid. Dierentuin redden? Nee, niet het concept zoals het er nu bijstaat. Onze dierentuin transformeren? Jazeker! Laten we gebruikmaken van technologie om het een echt educatief concept te maken. Zonder dieren in veel te kleine kooien die mistroostig voor zich uitstaren. Alsof het criminelen zijn die een straf moeten uitzitten.

Maar de gewezen ‘eerste zoon’ zei in zijn verhaal iets anders wat veel interessanter is. Hij riep bedrijven op om de dierentuin te adopteren. Dat idee van adoptie heb ik vaker voorbij horen komen. Helaas wel te weinig. Ik denk dat het grootste doel van bedrijven ‘profit maxing’ is. Winstmaximalisatie. Dat komt de eigenaar en eventueel een handjevol aandeelhouders ten goede. Verder niemand.

Het benadeelt eerder de rest van de mensen. Ook werknemers van zo een bedrijf. Winstmaximalisatie beperkt waardiger en realistischere vergoedingen voor arbeid. En ook dus de manier waarop bedrijven hun sociale verantwoordelijkheid nemen. Ze zien het als een gunst terwijl het een plicht is. Juist vanwege de manier waarop er geld uit de samenleving getrokken wordt. Men mag meer doen om terug te geven aan de samenleving.

Een goed voorbeeld van hoe vervelend dit werkt, overkwam mij in het ziekenhuis. Ik was er voor een consult. De behandelend arts vroeg bij wijze van grap of ik ergens nog vierendertig duizend euro had liggen. Waarom? Dan kon hij nieuwe apparatuur gebruiken. Na een beetje doorvragen bleek dat die apparatuur was gedoneerd door een bedrijf dat vaker WC’s op scholen verft en daar uitgebreide persaandacht voor vraagt en ook krijgt. Dat de school verder in duigen ligt, daar sluiten we onze ogen voor. Fijn dat je in een mooi geverfde WC je behoefte kan doen, maar als de verdere leeromgeving niet stimulerend is, wat heb je dan eigenlijk gedaan? Letterlijk alleen de WC’s geverfd. Nee, we verschuilen ons niet achter dat gegeven paard dat niet in de bek gekeken mag worden.

Het bedrijf had dus de apparatuur gedoneerd aan het ziekenhuis maar had het onderhoudscontract niet erbij gedaan. Nu zullen er allerlei regels zijn waar het bedrijf zelf in gelooft en waarom het onderhoudscontract niet is toegevoegd.  De realiteit is echter dat het ziekenhuis nu is opgezadeld met apparatuur die niet gebruikt kan worden. En met een extra kostenpost. Terwijl het al in de rode cijfers zit. Wat heb je dan als schenker gedaan? Ervoor gezorgd dat men kan kijken naar mooie nieuwe apparatuur. Net zolang tot het onderhoudscontract geregeld wordt. Bedrijven hebben dezelfde regels wat betreft hun winstmaximalisatie. Lijkt mij dat we dus dat geld bij elkaar krijgen wanneer de apparatuur verouderd is. Dit soort donaties werken dus niet. Daarom denk ik dat het adopteren van een dienst of concept beter is. Dat zal de ouderenzorg ten gunste komen. De kindertehuizen idem. En ook de gezondheidszorg in het algemeen. Die winst voor de gever? Die zal maar een fractie minder zijn.

christiowijnhard@gmail.nl