Adem

door

GANGA / Sharda Ganga

Donderdag las ik eerst over de soap rond de Raad van Toezicht van Self Reliance en de grofheid maakte dat ik naar adem snakte, en ik was nog kortademig na de soap rond minister Monorath en zijn niet bepaald intelligente intelligence verhalen. Maar het werd een beetje beter toen ik een ander bericht las.

In Oostenrijk legde August Wöginger, de fractievoorzitter van de grootste coalitiepartner, zijn voorzitterschap neer, nadat hij werd veroordeeld door de rechtbank voor misbruik van zijn politieke ambt. Zeven maanden voorwaardelijke celstraf en een boete van meer dan 40.000 euro werden hem opgelegd.

Wat heeft hij precies misdaan? Hij heeft zijn positie misbruikt om een vriend een baantje te bezorgen. De vriend solliciteerde naar een hoge job bij een regionaal kantoor van de belastingen. Of Wöginger een goed woordje voor hem kon doen? Geen probleem. Een telefoontje naar de selectiecommissie, waar ook partijgenoten in zaten, en de burgemeester kreeg de job, verkozen boven andere sollicitanten die wel beter gekwalificeerd waren, maar niet de kruiwagens hadden. De kandidaat die het niet werd, diende een klacht in, die meteen door de procureur-generaal in behandeling werd genomen zonder dat het parlement eerst moest kijken of dat wel kon en mocht en zus en zo en voor en tegen en links en rechts. Zoals hier wel zou moeten gebeuren vanwege de Wet in Staat van Beschuldigingstelling Publieke Ambtsdragers, en we weten allemaal hoe goed die bijdraagt aan de rechtsstaat.

Als u het al verbazingwekkend vindt dat dat telefoontje om iemand te regelen leidde tot een rechtszaak, hou uw punt nog even. Wöginger gaat in hoger beroep, hij houdt vast aan zijn onschuld. Toch kiest hij ervoor om zijn fractievoorzitterschap op te geven. Geheel uit zichzelf. Eén ding is nu alvast duidelijk: Suriname is geen Oostenrijk.

Ook in Oostenrijk verdeelden partijen al langer dan vijftig jaar gezellig de baantjes onder partijloyalisten, maar daar wordt nu hard tegen opgetreden. Het kan dus wel; optreden tegen wat daar ‘postenschacher’ heet, baantjesjager in het Nederlands, vriendjespolitiek, friends and family bij ons.

In Suriname zijn de beste jagers niet in het bos te vinden, maar aan de Kleine Combéweg, het Onafhankelijkheidsplein en al die plekken waar machthebbers rondlopen. Vóór de verkiezingen hangen ze rond voorzitters en op erven van diverse kleuren, ze hengelen, ze jagen, ze gooien speren en vangnetten, en iedereen vindt het heel erg normaal. Sommige mensen zijn heuse scherpschutters en vangen elke week wel een positie, ongeacht hun CV, hun ervaring, hun gedrag, hun attitude, hun geschiedenis.

Las u hierboven waarvoor Wöginger werd veroordeeld? Misbruik van functie. Ik zie velen nu hun hoofd krabben. MIsbruik van functie? Het enige wat hij heeft gedaan, denken velen, is gewoon zijn functie GEbruiken. We vinden dat zo normaal dat niemand het vreemd vindt, zeker niet de mensen die geaccommodeerd worden, en geen van allen lijdt aan enige zelftwijfel. Integendeel, als we de collectieve zelfoverschatting konden gebruiken als brandstof, konden we een eigen raket naar de maan schieten.

In Oostenrijk is een informele beïnvloeding van een benoeming al ernstig genoeg voor strafrechtelijke sancties, maar in Suriname zijn we daar immuun voor. Sterker nog, we herkennen patronage, familiebanden, partijbelangen en informele beïnvloeding pas als problematisch, ondermijnend voor de rechtsstaat en voor het functioneren van de staat, als we belanden in de oppositiebanken. Dan pas wordt het gezien als een vorm van corruptie, in strijd met alle regels van goed bestuur.

Oostenrijk probeert te breken met decennia van partijpolitieke verdeling van overheidsfuncties. De pijn die sommigen van ons nu voelen, is dat we nog enige hoop hadden dat ooit in Suriname die moed ook zou worden opgebracht. Helaas is duidelijk dat ook tijdens deze regeringsronde dat niet zal gebeuren. Ik hou mijn adem niet meer in.-.

gangadwt@gmail.com